Puszcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Puszcza (dawniej pustkowie lub dzicz) - wielki, niezamieszkały obszar porośnięty lasami lub borami. Pierwotne puszczańskie drzewostany były bardzo bogate pod względem składu gatunkowego i struktury warstwowej. Rosły tam nie tylko stare, potężne drzewa, ale również wiele krzewów, mniejszych, osłoniętych od światła drzew, bogate runo oraz młode drzewa, które urosły między leżącymi pniami.

Obszar Polski porastała niegdyś puszcza, ciągnąca się od stepów wschodu po zachodnioeuropejskie lasy liściaste. Lasy te były bogate w zwierzynę. Żyły w nich tury, żubry, niedźwiedzie, łosie, wilki, rosomaki, rysie oraz żbiki. W Europie ostatnią wielką puszczą (lasem), zbliżoną swą strukturą do lasów pierwotnych są pozostałe fragmenty Puszczy Białowieskiej[potrzebne źródło].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]