Maciej Nowicki (ur. 1941)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maciej Nowicki
Maciej Nowicki Senat RP.JPG
Data i miejsce urodzenia 28 września 1941
Warszawa
Minister środowiska
Okres od 16 listopada 2007
do 1 lutego 2010
Przynależność polityczna bezpartyjny (z rekomendacji PO)
Poprzednik Jan Szyszko
Następca Andrzej Kraszewski
Minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa
Okres od 12 stycznia 1991
do 5 grudnia 1991
Przynależność polityczna Kongres Liberalno-Demokratyczny
Poprzednik Bronisław Kamiński
Następca Stefan Kozłowski
Maciej nowicki minister podpis.png
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Maciej Władysław Nowicki (ur. 28 września 1941 w Warszawie) – polski ekolog, profesor nauk technicznych, działacz społeczny, w latach 1989–1991 wiceminister ochrony środowiska, w 1991 minister ochrony środowiska, a w latach 2007–2010 minister środowiska.

Życiorys[edytuj]

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu, następnie w 1964 studia na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. W latach 1964–1970 był pracownikiem naukowym Polskiej Akademii Nauk, później do 1986 Politechniki Warszawskiej. Doktorat obronił w 1972 na Politechnice Warszawskiej, habilitował się na tej uczelni w 1976 z zakresu ochrony atmosfery. Tytuł profesora uzyskał w 1992.

W latach 1989–1991 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. W 1991 pełnił urząd ministra tego resortu w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego.

W 1992 założył Fundację EkoFundusz, zajmującą się ekokonwersją polskiego długu. Do października 2007 nieprzerwanie był prezesem zarządu tej organizacji. Pierwsze próby jego odwołania podjęte w marcu 2006 przez ministra skarbu państwa Wojciecha Jasińskiego spotkały się z negatywną reakcją wielu środowisk politycznych i ekologicznych[1].

W latach 1994–1995 był wiceprzewodniczącym Komisji ONZ ds. Zrównoważonego Rozwoju (UN Commission on Sustainable Development) w Nowym Yorku. Od 1996 do 1997 pełnił funkcję doradcy Sekretarza Generalnego OECD w Paryżu. Reprezentował Polskę w Komisji Europejskiej (w Komitecie Ekonomiczno-Społecznym, w Komisji ds. Przemian w Przemyśle). Uzyskał członkostwo w Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk z siedzibą w Salzburgu, radzie patronackiej Instytutu Jagiellońskiego, Komitecie Naukowym PAN "Człowiek i Środowisko", Państwowej Radzie Ochrony Środowiska oraz Komitecie Narodowym do Spraw Współpracy z Międzynarodowym Programem Zmiany Globalne Geosfery i Biosfery (IGBP Global Change).

W 1996 został laureatem największej w Europie nagrody "Der Deutsche Umweltpreis" (tzw. "ekologiczny nobel") w ochronie środowiska za całokształt dokonań jako naukowiec, polityk i działacz ekologiczny. Pieniądze z tej nagrody (350 tys. DM) przeznaczył na założenie fundacji mającej na celu wspieranie rozwoju najlepszych absolwentów polskich uczelni w ochronie środowiska. W latach 1997–2007 wielomiesięczne stypendia zagraniczne we współpracy z niemiecką fundacją Deutsche Bundesstiftung Umwelt (DBU) otrzymało ponad 160 osób.

W 2007 po wygranych przez Platformę Obywatelską wyborach parlamentarnych został ogłoszony kandydatem tej partii na stanowisko Ministra Środowiska w nowym rządzie[2].

16 listopada 2007 został ministrem środowiska w pierwszym rządzie Donalda Tuska. W latach 2008–2009 był przewodniczącym Ramowej Konwencji ONZ ds. Zmian Klimatu. Piastując tę funkcję, zorganizował i był prezydentem 14. Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (odbytej w grudniu 2008 w Poznaniu)[3].

8 grudnia 2009 podał się do dymisji, motywując to zakończeniem zaplanowanych zadań i zamiarem przejścia na emeryturę[4]. Dymisja została przyjęta. 1 lutego 2010 został odwołany ze stanowiska[5]. Za swe najważniejsze osiągnięcia jako ministra uznał rozwiązywanie konfliktów z Unią Europejską (w szczególności problemu obwodnicy Augustowa), wdrażanie środowiskowego prawa unijnego i poprzez powołanie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska przyśpieszenie procedur środowiskowych, ustalenie sieci obszarów Natura 2000 oraz skuteczne wykorzystanie funduszy unijnych[6].

Autor ponad 170 publikacji oraz 6 książek z zakresu ochrony środowiska i ekorozwoju. Uczestnik kilkuset konferencji krajowych i ponad stu konferencji zagranicznych, na których wygłaszał referaty.

Jest bezpartyjny. Żonaty, ma dwie córki.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia
  • Perła Honorowa Polskiej Gospodarki[8]

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Stanisław Chróściel, Maciej Nowicki, Problemy obliczeniowe w ochronie atmosfery, Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, Warszawa 1977
  • Jan Juda, Maciej Nowicki, Urządzenia odpylające, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1986
  • Maciej Nowicki, Ministerstwo Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa 1993. Strategia ekorozwoju Polski, Agencja Reklamowo-Wydawnicza A. Grzegorczyk, Warszawa 1993
  • Maciej Nowicki, Lutz Ribbe, Problemy ekorozwoju Polski, Agencja Reklamowo-Wydawnicza A. Grzegorczyk, Warszawa 2001

Przypisy

  1. Skok PiS na EkoFundusz. gazeta.pl, 11 marca 2006. [dostęp 1 lutego 2010].
  2. Tusk o składzie rządu: Zostały jeszcze trzy nazwiska. gazeta.pl, 10 listopada 2007. [dostęp 1 lutego 2010].
  3. Prof. Maciej Nowicki. mos.gov.pl. [dostęp 3 września 2012].
  4. Minister środowiska zrezygnował. rp.pl, 8 grudnia 2009. [dostęp 1 lutego 2010].
  5. Zmiany w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 1 lutego 2010. [dostęp 1 lutego 2010].
  6. Klimat, gospodarka odpadami i gospodarka wodna – to priorytety prof. Andrzeja Kraszewskiego, który od jutra zastąpi prof. Macieja Nowickiego na stanowisku ministra środowiska. Ministerstwo Środowiska, 1 lutego 2010. [dostęp 1 lutego 2010].
  7. M.P. z 2011 r. Nr 20, poz. 206
  8. Laureaci z poprzednich edycji. polishmarket.com.pl. [dostęp 4 grudnia 2015].

Bibliografia[edytuj]