Puszcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy obszaru leśnego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Puszcza (dawniej pustkowie lub dzicz)[1] - wielki, niezamieszkany obszar porośnięty lasami lub borami. Pierwotne puszczańskie drzewostany były bardzo bogate pod względem składu gatunkowego i struktury warstwowej. Rosły tam nie tylko stare, potężne drzewa, ale również wiele krzewów, mniejszych, osłoniętych od światła drzew, bogate runo oraz młode drzewa, które urosły między leżącymi pniami.

Obszar Polski porastała niegdyś puszcza, ciągnąca się od stepów wschodu po zachodnioeuropejskie lasy liściaste. Lasy te były bogate w zwierzynę. Żyły w nich tury, żubry, niedźwiedzie, łosie, wilki, rosomaki, rysie oraz żbiki. W Europie ostatnią wielką puszczą (lasem), zbliżoną swą strukturą do lasów pierwotnych są pozostałe fragmenty Puszczy Białowieskiej[potrzebny przypis].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Witold Doroszewski (red.): puszcza. W: Słownik języka polskiego [on-line]. PWN. [dostęp 2016-03-03].