Przejdź do zawartości

Janosik (serial telewizyjny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Janosik
Gatunek

kostiumowy, przygodowy

Kraj produkcji

Polska

Oryginalny język

polski,
niemiecki (epizodycznie),
włoski (epizodycznie)

Główne role

Marek Perepeczko
Ewa Lemańska
Bogusz Bilewski
Witold Pyrkosz
Marian Kociniak
Mieczysław Czechowicz

Liczba odcinków

13

Lista odcinków
Produkcja
Produkcja

Zespół Filmowy Panorama

Reżyseria

Jerzy Passendorfer

Scenariusz

Tadeusz Kwiatkowski

Muzyka

Jerzy Matuszkiewicz

Zdjęcia

Stefan Pindelski

Scenografia

Jan Grandys

Czas trwania odcinka

58 min

Pierwsza emisja
Kraj oryginalnej emisji

Polska

Data premiery

26 lipca 1974

Stacja telewizyjna

TVP1

Pierwsza emisja

26 lipca 1974

Lata emisji

1974

Status

zakończony

Format obrazu

16:9

Chronologia
Powiązane

Janosik
Janosik. Prawdziwa historia

Janosik – polski serial telewizyjny z 1973 w reżyserii Jerzego Passendorfera emitowany w TVP1 od 26 lipca do 18 października 1974, luźno nawiązujący do postaci tatrzańskiego zbójnika Juraja Jánošíka, który żył na przełomie XVII i XVIII w. (w serialu pojawia się kwestia, z której wynika, że główny bohater nie jest legendarnym Janosikiem, a tylko nazywany jest jego imieniem[a]). Ponadto fabuła serialu zawiera wiele elementów humorystycznych[1].

W 1974 premierę miała wersja kinowa serialu, stworzona z okrojonego materiału serialowego.

Fabuła

[edytuj | edytuj kod]

Akcja serialu dzieje się w początkach XIX wieku, wśród polskiej ludności na Podhalu, będącym wówczas pod austriackim zaborem. Polski góral Janosik zostaje aresztowany za stanięcie w obronie chłopa bitego na rozkaz hrabiego Horvatha. W lochach poznaje zbójników i razem z nimi organizuje ucieczkę. W ucieczce pomaga im córka Horvatha, Klarysa, której zaimponowała odwaga i siła Janosika. Ponieważ jest banitą, dołącza do zbójników, którym przewodzi harnaś Jakubek. Janosik widząc, że Jakubek to podły i niesprawiedliwy przywódca, stawia mu wyzwanie. Jakubek, po przegranej walce, odchodzi ośmieszony, a Janosik zostaje mianowany nowym harnasiem. Pod jego przywództwem zbójnicy regularnie napadają okoliczne dworki szlacheckie i karawany kupieckie, a zdobyte łupy rozdają chłopom[2][3].

Obsada

[edytuj | edytuj kod]

Lista odcinków

[edytuj | edytuj kod]
Przełom Białki
Orawskie Podzamcze
  1. „Pierwsze nauki” (26 lipca 1974)
  2. „Zbójnickie prawa” (2 sierpnia 1974)
  3. „W obcej skórze” (9 sierpnia 1974)
  4. „Porwanie” (16 sierpnia 1974)
  5. „Tańcowali zbójnicy” (23 sierpnia 1974)
  6. „Worek talarów” (30 sierpnia 1974)
  7. „Beczka okowity” (6 września 1974)
  8. „Dobra cena” (13 września 1974)
  9. „Pobór” (20 września 1974)
  10. „Wszyscy za jednego” (27 września 1974)
  11. „Trudno – miłość” (4 października 1974)
  12. „Pobili się dwaj górale” (11 października 1974)
  13. „Zdrada” (18 października 1974)

Produkcja

[edytuj | edytuj kod]

Serial kręcono od 8 kwietnia 1972[4] do marca 1973. Zdjęcia realizowano: w rezerwacie przyrody Przełom Białki pod Krempachami koło Nowej Białej, w Dolinie Chochołowskiej, w zamku na Pieskowej Skale, w Zamku Ogrodzieniec, w Zamku „Dunajec” w Niedzicy, w zamku Orawskie Podzamcze (Czechosłowacja), w Dębnie, w okolicach Ojcowa, na Podkarpaciu, a także w atelier w Warszawie i Pradze, gdzie czechosłowaccy dekoratorzy urządzili, często pojawiającą się w serialu, grotę skalną[5]. Sceny ze ślubu Janosika i Maryny w ostatnim odcinku serialu zrealizowano w kościele św. Michała Archanioła w Dębnie Podhalańskim (ujęcia ceremonii wewnątrz). W ostatecznej wersji wykorzystano także ujęcia z innych świątyń: podczas wejścia pary młodych została wykorzystana kaplica na Polanie Chochołowskiej, zaś wyjście pary sfilmowano w trzecim miejscu[6].

Passendorfer wspominał później, że praca nad Janosikiem była „wielką i męczącą przygodą” dla zespołu, a scenariusz Tadeusza Kwiatkowskiego ostateczny kształt przybierał już podczas zdjęć i z powodów obyczajowych wymagał licznych uzupełnień, min. ceremoniał przyjmowania nowych członków do zbójnickiej bandy był fikcją filmową twórców, co przyznał Passendorfer w rozmowie z „Filmowym Serwisem Prasowym” we wrześniu 1974 roku[2].

Zaznaczał równocześnie, że nie ma nic wspólnego z postacią historyczną Juraja Jánošíka i żeby nie urażać Słowacji, gdzie Jánošík miał status bohatera narodowego, zdecydowano umieścić w Polsce tuż po rozbiorach, a tytułowy bohater jest z pochodzenia Polakiem[2]:

Akcję osadziliśmy na początku XIX wieku, kiedy tymczasem „historyczny” Janosik działał sto lat wcześniej. Zabieg ten pozwolił nam uniknąć ewentualnych kolizji z ludowym bohaterem Słowaków, a zarazem sprzyjał podjęciu konwencji komediowej. Umieszczenie bohatera w Polsce porozbiorowej pozwoliło na wprowadzenie dodatkowych konfliktów dramatycznych i umożliwiło wykorzystanie elementów ośmieszających austro-węgierskiego zaborcę.

Podkreślił, że podczas wymyślania Janosika poszedł śladem Kazimierza Przerwy-Tetmajera, który zauważył kiedyś, iż „Janosików było tylu, ile legend o nim”[2].

Passendorfer od razu w roli głównej widział Marka Perepeczkę, ze względu na doskonałe warunki fizyczne, niezbędne do roli, i rozpoznawalność zdobytą po Panu Wołodyjowskim (1969) oraz w serialach Kolumbowie (1970) i Gniewko, syn rybaka (1969)[2]. Także Perepeczko ujął reżysera swoim pomysłem na Janosika; bohater nie miał być awanturnikiem, a bardziej myślącym intelektualistą[7].

Odbiór

[edytuj | edytuj kod]

Serial okazał się sukcesem i jest uznawany jest za jedną z najbardziej kultowych produkcji w historii polskiej telewizji, zaś Perepeczko uzyskał status gwiazdy[8]. Sam aktor po latach tak tłumaczył niesłabnącą popularność serialu, na łamach „Trybuny Śląskiej[2]:

Sądzę, że odpowiedź jest prosta: lubimy bajki i legendy. Ta postać jest symbolem szlachetności, to bohater, który jest uosobieniem walki o sprawiedliwość społeczną. Chcemy po prostu oglądać w kinie, gdy ktoś staje w obronie ludzi, którym dzieje się krzywda. Poza tym góralszczyzna jest tym, co ludziom w tym filmie bardzo się podoba. Kochamy góralski folklor, mamy do niego sentyment, a Tatry to miejsce szczególne. Ten film kręcono w przepięknych plenerach, właśnie górskich. To się po prostu dobrze ogląda

Emisje za granicą

[edytuj | edytuj kod]

Serial ten był emitowany również w wschodnioniemieckiej telewizji Deutscher Fernsehfunk w 1976 roku pod tytułem Janosik – Held der Berge (pol. Janosik – bohater gór). Niemiecka telewizja zmieniła w nim m.in. tytuły odcinków[9].

Emisja w mongolskiej telewizji odbyła się w 1986 roku, w wersji dubbingowanej[10].

Inne utwory

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Janosik (film 1974).

Z kilku odcinków, mianowicie 1-3, 7, 9, 12-13, powstał pełnometrażowy film kinowy o tym samym tytule[3]. Premiera odbyła się w kwietniu 1974 roku[11].

Komiks

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Janosik (komiks).

W 1974 roku wydawnictwo Sport i Turystyka wydało 6-zeszytową adaptację komiksową o tym samym tytule. Autorem scenariusza komiksu, podobnie jak w serialu był Tadeusz Kwiatkowski, a za rysunki odpowiadał malarz i scenograf Jerzy Skarżyński. Komiks w ówczesnych czasach wyróżniał się awangardową, ekspresjonistyczną kreską, jak i większą brutalnością względem telewizyjnego oryginału[12].

W 2002 roku komiks został wznowiony w dwóch wydaniach zbiorczych przez wydawnictwo komiksowe Post[13][14].

Pierwsze wydanie z 1974 roku było częściowo kolorowe, a częściowo czarno-białe. Dopiero wznowienie z 2002 roku jest w całości w kolorach[12].

Reklama

[edytuj | edytuj kod]

W 1995 roku Kwiczoł i Pyzdra, ponownie grani przez Bilewskiego i Pyrkosza, pojawili się w reklamie margaryny „Kama”, nawiązującej do Janosika. W niej obaj bohaterowie zachwalali produkt, dzięki którym mają wyostrzoną pamięć i serca w dobrej formie[15][16].

Parodie

[edytuj | edytuj kod]

Janosik był dwukrotnie sparodiowany. W odcinku sitcomu Świat według Kiepskich (1999-2022) „Ferdosik”, wyemitowanym premierowo 4 listopada 2000 roku, Ferdek będący wielkim fanem Janosika, pod wpływem serialu jak i przeterminowanego oscypka mówi góralską gwarą i doznaje halucynacji, w których bierze siebie i resztę mieszkańców kamienicy za XIX-wiecznych zbójników, a Edzia za murgrabiego. Gościnnie pojawił się Witold Pyrkosz jako anonimowy harnaś[17].

W odcinku programu rozrywkowego Szymon Majewski Show (2005–2011), wyemitowanym 16 października 2006 roku, w segmencie „Prawi i sprawiedliwi” Janosik, odgrywany przez Szymona Majewskiego, jest zbójnikiem zatrudnionym przez współczesny urząd skarbowy i ma za zadanie ograbić Jana Kulczyka. W rolę Kwiczoła wcielił się Iwo Pawłowski, a w rolę Kulczyka wcielił się Witold Pyrkosz[potrzebny przypis].

  1. Wspomina o tym Słowak (...a u nos był Janosik...) podczas rozmowy prowadzonej w lochu hrabiego (1 odcinek).

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Janosik. Onet Film. [dostęp 2013-04-15]. (pol.).
  2. 1 2 3 4 5 6 Telewizja Polska S.A, Tak kręcono słynnego „Janosika”. Zdradzamy, jak powstał legendarny serial [online], TVP, 25 marca 2024 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  3. 1 2 Góry, zbójnicy i widowiskowe pojedynki, czyli serial o Janosiku [online], Polskie Radio 24, 26 lipca 2023 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  4. Agnieszka Fitkau-Perepeczko, S jak serial. Na plan nie wpuszczać, Świat Książki, 2005, s. 92, ISBN 83-7391-944-9 (pol.).
  5. 📺 Ciekawostki – Janosik (1973) – Filmweb [online], Filmweb [dostęp 2020-07-09] (pol.).
  6. Kościół św. Michała Archanioła w Dębnie Podhalańskim | Atrakcje turystyczne w Pieninach [online], atrakcje-w-pieninach.pl [dostęp 2021-06-15] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-15] (pol.).
  7. Suto zakrapiane biesiady, bójki aktorów z góralami, połamane kończyny – tak powstawał „Janosik”. Mija 49 lat od jego premiery [online], Polska Agencja Prasowa, 26 lipca 2023 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  8. Agnieszka Kasprzyk, Aktorstwo, dubbing, reżyseria, modeling. Jak potoczyły się losy aktorów z "Janosika"? [online], Interia, 22 marca 2024 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  9. Janosik, Held der Berge: Infos zur TV-Serie. Fernsehserien.de. [dostęp 2010-02-24]. (niem.).
  10. Mongolski ślad (2000) – Telemagazyn.pl [online], telemagazyn.pl [dostęp 2018-03-16].
  11. W kwietniu na ekranach, „Oświęcimski Chemik”, 7 (288), 25 kwietnia 1974, s. 6 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  12. 1 2 Awangarda polskiego komiksu [online], Bufet PRL, 21 września 2012 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  13. Post [online], Aleja Komiksu [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  14. Marcin Lorek, ‹Po prostu wstyd nie znać› [Tadeusz Kwiatkowski, Jerzy Skarżyński „Janosik tom I–III” - recenzja] [online], Esensja, 1 września 2002 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  15. Dorota Malesa, Reklama i inne nieszczęścia [online], Newsweek, 21 sierpnia 2010 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  16. Mariusz Urbanek, Historia pewnej margaryny. Nie poszło jak po maśle [online], Polityka, 15 grudnia 2001 [dostęp 2025-07-30] (pol.).
  17. Lonzio, 056 Ferdosik [online], Kiepscy.org.pl, 10 lutego 2013 [dostęp 2025-07-30] (pol.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]