Konrad Salicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konrad Salicki
Ilustracja
książę Dolnej Lotaryngii
margrabia Turynu
Okres

od 1076
do 1087

król Niemiec (Rzymian)
Okres

od 1087
do 1098

Koronacja

30 maja 1087

król Longobardów i Włoch
Okres

od 1093
do 1098

Koronacja

1093

Dane biograficzne
Dynastia

salicka

Data i miejsce urodzenia

12 lutego 1074
opactwo Hersfeld

Data i miejsce śmierci

27 lipca 1101
Florencja

Ojciec

Henryk IV Salicki

Matka

Berta Sabaudzka

Żona

Konstancja

Konrad (III) Salicki (ur. 12 lutego 1074 w opactwie Hersfeld; zm. 27 lipca 1101 we Florencji) – król Włoch w latach 1093–1098, król Niemiec w latach 1087–1098. Ponadto w latach 1076–1087 był księciem Dolnej Lotaryngii i margrabią Turynu.

Konrad był drugim synem cesarza Henryka IV i Berty Sabaudzkiej. Jego starszy brat Henryk urodził się i zmarł na początku sierpnia 1071. Konrad już w wieku dwóch lat towarzyszył ojcu w latach 1076–1077 w wyprawie do Kanossy. W tym samym czasie został księciem Dolnej Lotaryngii. Opiekę nad nim powierzono arcybiskupowi Mediolanu Teobaldowi. Konrad zamieszkał we Włoszech.

30 maja 1087 w Akwizgranie został koronowany na króla niemieckiego. W 1093 Konrad pod wpływem hrabiny Matyldy toskańskiej przeszedł do obozu papieskiego i w ten sposób stał się przeciwnikiem własnego ojca. W tym samym roku został koronowany na króla Włoch. W 1095 krótko po synodzie w Piacenzy przyrzekł papieżowi Urbanowi II bezpieczeństwo i pełnił służbę stratora (prowadził konia jako pachołek w uniżonym geście). W tym samym roku z inicjatywy Urbana II, Konrad ożenił się z Konstancją, córką hrabiego sycylijskiego Rogera I.

Na te wypadki Henryk IV zareagował zwołując w kwietniu 1098 zjazd w Moguncji. Cesarz ogłosił detronizację Konrada i równocześnie naznaczył na swojego następcę młodszego syna Henryka V. Konrad zmarł we Florencji i został pochowany w tamtejszej katedrze.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]