Javier Fernández López

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Javier Fernández
Fernández na podium finału Grand Prix w 2011 r.
Fernández na podium finału Grand Prix w 2011 r.
Reprezentacja  Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1991
Madryt, Hiszpania
Wzrost 175 cm
Konkurencja Jazda indywidualna
Trener Brian Orser, Tracy Wilson, Daniel Peinado
Poprzednio:
David Wilson, Antonio Najarro, Kurt Browning, Geoffrey Tyler
Klub Toronto Cricket, Skating and Curling Club, Ice Leganes Madrid
Lokalizacja treningowa Toronto
Rekordy życiowe ISU
Nota łączna 314.93
Mistrzostwa Świata 2016
Taniec krótki 109.05
Mistrzostwa Świata 2017
Taniec dowolny 216.41
Mistrzostwa Świata 2016
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Hiszpania
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Pjongczang 2018 soliści
Mistrzostwa Świata
Złoto
Boston 2016 soliści
Złoto
Szanghaj 2015 soliści
Brąz
Saitama 2014 soliści
Brąz
London 2013 soliści
Mistrzostwa Europy
Złoto
Moskwa 2018 soliści
Złoto
Ostrawa 2017 soliści
Złoto
Bratysława 2016 soliści
Złoto
Sztokholm 2015 soliści
Złoto
Budapeszt 2014 soliści
Złoto
Zagrzeb 2013 soliści
Finał Grand Prix
Srebro
Barcelona 2015 soliści
Srebro
Barcelona 2014 soliści
Brąz
Québec 2011 soliści
Strona internetowa

Javier Fernández López (ur. 15 kwietnia 1991 w Madrycie[1]) – hiszpański łyżwiarz figurowy, uczestnik Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 w Vancouver oraz Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 w Soczi, mistrz Hiszpanii, sześciokrotny złoty medalista Mistrzostw Europy (2013-2018), pierwszy hiszpański medalista zawodów Grand Prix. Dwukrotny brązowy medalista Mistrzostw świata w łyżwiarstwie figurowym (2013, 2014). Dwukrotny mistrz świata (2015, 2016). Brązowy medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2018 w południowokoreańskim Pjongczang oraz pierwszy hiszpański łyżwiarz figurowy, który stanął na podium zimowych igrzysk olimpijskich.

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Kiedy sześcioletni Javier zobaczył jak jego siostra Laura jeździ na łyżwach, też zapragnął jeździć[2]. W wieku 12 lat wylądował swój pierwszy potrójny skok - Salchowa, a cztery lata później wylądował potrójnego Axla. W 2006 roku zdobył srebrny medal mistrzostw Hiszpanii, a w 2007 i 2009 dwukrotnie tytuł mistrza Hiszpanii juniorów[3].

Debiut na mistrzostwach świata i Europy w 2007 roku zakończył po programie krótkim. Na mistrzostwach Europy zajął 11 miejsce, a na mistrzostwach świata 19, co dało mu kwalifikację na igrzyska olimpijskie.

Latem 2009 roku wyjechał do Hackensack w New Jersey by trenować z Nikołajem Morozowem[2].

2009 - 2012[edytuj | edytuj kod]

W sezonie olimpijskim zadebiutował w rozgrywkach Grand Prix, zajmując 11. miejsce na Trophée Eric Bompard. Zajął najwyższe w karierze, 8. miejsce na Mistrzostwach Europy 2010. Zdobył tytuł mistrza Hiszpanii seniorów. Był pierwszym od 54 lat reprezentantem Hiszpanii w tej konkurencji na igrzyskach olimpijskich[2]. W Vancouver zajął 14. miejsce.

W kolejnym sezonie zajął 5. miejsce na Skate Canada International i 9. na Cup of Russia. Zaliczył nieudany występ na mistrzostwach Hiszpanii. Podczas rozgrzewki przeciął sobie dłoń, co uniemożliwiło mu rozgrzanie się. Niezdolny by obronić tytuł zajął drugie miejsce za Javierem Raya. Obaj wystąpili na mistrzostwach Europy 2011, gdzie Fernández zajął 9. miejsce. Na mistrzostwach świata ustał dwa poczwórne skoki - toe loop i salchowa. Pierwszy raz w karierze zajął miejsce w pierwszej dziesiątce.

Po sezonie zdecydował się zakończyć współpracę z Morozowem i wyjechać do Kanady, by trenować z Brianem Orserem[4].

Sezon 2011/2012 rozpoczął czwartym miejscem w Nebelhorn Trophy. Zajmując drugie miejsce na Skate Canada stał się pierwszym w historii hiszpańskim medalistą zawodów Grand Prix[5]. Powtarzając to osiągnięcie na Cup of Russia stał się pierwszym w historii Hiszpanem, który zakwalifikował się do Finału Grand Prix. Na zawodach w Québecu ustanowił swój rekord życiowy za program dowolny, w którym jako jedyny zawodnik czysto wylądował dwa poczwórne skoki, co dało mu brązowy medal[6].

Na mistrzostwa Europy do Sheffield jechał jako jeden z głównych faworytów do złota. Po programie krótkim zajmował czwarte miejsce ze stratą ponad 4 punktów do prowadzącego Gaczinskiego i nadzieją na poprawę lokaty, jednak za nieudanym programie dowolnym otrzymał tylko 142.15 punkty i rywalizację zakończył dopiero na 6 miejscu[7][8].

2012 - 2013[edytuj | edytuj kod]

Fernández rozpoczął sezon udziałem w Finlandia Trophy, gdzie zdobył brązowy medal.[9] Wygrał Skate Canada International 2012, stając się pierwszym w historii hiszpańskim łyżwiarzem, który wygrał zawody z cyklu Grand Prix. W kolejnych zawodach, którymi było NHK Trophy 2012, zajął czwarte miejsce, co pozwoliło mu na awans do Finału Grand Prix. W programie dowolnym wykonał trzy skoki poczwórne, stając się drugim Europejczykiem w historii, który tego dokonał (pierwszym był Brian Joubert). Zawody zakończył ostatecznie na czwartym miejscu.

W grudniu Fernández zdobył po raz trzeci tytuł mistrza Hiszpanii.[10] Podczas mistrzostw Europy 2013 zajmował drugie miejsce po programie krótkim, po czym wygrał program dowolny i został pierwszym hiszpańskim łyżwiarzem w historii, który zdobył tytuł mistrza świata. Zawody zakończył z nowym rekordem życiowym, wynoszącym łącznie 274.87 pkt. W tym czasie w Hiszpanii znajdowało się tylko 14 lodowisk.[11]

Na mistrzostwach świata w kanadyjskim London Fernández zajął siódme miejsce w programie krótkim oraz czwarte w programie dowolnym, co pozwoliło mu uplasować się na trzecim miejscu, za Patrickiem Chanem i Denisem Tenem.

2013 - 2014[edytuj | edytuj kod]

Zajął piąte miejsce na NHK Trophy 2013 oraz trzecie podczas Rostelecom Cup, co nie pozwoliło mu na awans do Finału Grand Prix. W grudniu po raz kolejny zdobył mistrzostwo Hiszpanii.

W styczniu po raz drugi z rzędu wygrał mistrzostwa Europy, wyprzedzając Rosjan Sergeia Voronova i Konstantina Menshova.

W lutym Fernández brał udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014. Był również chorążym reprezentacji Hiszpanii.[12] Po programie dowolnym zajmował czwarte miejsce z wynikiem 86.98 pkt. W programie dowolnym wykonał poczwórnego toeloopa oraz poczwórnego salchowa w kombinacji, jednak przy kolejnym podejściu do poczwórnego salchowa wykonał tylko trzy obroty; jako ostatni skok ponownie wykonał potrójnego salchowa, jednak z powodu powtórzenia tego elementu nie został on mu zaliczony i zawodnik nie otrzymał za niego punktów. Ostatecznie Fernández zajął czwarte miejsce, tracąc do podium jedynie 1.18 pkt.

Sezon zakończył na mistrzostwach świata w Saitama, gdzie ponownie zajął trzecie miejsce, plasując się za Yuzuru Hanyū i Tatsukim Machidą.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowe
Zawody 06–07 07–08 08–09 09–10 10–11 11–12 12–13 13–14 14–15 15–16 16–17 17-18
Igrzyska olimpijskie 14 4 3
Mistrzostwa świata 35 30 19 12 10 9 3 3 1 1 4 WD
Mistrzostwa Europy 28 17 11 8 9 6 1 1 1 1 1 1
GP Finał 3 4 2 2 4
GP Bompard 11 1 1
GP NHK Trophy 4 5
GP Cup of China 1 6
GP Rostelecom 9 2 3 1 1 1
GP Skate Canada 5 2 1 3
CS Autumn Classic 1
Puchar Nicei 3 5
Finlandia 3
Golden Spin 13
Merano Cup 1
Nebelhorn 4
NRW Trophy 3
Międzynarodowe: Junior
Mistrzostwa świata Juniorów 13
JGP w Estonii 9
JGP w Meksyku 6
JGP w Holandii 23
JGP w Hiszpanii 4
JGP w Wielkiej Brytanii 11
EYOF 4 J.
Gardena Spring Trophy 5 J.
Krajowe
Mistrzostwa Hiszpanii 1 J. 1 J. 1 J. 1 2 1 1 1 1 1 1 1
Zawody drużynowe
Japan Open 3 T
(1 P)
1 T
(2 P)
3 T
(2 P)
2 T
(2 P)
1 T
(1 P)
J. = poziom juniorski, TBD = Przydzielone, WD = Wycofał się
T = Wynik zespołowy, P = Osobisty indywidualny; Medale przyznawane są wyłącznie za wynik zespołowy.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego starsza siostra, Laura również jest łyżwiarką. Javier Fernández López lubi grać w gry komputerowe, grać w piłkę, tenisa i oglądać filmy[13]. Jest kibicem Realu Madryt[14]. Po zakończeniu kariery chce zostać trenerem[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Javier FERNANDEZ (ang.). isu.org. [dostęp 30.11.2011].
  2. a b c Fernández makes senior grand prix debut (ang.). goldenskate.com. [dostęp 28.09.2009].
  3. Competition Results - Javier FERNANDEZ (ang.). isu.org. [dostęp 30.11.2011].
  4. Brian Orser: „I'm a little bit tougher” (ang.). absoluteskating.com. [dostęp 29.10.2011].
  5. ISU Grand Prix of Figure Skating: Skate Canada International, Day 2 (ang.). isu.org. [dostęp 29.10.2011].
  6. Chan repeats as Grand Prix Final Champion (ang.). goldenskate.com. [dostęp 11.12.2011].
  7. Gachinski edges out Plushenko in short program at Europeans (ang.). goldenskate.com. [dostęp 27.01.2012].
  8. Plushenko takes seventh European title (ang.). goldenskate.com. [dostęp 29.01.2012].
  9. Javier Fernandez: I like to try different styles | ArtOnIce, www.artonice.it [dostęp 2018-02-23] (ang.).
  10. icenetwork.com: News: News, web.icenetwork.com [dostęp 2018-02-23].
  11. Fernández' path to success unlikely as they come, icenetwork.com [dostęp 2018-02-23] (ang.).
  12. Javier Fernandez will be Spain’s flag-bearer in Sochi | Inside Skating, www.insideskating.net [dostęp 2018-02-23] (ang.).
  13. Javier Fernandez (ang.). figureskating-online.com. [dostęp 23.12.2010].
  14. Javier Fernandez - a great skater who can even cook! (ang.). absoluteskating.com. [dostęp 30.06.2010].
  15. Javier Fernandez - „The Season Ahead” (ang.). absoluteskating.com. [dostęp 09.2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]