Ewaryst Waligórski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewaryst Waligórski
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1937
Pobiedziska
Minister transportu i gospodarki morskiej
Okres od 6 lipca 1990
do 11 lipca 1992
Poprzednik Franciszek Wielądek
Następca Zbigniew Jaworski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Ewaryst Waligórski (ur. 19 sierpnia 1937 w Pobiedziskach) – polski inżynier i polityk, minister transportu i gospodarki morskiej w latach 1990–1992.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był wychowankiem szkoły sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach[1]. Ukończył w 1961 studia na Wydziale Transportu Politechniki Szczecińskiej. Od 1968 do 1976 był wykładowcą transportu kolejowego na tym wydziale. W latach 1961–1989 pracował także w Pomorskiej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych m.in. jako stażysta (1961–1964), z-ca naczelnika Lokomotywowni Szczecin – Wzgórze Hetmańskie (1963), z-ca naczelnika Oddziału Trakcji w Szczecinie (1965–1967), z-ca naczelnika (1968) a następnie naczelnik Zarządu Wagonów Pomorskiej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych (1969–1979), pracownik Biura Ekonomicznego Pomorskiej DOKP (1979–1981), pracownik w Oddziale ds. Racjonalizacji i Postępu Technicznego Pomorskiej DOKP (1982), referent w Dziale Technicznym Zarządu Wagonów (1982–1989).

Brał udział w wydarzeniach poznańskiego czerwca w 1956. Od 1976 współpracował z Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela, od 1978 działał w warszawskim Klubie Inteligencji Katolickiej. W 1980 wstąpił do "Solidarności", był m.in. członkiem prezydium zarządu regionu związku. W okresie od grudnia 1981 do marca 1982 aresztowany i sądzony przez Sąd Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, który go uniewinnił. Został jednak internowany na okres od 5 maja do 2 grudnia 1982. Po zwolnieniu wszedł w skład kierownictwa podziemnych struktur NSZZ "S" kolejarzy.

W 1989 został wiceministrem, następnie od 6 lipca 1990 do 11 lipca 1992 sprawował urząd ministra transportu i gospodarki morskiej w rządach Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Jana Olszewskiego[2][3][4]. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatorski z ramienia Kongresu Liberalno-Demokratycznego w województwie szczecińskim[5]. Był członkiem ministerialnego zespołu negocjacyjnego prowadzącego rozmowy o wycofaniu wojsk radzieckich i rosyjskich z Polski, które zakończyły się podpisaniem umowy międzypaństwowej 22 maja 1992. W 1993 był zatrudniony w charakterze st. radcy w Dyrekcji Generalnej PKP w Warszawie. W latach 1993–2000 reprezentował PKP w Bratysławie. Od września 2000 do sierpnia 2005 pełnił funkcję radcy ds. transportu Ambasady RP w Bratysławie. Później został przedstawicielem PKP Cargo w Bratysławie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony przez Lecha Wałęsę Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1993), a przez Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim tego orderu (2006[6]).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alina Merdas. Polska Wieś. 1921–1996. „Głos Dawnych (Biuletyn Związku Wychowanek Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa – Sacré Coeur)”. Nr 7, s. 20–25, 1996. 
  2. M.P. z 1990 r. Nr 27, poz. 215
  3. M.P. z 1991 r. Nr 3, poz. 12
  4. M.P. z 1992 r. Nr 1, poz. 1
  5. Arkadiusz Kawecki,: Od plebiscytu do wyborów. Narodziny demokratycznego systemu partyjnego społeczeństw regionalnych. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2006, s. 195, 227.
  6. M.P. z 2006 r. Nr 80, poz. 807

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]