Kylie Minogue

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kylie Minogue
Ilustracja
Minogue podczas Golden Tour w 2018.
Imię i nazwisko Kylie Ann Minogue
Pseudonim Kylie
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1968
Melbourne
Pochodzenie australijskie i brytyjskie[1]
Typ głosu sopran
Gatunki pop, dance-pop[2], synth pop
Zawód piosenkarka, autorka tekstów, aktorka
Aktywność od 1979
Wydawnictwo PWL (1987–1992)
Deconstruction Records (1993–1998)
Mushroom Records (1987–1999)
Parlophone (1999–2016)
BMG (od 2017)
Powiązania Dannii Minogue (siostra)
Odznaczenia
Centenary Medal (Australia) Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny) Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Order Australii (cywilny)
podpis
Strona internetowa

Kylie Ann Minogue, AO, OBE (ur. 28 maja 1968 w Melbourne), często nazywana po prostu Kylie – australijska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka. Zwana jest „Księżniczką Popu” („Princess of Pop”) lub „Boginią Popu” („Goddess of Pop”).

Karierę medialną rozpoczynała od występów w australijskiej operze mydlanej Sąsiedzi, w której grała w latach 1986–1988. W międzyczasie rozwijała karierę muzyczną, podpisawszy kontrakt z brytyjską wytwórnią płytową PWL. Rok później wydała swój pierwszy, album studyjny pt. Kylie. W 1992 opuściła PWL i podpisała kontrakt z Deconstruction Records, dla której wydała albumy Kylie Minogue i Impossible Princess – obie płyty zyskały przychylność krytyków. Kolejnym krokiem był powrót do tanecznych korzeni i podpisanie kontraktu z Parlophone, a pierwszym owocem współpracy był album pt. Light Years. Następny album, Fever, osiągnął międzynarodowy sukces, a promujący go singiel „Can’t Get You Out of My Head” okazał się jednym z najlepiej sprzedających singli w pierwszej dekadzie XXI wieku. Minogue wylansowała też przeboje, takie jak „I Should Be So Lucky”, „Hand on Your Heart”, „Better the Devil You Know”, „Confide in Me”, „Spinning Around”, „Slow”, „2 Hearts” czy „All the Lovers”.

Według Australian Recording Industry Association (ARIA) jest najlepiej sprzedającą się australijską wokalistką wszech czasów. Do 2015 sprzedała ponad 80 mln płyt na świecie[3]. Ma na koncie wiele tras koncertowych, a za jedną z tras otrzymała nagrodę dla „australijskiego wykonawcy roku”. W 2008 uhonorowana Orderem Imperium Brytyjskiego, została też wyróżniona przez francuski rząd Orderem Sztuki i Literatury za wkład we francuską kulturę. Minogue została uhonorowana stopniem doktora naukowego przez Anglia Ruskin University za działalność związaną z walką z rakiem piersi. W listopadzie 2011 została wprowadzona do ARIA Hall of Fame przez członków ARIA[4]. W grudniu 2016 Billboard umieściła ja na 18. miejscu listy najlepszych artystek dance wszech czasów. W 2020 ustanowiła rekord Guinnessa, zostając pierwszą artystką, której albumy były numerem jeden w Wielkiej Brytanii w ciągu pięciu kolejnych dekad[5].

Od 1990 mieszka i pracuje w Wielkiej Brytanii[6].

Życie i kariera[edytuj | edytuj kod]

1968–1986: Dzieciństwo i wczesna kariera[edytuj | edytuj kod]

Kylie Ann Minogue urodziła się 28 maja 1968 w Melbourne. Jej rodzicami są Ronald Charles Minogue, Australijczyk z korzeniami irlandzkimi, i Carol Ann Jones pochodząca z walijskiego Maesteg[7]. Przed urodzinami Kylie Ron pracował w kilku miejscach jako księgowy, z kolei Carol jako profesjonalna tancerka. Ma dwoje młodszego rodzeństwa: brata Brendana, operatora kamery w jednej z australijskich telewizji, oraz siostrę Dannii, piosenkarkę i prezenterkę telewizyjną[8].

Rodzina często przeprowadzała się z miejsca do miejsca na obrzeżach Melbourne, żeby podtrzymać standard życia i panować nad wydatkami, przez co Kylie nie miała rozpieszczającego dzieciństwa. W tym okresie Ron pracował jako księgowy w rodzinnej firmie samochodowej, a Carol jako herbaciarka w lokalnym szpitalu. Po wprowadzeniu się na Surrey Hills Minogue krótko chodziła do szkoły podstawowej w Studfield, jednak ukończyła podstawówkę w Camberwell, gdzie następnie skończyła szkołę średnią. W latach szkolnych miała trudności z nawiązywaniem znajomości i przyjaźni. W szkole średniej chodziła do klasy profilującej w stronę sztuki, grafiki i języka angielskiego[9]. Samą siebie w latach licealnych opisała jako „przeciętnie inteligentną” i „dosyć skromną”[9].

W wieku 11 lat pojawiła się na ekranie w serialach The Sullivans (1979) oraz Skyways (1980)[8]. W 1985 została przydzielona do jednej z głównych ról w The Henderson Kids. W tym celu przerwała uczęszczanie do szkoły, co nie było po myśli jej mamy Carol. Minogue doszła do wniosku, że potrzebuje więcej niezależności, żeby przebić się do show-biznesu[10]. Zainteresowana kontynuowaniem kariery również w muzyce, nagrała demo dla producentów cotygodniowego programu Young Talent Time[11], gdzie regularnie występowała już wtedy jej siostra Dannii[12]. Niedługo później, również w 1985, zaliczyła pierwszy piosenkarski występ w programie telewizyjnym, choć nie zaistniała wtedy w nim na dłużej.

W 1986 została obsadzona w serialu Sąsiedzi jako Charlene Mitchell, uczennica, która zostaje mechanikiem samochodowym. Sąsiedzi osiągnęli popularność w Wielkiej Brytanii, a wątek romansu między jej bohaterką a postacią graną przez Jasona Donovana, doczekał się odcinka zaślubin pary, który w 1987 zgromadził przed telewizorami 20 mln Brytyjczyków[13]. Minogue została pierwszą laureatką czterech australijskich nagród Logie Awards przyznanych jednego roku, jak i najmłodszą laureatką tej nagrody w kategorii „Most Popular Television Performer”, przyznanej głosowaniem widzów.

1987–1989: Kylie i Enjoy Yourself[edytuj | edytuj kod]

Podczas koncertu w Fitzroy Football Clubie z resztą obsady Sąsiedzi Minogue zaśpiewała w duecie „I Got You Babe”, a później „The Loco-Motion” jako bis. W 1987 podpisała kontakt płytowy z Mushroom Records[14]. Pierwszy singiel „The Locomotion” zdobył i utrzymał przez siedem tygodni pozycję lidera na australijskich listach przebojów i został najlepiej sprzedającym się tam singlem w latach 80.[15]. W 1988 otrzymała za to nagrodę ARIA za „najliczniej sprzedany singel roku”[16]. Sukces utworu pociągnął za sobą podróż Minogue do Anglii w celu nawiązania współpracy z producenckim trio Stock, Aitken i Waterman. Na samym początku wiedzieli niewiele o Minogue, wręcz początkowo nie pamiętali o jej przyjeździe. Zanim Minogue trafiła do nich, napisali piosenkę „I Should Be So Lucky”, podczas gdy Minogue przybyła i czekała jakiś czas na zewnątrz studia. Piosenka osiągnęła pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii, Australii, Niemczech, Finlandii, Szwajcarii, Izraelu i Hongkongu[17]. Minogue otrzymała wtedy po raz drugi nagrodę ARIA za „najliczniej sprzedany singel roku” (1988) oraz dodatkowo nagrodę specjalną tegorocznego rozdania[18]. Singiel był także najlepiej sprzedającym się singlem 1988 w Wielkiej Brytanii, za co otrzymał pierwszą pozycję w podsumowaniu roku na UK Singles Chart[19].

Debiutancki album, nazwany po prostu Kylie ukazał się w lipcu 1988 i zawierał dance-popowe piosenki. Komercyjnie album okazał się sukcesem szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie spędził ponad sześć tygodni na pierwszej pozycji listy sprzedaży oraz był najlepiej sprzedającym albumem w 1988[20]. Do dziś sprzedano ponad 7 mln jego kopii. Mimo komercyjnego sukcesu łączący w sobie utwory w stylu dance-pop album otrzymał mieszane recenzje. „I Should Be So Lucky” został ogłoszony jako pierwszy singiel. Album uzyskał również status złotej płyty w USA, ponadto singiel „The Loco-Motion” dotarł na trzecie miejsce listy Billboard Hot 100[21] oraz na pierwsze w kanadyjskiej dance liście przebojów[22]. Kolejnym singlem została piosenka „Got to Be Certain”, która trafiła na pierwsze miejsce w Australii oraz drugie w Wielkiej Brytanii[23]. Niedługo po tym Minogue opuściła obsadę serialu Sąsiedzi, by skupić się na karierze muzycznej.

Drugi album Enjoy Yourself został wydany w październiku 1989. Osiągnął pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii[23], a także zdobył duży sukces w Australii, Nowej Zelandii i Japonii, gdzie dotarł do pierwszej dziesiątki. Album zawiera single „Hand on Your Heart” oraz „Tears on My Pillow”, które obydwa wchodziły na pierwsze miejsca w Wielkiej Brytanii[20][23]. Niemniej krążek słabo sprzedał się w Północnej Ameryce z winy tamtejszego wydawcy firmy Geffen Records[24]. Minogue nagrała wtedy piosenkę „Especially for You” w duecie z serialowym kompanem Jasonem Donovanem; utwór zajął pierwsze miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii[23] i drugie miejsce w Australii. Piosenka znalazł się w północnoamerykańskiej wersji albumu. W grudniu 1989 na ekranach kin zadebiutowała produkcja The Delinquents z Minogue w roli głównej. Film został chłodno przyjęty przez krytyków, jednak okazał się komercyjnym sukcesem – w Wielkiej Brytanii zarobił ponad 200 tys. funtów, a w Australii stał się czwartym najbardziej kasowym filmem 1989 i najbardziej kasowym 1990. Następnie Minogue ogłosiła pierwszą trasę koncertową Enjoy Yourself Tour, którą odbyła po Wielkiej Brytanii, kontynentalnej Europie, Azji i Australii. Zaśpiewała też gościnnie w remake'u piosenki „Do They Know It’s Christmas?[25].

1990–1992: Rhythm of Love i Let's Get to It[edytuj | edytuj kod]

Trzeci album Minogue Rhythm of Love został wydany w listopadzie 1990 i został zrecenzowany jako dojrzalszy niż oba poprzedniki. Częściowo miał na to wpływ jej ówczesny związek z wokalistą rockowej grupy INXS Michaelem Hutchencem. Płyta dotarła do Top 10 pod względem sprzedaży w Wielkiej Brytanii[23] i w Australii[26] ukazywał jej dojrzalszy i bardziej seksualny obraz. Opisany został jako „skoczny i bardziej dojrzały”[27] niż poprzednie albumy. Tworzenie klipu do „Better the Devil You Know” było dla Minogue pierwszym razem, gdy, cytując „czuła się częścią i współautorką procesu twórczego”. Pierwszy singiel „Better the Devil You Know” osiągnął drugie miejsce w Wielkiej Brytanii[23] i czwarte miejsce w Australii[28]. Drugi singiel „Step Back in Time” osiągnął na miejsce czwarte w Wielkiej Brytanii[23] oraz piąte miejsce w Australii[29]. Trzeci singiel „What Do I Have to Do” osiągnął szóste miejsce w Wielkiej Brytanii[23] ale nie osiągnął Top 10 w Australii[30]. Czwarty i ostatni singiel „Shocked” powtórzył osiągnięcie poprzedniego w Wielkiej Brytanii[23], a osiągnął siódme miejsce w Australii[31]. Minogue odbyła następnie w lutym 1991 trasę Rhythm of Love Tour, odwiedzając Australię i Azję.

Czwarty album Minogue Let's Get to It stopniowo bardziej różny od trzech poprzednich ujrzał światło dzienne w październiku 1991 i dostał na 15 miejsce w Wielkiej Brytanii[23] i 13 miejsce w Australii[32]. Byl pierwszym, który nie wszedł do pierwszej Top 10 w tym zestawieniu. Single poradziły sobie jednak nieco lepiej, albumu podzielił pierwszy singiel „Word Is Out”, który znalazł się poza pierwszą Top 10 w Wielkiej Brytanii[23] ale zajął dziesiąte miejsce w Australii[33]. Następujące single „If You Were with Me Now” i „Give Me Just a Little More Time” osiągnęły miejsca odpowiednio drugie i czwarte[20]. Czwarty i ostatni singiel „Finer Feelings” ominął Top 10 w Wielkiej Brytanii i nie znalazł się na liście in Australii. Również i ten album był wsparty trasą Let's Get to It Tour zaczętą w październiku 1991 i odbytą jedynie w Europie. Wraz z wydaniem czwartego albumu wymogi kontraktu Minogue z wytwórnią płytową PWL zostały spełnione. Postanowiła nie przedłużać jego ważności, mówiąc: ”Na początku byłam marionetką. Przez moją wytwórnię miałam końskie klapki na oczach. Nie byłam w stanie spojrzeć na lewo czy prawo”[34]. We wrześniu 1992 na rynku pojawiła się pierwsza główna kompilacja Minogue Greatest Hits, która osiągnęła ponownie pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii[23] i trzecie miejsce w Australii[35], promowały ją nowe piosenki „What Kind of Fool (Heard All That Before)” oraz cover zespołu Kool and the Gang pod tytułem „Celebration” któe znalazły się w Top 20 w Wielkiej Brytanii[23].

1993–1998: Kylie Minogue i Impossible Princess[edytuj | edytuj kod]

Podpisanie umowy z wytwórnią Deconstruction Records oznaczało dla Minogue nowy etap w jej karierze. Jej piąty album pt. Kylie Minogue został wydany we wrześniu 1994 i był odejściem od stylu jej dotychczasowego repertuaru, co zostało docenione przez krytyków zarówno wokale jak i produkcja. Został stworzony przez producencki duet Brothers in Rhythm, a konkretnie Dave’a Seamana i Steve’a Andersona, którzy wyprodukowali również „Finer Feelings”, ostatni singiel wydany przez PWL. Płyta osiągnęła czwarte miejsce w Wielkiej Brytanii[23] i trzecie miejsce w Australii, z wynikiem sprzedanych 250,000 sztuk[36]. Główny singiel „Confide in Me” dotarł do miejsca drugia w Wielkiej Brytanii[23] i zajął pierwsze w Australii[37]. Kolejne single „Put Yourself in My Place” i „Where Is the Feeling?” wspięły się do Top 20 w Wielkiej Brytanii[23].

W tym czasie zaliczyła gościnny występ w komedii Pastor na obcasach. Znalazła się na okładce Who Magazine jako „30 najpiękniejszych ludzi na świecie”, co ułatwiło jej orzymać rolę u boku Jean-Claude’a Van Damme’a w filmie Uliczny wojownik z 1994[38]. Film osiągnął umiarkowany sukces, zarabiając 70 milionów dolarów w Stanach Zjednoczonych[38], ale otrzymał średnio przychylne recenzje, a The Washington Post wręcz nazwał Minogue „najgorszą aktorką w świecie anglojęzycznym”[39]. W 1995 Minogue nawiązała współpracę z australijskim artistą Nickiem Cavem, co zaowocowała balladą „Where the Wild Roses Grow”. Cave był zainteresowany Minogue od czasu „Better the Devil You Know”, twierdząc to jest „jeden z najbardziej silnych, charakternych ale wywołujących niepokój tekstów w popie jaki słyszał”. Teledysk do ich utworu był inspirowany obrazem Johna Everetta Millais’a pt. Ofelia i przedstawia Minogue jako zamordowaną dziewczynę, umieszczoną w stawie razem z wężem pływającym wkoło niej. Singiel osiągnął Top 10 w kilku krajach i drugie miejsce w Australii[40]. Wygrał również nagrodę ARIA Awards w kategoriach „Piosenka Roku” i „Najlepsze Wydawnictwo Pop”. W 1996 otrzymała również drobną rolę w filmie Bio-Dome z Pauly Shore i Stephenem Baldwinem w rolach głównych.

Do 1997 Minogue była w związku z francuskim fotografem Stéphanem Sednaoui[41]. Zainspirowana wspólną fascynacją kulturą japońską, stworzyli kombinację zdjęć postaci w stylu pomieszania gejszy z „super bohaterką rodem z mang”. Sesje zostały użyte do szóstego albumu Minogue Impossible Princess oraz do teledysku do utworu „GBI: German Bold Italic”, kolaboracji Minogue z Towa Tei[42]. Na samym albumie inspirowała się artystami takim jak Shirley Manson i Garbage, Björk, Tricky, U2, oraz japońskim popem jak Pizzicato Five i Towa Tei[43]. Płyta zawiera efekty wspólpracy z muzykami, takimi jak James Dean Bradfield czy Sean Moore z zespołu Manic Street Preachers. Impossible Princess zebrał w momencie wydania negatywne recenzje i opinie, ale z perspektywy czasu został doceniony jako najbardziej osobisty, alternatywny i artystycznie bogaty album Minogue. Przy tym albumie Minogue musiała się zmierzyć z sugestiami, że udaje przejście na bycie artystką alternatywną. Teledysk do singla „Did It Again” nawiązuje do jej wcześniejszych wizerunków[44]. W samej Wielkiej Brytanii tytuł krążka, w związku ze tragiczną śmiercią księżnej Diany, został zmieniony na Kylie Minogue. Album w Australii osiągnął umiarkowany sukces, choć spędził 35 tygodni na liście najlepiej sprzedających się płyt[45]. Ostatnią częścią ery Deconstruction była trasa koncertowa Intimate and Live Tour zaczęta w czerwcu 1998 i odbyta po Australii i Europie, rozrzeszana o dodatkowe koncerty.

1999–2002: Light Years i Fever[edytuj | edytuj kod]

Kylie Minogue podczas koncertu, 2003

W 2000 wydała następny album, Light Years, który promowała singlami „Kids” (duet z Robbiem Williamsem), „Spinning Around”, „On a Night Like This” i „Your Disco Needs You”.

1 października 2001 wydała album pt. Fever. Na płycie znalazł się m.in. singiel „Can't Get You Out of My Head”, który stał się międzynarodowym przebojem – spędził 16 tygodni na oficjalnej liście przebojów Eurochart Hot 100, ponadto dotarł do pierwszego miejsca we wszystkich europejskich krajach (oprócz Norwegii) oraz spędził cztery tygodnie na szczycie listy przebojów w Anglii. Z płyty pochodzą też single „In Your Eyes”, „Love at First Sight” i „Come into My World”.

Na początku 2002 Minogue wyruszyła na podbój USA. W notowaniu Billboardu z 16 marca 2002 album Fever debiutował na trzecim miejscu listy 200 najlepiej sprzedających się albumów w USA.

2003–2009: Body Language i X[edytuj | edytuj kod]

Kylie Minogue na koncercie w Paryżu, marzec 2005

Dziewiąty studyjny album Body Languagenagrywała w Anglii, Irlandii i Hiszpanii. Płyta ukazała się w listopadzie 2003. Singlem zapowiadającym płytę był utwór „Slow” (1. miejsce na wyspach brytyjskich), napisany wspólnie przez Kylie, Emilianę Torrini i Dana Careya. Remiksy singla zostały powierzone The Chemical Brothers. Dwupłytowa składanka Ultimate Kylie, która ukazała się w listopadzie 2004, zawierała 31 przebojowych singli artystki oraz dwa nowe utwory, z których jeden, „I Believe in You”, napisała i nagrała wspólnie z Jakiem Shearsem i Babydaddym z Scissor Sisters.

W 2005 Minogue rozpoczęła swoją największą trasę koncertową o nazwie Showgirl: The Greatest Hits Tour. Trasa musiała zostać przerwana – okazało się bowiem, że artystka mierzy się z nowotworem piersi. Wkrótce przeszła operację i chemioterapię. Rok później triumfalnie powróciła na scenę i wznowiła trasę koncertową Showgirl, po czym w lipcu 2007 wydała dziesiąty album pt. X, który promowała singlem „2 Hearts”. Krążek dotarł na szczyt najlepiej sprzedających się albumów w Australii. Po premierze płyty rozpoczęła kolejną trasę koncertową o nazwie KylieX2008.

4 czerwca 2009 z okazji obchodów 20. rocznicy pierwszych wolnych wyborów wystąpiła na specjalnym koncercie w Stoczni Gdańskiej.

Minogue podczas Aphrodite Tour w 2011 roku

2010–2012: Aphrodite i The Abbey Road Sessions[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2010 wydała album pt. Aphrodite. Z płyty pochodził singel „All the Lovers”, który stał się wielkim europejskim przebojem, docierając do podium Wielkiej Brytanii oraz wielu innych państw, takich jak Francja, Hiszpania czy Szkocja. Osiągnął także pozycję szczytową na liście klubowych hitów w Stanach Zjednoczonych. Wyczyn ten powtórzyły wszystkie pozostałe single z krążka, czyli „Get Outta My Way”, „Better Than Today” oraz „Put Your Hands Up (If You Feel Love)”.

W październiku 2012 ukazało się wydawnictwo The Abbey Road Sessions. Promowane przez single „Flower” oraz „On a Night Like This” zawiera 16 w większości znanych piosenek Minogue w nowych aranżacjach.

2013–2016: Kiss Me Once i Kylie Christmas[edytuj | edytuj kod]

Po odejściu z dotychczasowej wytwórni Minogue przeszła do Roc Nation, z którą rozpoczęła pracę nad nowym albumem wraz z Fernando Garibay'em, Pharrellem Williamsem, Darkchild, Sią, Nervo i Jayem-Z. W czerwcu 2013 zaprezentowała piosenkę „Skirt”, która miała promować kolejn album piosenkarki, jednak ostatecznie nie znalazła się na nim. W styczniu 2014 wydała singiel „Into the Blue”, a w marcu zaprezentowała cały album pt. Kiss Me Once. 22 kwietnia wydała drugi singiel – „I Was Gonna Cancel”, który został wyprodukowany przez Pharrella Williamsa. We wrześniu rozpoczęła trasę koncertową pt. Kiss Me Once Tour; w ramach trasy 30 października odbył się koncert w łódzkiej Atlas Arenie.

25 listopada 2016 ukazała się reedycja świątecznego albumu Minogue pt. Kylie Christmas: Snow Queen Edition.

2018–2019: Golden[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2017 podpisała nowy kontrakt z wytwórnią BMG Rights Management[46]. W kolejnych miesiącach pracowała intensywnie nagrywając materiał na nowy album w Londynie, Los Angeles oraz Nashville. Czternasty album artystki zatytułowany Golden ukazał się 6 kwietnia 2018. Pierwszym singlem promującym krążek został utwór „Dancing[47]. Krążek zadebiutował na pierwszym miejscu najpopularniejszych albumów w Wielkiej Brytanii i Australii. Tym wyczynem Minogue osiągała najwyższe miejsce na brytyjskiej liście albumów przez cztery kolejne dekady, od lat 80. do 2010[48]. W kwietniu 2018 była jednym z wykonawców na przyjęciu urodzinowym Elżbiety II, które odbyło się w Royal Albert Hall[49].

28 czerwca 2019 ukazała się kompilacja największych hitów Minogue pt. Step Back in Time: The Definitive Collection, która była promowana singlem „New York City”[50]. 30 czerwca Minogue zadebiutowała na festiwalu Glastonbury[51]. W grudniu pojawiła się we własnym świątecznym programie telewizyjnym Kylie's Secret Night, który został wyemitowany na Channel 4[52].

Od 2020: Disco[edytuj | edytuj kod]

6 listopada 2020 nakładem wytwórni BMG ukazał się piętnasty album Minogue pt. Disco. Większość materiału nawiązuje do muzyki disco z lat 70. i 80. oraz współczesnej muzyki klubowej[53]. Album był promowany przez single „Say Something”, „Magic” oraz „I Love It”[54][55]. Disco jest ósmym albumem numer jeden Minogue w Wielkiej Brytanii, dzięki czemu piosenkarka pobiła rekord jako pierwsza artystka, której albumy były numerem jeden w ciągu pięciu kolejnych dekad (od lat 80. do 2020)[56][57].

Rodzina i związki[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2016 ogłosiła zaręczyny z Joshuą Sasse[58]. W 2017 para rozstała się z powodu zdrady, której dopuścił się aktor[59]. Następnie związała się z Paulem Salomonsem, szefem magazynu GQ[60].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Kylie Minogue.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Rok Nazwa trasy koncertowej Daty koncertów Liczba występów Promowany album
1989 Disco in Dream/The Hitman Roadshow 2 października 19899 października 1989 (Japonia)
4
Kylie
Enjoy Yourself
1990 Enjoy Yourself Tour 3 lutego 19909 lutego 1990 (Australia)
17 kwietnia 199018 maja 1990 (Europa)
24 maja 199026 maja 1990 (Azja)
22
Enjoy Yourself
1991 Rhythm of Love Tour 10 lutego 199123 lutego 1991 (Australia)
4 marca 199110 marca 1991 (Japonia)
13
Rhythm of Love
1991 Let's Get to It Tour 25 października 19918 listopada 1991 (Wielka Brytania)
13
Let's Get to It
1998 Intimate and Live Tour 2 czerwca 19984 czerwca 1998 (Australia)
29 czerwca 199831 lipca 1998 (Anglia)
21
Kylie Minogue
Impossible Princess
2001 On a Night Like This Tour 3 marca 200128 marca 2001 (Europa)
14 kwietnia 200130 maja 2001 (Australia)
43
Light Years
2002 KylieFever2002 26 kwietnia 200218 czerwca 2002 (Europa)
2 sierpnia 200216 sierpnia 2002 (Australia)
50
Fever
2005 Showgirl: The Greatest Hits Tour 19 marca 20057 maja 2005 (Europa)
37
Ultimate Kylie
2006/2007 Showgirl: The Homecoming Tour 11 listopada 200617 grudnia 2006 (Australia)
31 grudnia 200623 stycznia 2007 (Anglia)
33
Ultimate Kylie
2008 KylieX2008 6 maja 20084 sierpnia 2008 (Europa)
53
X
2009 For You, For Me Tour 30 września 200913 października 2009 (Ameryka Północna)
9
wszystkie dotychczasowe wydawnictwa
2011 Aphrodite: Les Folies Tour 19 lutego 201114 lipca 2011 (Europa, USA, Azja, Afryka, Australia)
77
Aphrodite
2012 Anti Tour 18 marca 20123 kwietnia 2012 (Europa, Australia)
5
nie wydane dotąd utwory, dema, b-side'y singli, utwory wcześniej nie wykonywane
2014 Kiss Me Once Tour 24 września 2014 – marzec 2015 (Europa, Australia)
~35
Kiss Me Once

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Wybrana filmografia:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Music Rich List 2015: Where are Paul McCartney, Kylie and One Direction placed, [w:] Digital Spy [online], 23 kwietnia 2015 (ang.).
  2. Roy Shuker: Understanding Popular Music Culture. Routledge, 2012, s. 99. ISBN 978-0-41551-713-3.
  3. Kylie and Dannii Minogue reunite for disco duet, [w:] New Zealand Herald [online] [dostęp 2016-08-19] (ang.).
  4. Kathy McCabe, Prime Minister Julia Gillard to honour pop princess Kylie Minogue, [w:] The Daily Telegraph (Australia) [online], 25 listopada 2011 [dostęp 2015-07-22] (ang.).
  5. Most consecutive decades with a No.1 on the UK albums chart (female) - guinnessworldrecords.com
  6. Kylie Minogue Moves Back To Australia To Be Closer To Her Family, [w:] The Huffington Post [online], 23 kwietnia 2014 [dostęp 2018-04-15] (ang.).
  7. Smith 2014 ↓, s. 11
  8. a b Pop princess is a survivor, [w:] The Sydney Morning Herald [online], 17 maja 2005 [dostęp 2009-07-26] (ang.).
  9. a b Smith 2014 ↓, s. 36
  10. Smith 2014 ↓, s. 32
  11. Cameron Adams, Kylie Minogue – 20 years on, [w:] Herald Sun [online], 2 sierpnia 2007 [dostęp 2009-07-27] (ang.).
  12. Smith 2002 ↓, s. 16
  13. Aislinn Simpson, Kylie Minogue celebrates 40th birthday, [w:] The Daily Telegraph [online], 27 maja 2008 [dostęp 2009-07-26] (ang.).
  14. Smith 2002 ↓, s. 18
  15. 20 years at the top: she should be so lucky, The Sydney Morning Herald [dostęp 2016-08-04] (ang.).
  16. Aria Awards - History, Ariaawards.com.au [dostęp 2016-08-04] (ang.).
  17. Smith 2002 ↓, s. 219.
  18. Aria Awards - History, Ariaawards.com.au [dostęp 2016-08-04] (ang.).
  19. Top 100 1988 - UK Music Charts, uk-charts.top-source.info [dostęp 2016-08-04] (ang.).
  20. a b c Brown, Kutner, Warwick, pp. 673–674
  21. Kylie Minogue, Chart History, Hot 100, Billboard [dostęp 2009-07-25] (ang.).
  22. RPM 20 Dance Singles, RPM, 19 listopada 1988 [dostęp 2019-03-24] (ang.).
  23. a b c d e f g h i j k l m n o p Kylie Minogue | full Official Chart History | Official Charts Company, Officialcharts.com [dostęp 2016-08-03] (ang.).
  24. Can Kylie Break In The U.S.?, Billboard, 11 lutego 2002 (ang.).
  25. Smith 2002 ↓, s. 220.
  26. Steffen Hung, Australian-charts.com - Kylie Minogue - Rhythm Of Love, Australian-charts.com [dostęp 2016-08-14] (ang.).
  27. Rhythm of Love - Kylie Minogue | Songs, Reviews, Credits | Allmusic, Allmusic [dostęp 2016-08-14] (ang.).
  28. Steffen Hung, Australian-charts.com - Kylie Minogue - Better The Devil You Know, Australian-charts.com [dostęp 2016-08-14] (ang.).
  29. Steffen Hung, Australian-charts.com - Kylie Minogue - Step Back In Time, Australian-charts.com [dostęp 2016-08-14] (ang.).
  30. Steffen Hung, australian-charts.com - Kylie Minogue - What Do I Have To Do, Australian-charts.com [dostęp 2016-08-14] (ang.).
  31. Steffen Hung, Australian-charts.com - Kylie Minogue - Shocked, Australian-charts.com [dostęp 2016-08-14] (ang.).
  32. Australian-charts.com - Kylie Minogue - Let's Get To It, Australian-charts.com [dostęp 2017-11-24] (ang.).
  33. Steffen Hung, Australian-charts.com - Kylie Minogue - Word Is Out, Australian-charts.com [dostęp 2016-08-14] (ang.).
  34. Shuker, p. 164
  35. Steffen Hung, Australian-charts.com - Kylie Minogue - Greatest Hits, Australian-charts.com [dostęp 2016-08-14] (ang.).
  36. Sutherland and Ellis, p. 51
  37. Kylie Minogue: Confide In Me (song), Australian-charts.com [dostęp 2009-07-26] (ang.).
  38. a b Smith 2002 ↓, s. 152
  39. Richard Harrington, Street Fighter, The Washington Post, 24 grudnia 1994 [dostęp 2015-07-25] (ang.).
  40. Nick Cave and The Bad Seeds and Kylie Minogue: Where The Wild Roses Grow (song), Australian-charts.com [dostęp 2009-07-26] (ang.).
  41. Baker and Minogue, pp. 107–112
  42. Baker and Minogue, pp. 108–109
  43. Baker and Minogue, p. 108
  44. Baker and Minogue, p. 113
  45. Kylie Minogue – Impossible Princess (album), Australian-charts.com [dostęp 2009-07-26] (ang.).
  46. Kylie Minogue signs new record deal with BMG, new album expected this year (ang.). officialcharts.com. [dostęp 2018-04-22].
  47. Kylie Minogue teases comeback single 'Dancing' and shares new album tracklist (ang.). nme.com. [dostęp 2018-04-22].
  48. Number 1 in Australia & The UK: Kylie Minogue's 'Golden' Success (ang.). idolator.com. [dostęp 2020-11-05].
  49. Shaggy and Kylie help the Queen celebrate 92nd birthday (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2020-11-05].
  50. Kylie Minogue announces greatest hits album Step Back in Time: The Definitive Collection (ang.). officialcharts.com. [dostęp 2020-11-05].
  51. Kylie's Glastonbury debut, 14 years late: a surreal pop spectacle with a fake wedding, rainbow confetti and two famous dudes (ang.). nme.com. [dostęp 2020-11-05].
  52. Kylie Minogue to spend a Secret Night with Channel 4 this Decembe (ang.). channel4.com. [dostęp 2020-11-05].
  53. Kylie Minogue wskrzesza disco nowym singlem „Say Something”, rytmy.pl [dostęp 2020-11-03] (pol.).
  54. Hity jesieni 2020: Kylie Minogue wraca z piosenką Magic!, eska.pl [dostęp 2020-11-03] (pol.).
  55. Kylie Minogue delivers groovy new single, 'I Love It' (ang.). nme.com. [dostęp 2020-11-05].
  56. Kylie Minogue becomes first woman to top album chart across five decades, theguardian.com [dostęp 2020-11-21] (ang.).
  57. Kylie Minogue’s DISCO dances in at Number 1, sets incredible Official Albums Chart record, officialcharts.com [dostęp 2020-11-21] (ang.).
  58. Kylie Minogue i Joshua Sasse ogłosili zaręczyny, TVN24.pl [dostęp 2016-02-22].
  59. Kylie Minogue zerwała zaręczyny
  60. Kylie shares another sweet snap of her boyfriend Paul, New Idea [dostęp 2020-03-01] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]