Marek Rostworowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek Rostworowski
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1921
Kraków
Data i miejsce śmierci 24 maja 1996
Kraków
Minister kultury i sztuki
Okres od 12 stycznia 1991
do 23 grudnia 1991
Poprzednik Izabella Cywińska
Następca Andrzej Siciński

Marek Rostworowski (ur. 22 lutego 1921 w Krakowie, zm. 24 maja 1996 tamże) – polski historyk sztuki, muzealnik, wieloletni kustosz Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie, w 1991 minister kultury i sztuki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1938 zdał maturę w III Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie. W okresie II wojny światowej uczęszczał do Staatliche Kunstgewerbeschule w tym mieście, następnie był studentem Akademii Sztuk Pięknych. W 1952 ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uzyskał następnie stopień naukowy doktora[1].

W 1948 rozpoczął pracę jako fotograf i asystent w Muzeum Czartoryskich, które w 1950 zostało włączone do Muzeum Narodowego w Krakowie jako Oddział Zbiory Czartoryskich.

W 1963 został kustoszem tego oddziału, a następnie w 1965 jego kuratorem. Organizował wystawy, zajmował się publicystyką i krytyką artystyczną. Był autorem wielu scenariuszy wystaw, m.in. Malarstwo włoskie od XIII do XVI wieku w zbiorach polskich (1961), Romantyzm i romantyczność w sztuce polskiej XIX i XX wieku (1975), Polaków portret własny (1979, Nagroda Miasta Krakowa, Indywidualna Nagroda Państwowa II stopnia), Myśl artysty (1983), Niebo nowe, ziemia nowa? (1985, Nagroda Kulturalna „Solidarności”), Żydzi-Polscy (1989, Nagroda Ministerstwa Kultury i Sztuki, Nagroda Jana Karskiego i Poli Nireńskiej) oraz poświęcona pamięci Tadeusza Kantora wystawa Tańczyli na moście wiek cały (1995).

Był autorem scenariuszy stałych wystaw w Muzeum 600-lecia na Jasnej Górze w Częstochowie (1982), w Oddziale Zbiory Czartoryskich (1984) oraz w Domu Rodzinnym Ojca Świętego Jana Pawła II w Wadowicach (1984).

W latach 1980–1990 działał w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym „Solidarność”. Jako członek-założyciel i delegat Regionu Małopolska związku uczestniczył w 1981 w I Krajowym Zjeździe Delegatów w Gdańsku, a następnie w grudniu 1981 w obradach Kongresu Kultury Polskiej, przerwanych w związku z wprowadzeniem stanu wojennego. Był także członkiem regionalnego Komitetu Obywatelskiego. W 1990 został radnym Krakowa I kadencji. W 1991 pełnił funkcję ministra kultury i sztuki w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego[2].

Na początku lat 90. był także członkiem prezydenckiej rady do spraw stosunków polsko-żydowskich oraz władz Fundacji Książąt Czartoryskich przy Muzeum Narodowym w Krakowie, a od 1994 przewodniczącym rady programowej Fundacji im. Tadeusza Kantora.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Karola Huberta, poety i dramaturga, a także bratem Emanuela (wieloletniego redaktora naczelnego Polskiego Słownika Biograficznego) i Jana (poety i prozaika). Jego córką była Maria (tłumaczka i pisarka)[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Muzeum Narodowe w Krakowie. Zbiory Czartoryskich. Historia i wybór zabytków (współautor), 1978
  • Rembrandta przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, 1980
  • Wędrowny sztukmistrz. Dedykowane Norwidowi eseje o malarstwie polskim, 1990
  • Gry o Damę, 1994
  • Polaków portret własny (red.), 1986
  • Żydzi w Polsce, 1993
  • Muzeum Czartoryskich: historia i zbiory (współautor), 1998 (wydana pośmiertnie)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Rostworowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2011-11-05].
  2. Rząd Jana Krzysztofa Bieleckiego. premier.gov.pl. [dostęp 2019-02-10].
  3. Maria Rostworowska. Olgi Boznańskiej portret za mgłą. „Zwoje”. Nr 3(40), 2004. [dostęp 2019-02-10].