Groniczek (Beskid Mały)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Groniczek
Państwo  Polska
Pasmo Beskid Mały
Wysokość 571 m n.p.m.
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Groniczek
Groniczek
Ziemia49°45′13,41″N 19°08′06,45″E/49,753725 19,135125

Groniczek – zalesiony szczyt w południowo-zachodniej części grupy Czupla i Magurki Wilkowickiej w Beskidzie Małym o wysokości 571 m n.p.m. Jego stoki opadają: zachodnie - w stronę Hucisk i Wilkowic Górnych, południowe - w stronę Łodygowic, zaś wschodnie - ku dolinie potoku Bartoszowiec.
Na połnocno-zachodnich stokach góry znajduje się Skała Czarownic - grupa skał o bogatej florze naskalnej. Spotkać tu można takie gatunki roślin jak zanokcica skalna, zanokcica zielona oraz chronione: widłak goździsty i wroniec widlasty. Z miejscem tym wiąże się wiele legend. Według jednej z nich Skała miała być kryjówką zbójnika Wojciecha Buloka ze Spytkowic i jego dwóch pomocnic-znachorek; parali się oni okradaniem kościołów. W pobliżu miały zostać ukryte skarby. Według zaś innej to kamień pozostawiony przez diabła, który miał nim zniszczyć pobliski kościół.
Przez szczyt Groniczka nie przebiega żaden znakowany szlak turystyczny. Natomiast Skała Czarownic znajduje się na "Szlaku Harniasia Rogacza", przebiegającym na terenie gminy Wilkowice i łączącym Wilkowice, Rogacz, Magurkę Wilkowicką, jaskinię Wietrzna Dziura i wspomnianą już Skałę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]