Javier Fernández López

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Javier Fernández López
Javier Fernández na podium finału Grand Prix 2011
Javier Fernández na podium finału Grand Prix 2011
Reprezentacja  Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1991
Madryt
Wzrost 173 cm
Konkurencja Soliści
Trener Brian Orser, Tracy Wilson, Daniel Peinado
Poprzednio:
Nikołaj Morozow, Ivan Saez, Carolina Sanz, Jordi Lafarga
Klub Toronto Cricket, Skating and Curling Club, Ice Leganes Madrid
Lokalizacja treningowa Toronto
Poprzednio:
Hackensack
Dyneburg
Moskwa
Zakończenie kariery 26 stycznia 2019
Rekordy życiowe ISU
Nota łączna 271,59
Mistrzostwa Europy 2019
Program krótki 91,84
Mistrzostwa Europy 2019
Program dowolny 179,75
Mistrzostwa Europy 2019
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Hiszpania
Igrzyska olimpijskie
Brąz Pjongczang 2018 soliści
Mistrzostwa świata
Złoto Boston 2016 soliści
Złoto Szanghaj 2015 soliści
Brąz Saitama 2014 soliści
Brąz London 2013 soliści
Mistrzostwa Europy
Złoto Mińsk 2019 soliści
Złoto Moskwa 2018 soliści
Złoto Ostrawa 2017 soliści
Złoto Bratysława 2016 soliści
Złoto Sztokholm 2015 soliści
Złoto Budapeszt 2014 soliści
Złoto Zagrzeb 2013 soliści
Finał Grand Prix
Srebro Barcelona 2015 soliści
Srebro Barcelona 2014 soliści
Brąz Québec 2011 soliści
Odznaczenia
Złoty medal królewski za zasługi sportowe
Strona internetowa

Javier Fernández López (ur. 15 kwietnia 1991 w Madrycie[1]) – hiszpański łyżwiarz figurowy startujący w konkurencji solistów. Brązowy medalista olimpijski z Pjongczangu (2018) i uczestnik igrzysk olimpijskich (2010, 2014), dwukrotny mistrz świata (2015, 2016), 7-krotny mistrz Europy (2013–2019), medalista finału Grand Prix oraz 8-krotny mistrz Hiszpanii (2010, 2012–2018).

Pierwszy hiszpański łyżwiarz figurowy, który stanął na podium Zimowych Igrzysk Olimpijskich.

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Kiedy sześcioletni Javier zobaczył jak jego siostra Laura jeździ na łyżwach, też zapragnął jeździć[2]. W wieku 12 lat wylądował swój pierwszy potrójny skok - Salchowa, a cztery lata później wylądował potrójnego Axla. W 2006 roku zdobył srebrny medal mistrzostw Hiszpanii, a w 2007 i 2009 dwukrotnie tytuł mistrza Hiszpanii juniorów[3].

Debiut na mistrzostwach świata i Europy w 2007 roku zakończył po programie krótkim. Na mistrzostwach Europy zajął 11 miejsce, a na mistrzostwach świata 19, co dało mu kwalifikację na igrzyska olimpijskie.

Latem 2009 roku wyjechał do Hackensack w New Jersey by trenować z Nikołajem Morozowem[2].

2009 - 2012[edytuj | edytuj kod]

W sezonie olimpijskim zadebiutował w rozgrywkach Grand Prix, zajmując 11. miejsce na Trophée Eric Bompard. Zajął najwyższe w karierze, 8. miejsce na Mistrzostwach Europy 2010. Zdobył tytuł mistrza Hiszpanii seniorów. Był pierwszym od 54 lat reprezentantem Hiszpanii w tej konkurencji na igrzyskach olimpijskich[2]. W Vancouver zajął 14. miejsce.

W kolejnym sezonie zajął 5. miejsce na Skate Canada International i 9. na Cup of Russia. Zaliczył nieudany występ na mistrzostwach Hiszpanii. Podczas rozgrzewki przeciął sobie dłoń, co uniemożliwiło mu rozgrzanie się. Niezdolny by obronić tytuł zajął drugie miejsce za Javierem Raya. Obaj wystąpili na mistrzostwach Europy 2011, gdzie Fernández zajął 9. miejsce. Na mistrzostwach świata ustał dwa poczwórne skoki - toe loop i salchowa. Pierwszy raz w karierze zajął miejsce w pierwszej dziesiątce.

Po sezonie zdecydował się zakończyć współpracę z Morozowem i wyjechać do Kanady, by trenować z Brianem Orserem[4].

Sezon 2011/2012 rozpoczął czwartym miejscem w Nebelhorn Trophy. Zajmując drugie miejsce na Skate Canada stał się pierwszym w historii hiszpańskim medalistą zawodów Grand Prix[5]. Powtarzając to osiągnięcie na Cup of Russia stał się pierwszym w historii Hiszpanem, który zakwalifikował się do Finału Grand Prix. Na zawodach w Québecu ustanowił swój rekord życiowy za program dowolny, w którym jako jedyny zawodnik czysto wylądował dwa poczwórne skoki, co dało mu brązowy medal[6].

Na mistrzostwa Europy do Sheffield jechał jako jeden z głównych faworytów do złota. Po programie krótkim zajmował czwarte miejsce ze stratą ponad 4 punktów do prowadzącego Gaczinskiego i nadzieją na poprawę lokaty, jednak za nieudanym programie dowolnym otrzymał tylko 142.15 punkty i rywalizację zakończył dopiero na 6 miejscu[7][8].

2012 - 2013[edytuj | edytuj kod]

Fernández rozpoczął sezon udziałem w Finlandia Trophy, gdzie zdobył brązowy medal.[9] Wygrał Skate Canada International 2012, stając się pierwszym w historii hiszpańskim łyżwiarzem, który wygrał zawody z cyklu Grand Prix. W kolejnych zawodach, którymi było NHK Trophy 2012, zajął czwarte miejsce, co pozwoliło mu na awans do Finału Grand Prix. W programie dowolnym wykonał trzy skoki poczwórne, stając się drugim Europejczykiem w historii, który tego dokonał (pierwszym był Brian Joubert). Zawody zakończył ostatecznie na czwartym miejscu.

W grudniu Fernández zdobył po raz trzeci tytuł mistrza Hiszpanii.[10] Podczas mistrzostw Europy 2013 zajmował drugie miejsce po programie krótkim, po czym wygrał program dowolny i został pierwszym hiszpańskim łyżwiarzem w historii, który zdobył tytuł mistrza świata. Zawody zakończył z nowym rekordem życiowym, wynoszącym łącznie 274.87 pkt. W tym czasie w Hiszpanii znajdowało się tylko 14 lodowisk.[11]

Na mistrzostwach świata w kanadyjskim London Fernández zajął siódme miejsce w programie krótkim oraz czwarte w programie dowolnym, co pozwoliło mu uplasować się na trzecim miejscu, za Patrickiem Chanem i Denisem Tenem.

2013 - 2014[edytuj | edytuj kod]

Zajął piąte miejsce na NHK Trophy 2013 oraz trzecie podczas Rostelecom Cup, co nie pozwoliło mu na awans do Finału Grand Prix. W grudniu po raz kolejny zdobył mistrzostwo Hiszpanii.

W styczniu po raz drugi z rzędu wygrał mistrzostwa Europy, wyprzedzając Rosjan Sergeia Voronova i Konstantina Menshova.

W lutym Fernández brał udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014. Był również chorążym reprezentacji Hiszpanii.[12] Po programie krótkim zajmował trzecie miejsce z wynikiem 86.98 pkt. W programie dowolnym wykonał poczwórnego toeloopa oraz poczwórnego salchowa w kombinacji, jednak przy kolejnym podejściu do poczwórnego salchowa wykonał tylko trzy obroty; jako ostatni skok ponownie wykonał potrójnego salchowa, jednak z powodu powtórzenia tego elementu nie został on mu zaliczony i zawodnik nie otrzymał za niego punktów. Ostatecznie Fernández zajął czwarte miejsce, tracąc do podium jedynie 1.18 pkt.

Sezon zakończył na mistrzostwach świata w Saitama, gdzie ponownie zajął trzecie miejsce, plasując się za Yuzuru Hanyū i Tatsukim Machidą.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Zawody 06–07 07–08 08–09 09–10 10–11 11–12 12–13 13–14 14–15 15–16 16–17 17–18 18–19
Międzynarodowe[13]
Igrzyska olimpijskie 14 4 3
Mistrzostwa świata 35 30 19 12 10 9 3 3 1 1 4 WD
Mistrzostwa Europy 28 17 11 8 9 6 1 1 1 1 1 1 1
GP Finał 3 4 2 2 4
GP Internationaux de France 11 1 1
GP NHK Trophy 4 5
GP Cup of China 1 6
GP Rostelecom Cup 9 2 3 1 1 1
GP Skate Canada International 5 2 1 3
CS Autumn Classic International 1
Cup of Nice 3 5
Finlandia Trophy 3
Golden Spin Zagrzeb 13
Merano Cup 1
Nebelhorn Trophy 4
NRW Trophy 3
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe[13]
Mistrzostwa świata juniorów 13
JGP w Estonii 9
JGP w Meksyku 6
JGP w Holandii 23
JGP w Hiszpanii 4
JGP w Wielkiej Brytanii 11
Olimpijski festiwal młodzieży Europy 4 J
Gardena Spring Trophy 5 J
Krajowe[13]
Mistrzostwa Hiszpanii 1 J 1 J 1 J 1 2 1 1 1 1 1 1 1
Zawody drużynowe[13]
Japan Open 3 T
1 P
1 T
2 P
3 T
2 P
2 T
2 P
1 T
1 P
2 T
3 P

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego starsza siostra, Laura również jest łyżwiarką.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Javier FERNANDEZ, isu.org [dostęp 2011-11-30] (ang.).
  2. a b c Fernández makes senior grand prix debut, goldenskate.com [dostęp 2009-09-28] (ang.).
  3. Competition Results - Javier FERNANDEZ, isu.org [dostęp 2011-11-30] (ang.).
  4. Brian Orser: „I'm a little bit tougher”, absoluteskating.com [dostęp 2011-10-29] (ang.).
  5. ISU Grand Prix of Figure Skating: Skate Canada International, Day 2, isu.org [dostęp 2011-10-29] (ang.).
  6. Chan repeats as Grand Prix Final Champion, goldenskate.com [dostęp 2011-12-11] (ang.).
  7. Gachinski edges out Plushenko in short program at Europeans, goldenskate.com [dostęp 2012-01-27] (ang.).
  8. Plushenko takes seventh European title, goldenskate.com [dostęp 2012-01-29] (ang.).
  9. Javier Fernandez: I like to try different styles | ArtOnIce, www.artonice.it [dostęp 2018-02-23] (ang.).
  10. icenetwork.com: News: News, web.icenetwork.com [dostęp 2018-02-23].
  11. Fernández' path to success unlikely as they come, icenetwork.com [dostęp 2018-02-23] (ang.).
  12. Javier Fernandez will be Spain’s flag-bearer in Sochi | Inside Skating, www.insideskating.net [dostęp 2018-02-23] (ang.).
  13. a b c d Competition Results – Javier FERNANDEZ (ang.). ISU. [dostęp 2018-06-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]