Prefektura Tokushima

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prefektura Tokushima
prefektura
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Japonia

Wyspa

Sikoku

Region

Sikoku

Siedziba

Tokushima

Kod ISO 3166-2

JP-36

Gubernator

Kamon Iizumi

Powierzchnia

4147 km²[1]

Populacja (2018[1])
• liczba ludności


764 000

• gęstość

184 os./km²

Kod pocztowy

770-8570

Adres urzędu:
Tokushima-ken, Tokushima-shi, Bandai-chō, 1−1
Plan
Plan
Symbole japońskie
Drzewo

Woskownica (Myrica rubra)

Kwiat

Sudachi (Citrus sudachi)

Ptak

Czapla biała (Egretta alba modesta)

Położenie na mapie
Położenie na mapie
Strona internetowa
Portal Japonia

Prefektura Tokushima (jap. 徳島県 Tokushima-ken) – prefektura na wyspie Sikoku (Shikoku) w Japonii. Stolicą i jej największym miastem jest Tokushima. Prefektura Tokushima ma dostęp do Morza Wewnętrznego oraz do Oceanu Spokojnego połączonych cieśniną Naruto. Graniczy z trzema pozostałymi prefekturami wyspy Sikoku[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W zamierzchłej przeszłości region obecnej prefektury podzielony był na dwie części: północną – o nazwie Awa-no-kuni czyli „kraina prosa” (粟国), ze względu na uprawę tego rodzaju zboża i południową – o nazwie Naga-no-kuni czyli „długi kraj” (長国). Po połączeniu obu krain w ramach reform Taika w połowie VII w., powstała jedna, o wspólnej nazwie Awa-no-kuni, ale pisanej inaczej: 阿波国[a].

W latach 1192–1333 władzę nad Awa sprawowały dwa klany: Ogasawara i Sasaki. W XIV wieku wyparł ich ród Hosokawa, który sprawował tam władzę, aż do wybuchu wojny Ōnin (1467–1477), kiedy to region Awa przejął ród Miyoshi.

Czasy po wojnie Ōnin były dla Awa niespokojne – już kilka lat po niej ród Miyoshi został wypędzony, a władzę nad całą wyspą Sikoku przejął ród Chōsokabe, który w 1585 roku poniósł klęskę w wojnie z Hideyoshim Toyotomi dążącym do „zjednoczenia” kraju. Wkrótce po tym władcą Awa został daimyō Iemasa Hachisuka (1558–1639). Jego ród, prowadzący spokojną politykę, rządził regionem przez następne 300 lat.

Za czasów rządów Hachisuka region ten osiągnął swój „złoty wiek”. Produkty z Awa, jak sól, czy specjalna odmiana cukru (wasanbon-tō, wasanbon, wa-sanbon)[b], wytwarzana tylko tam, zasłynęły w Japonii swoją wysoką jakością[2][3].

Hachisuka przenieśli stolicę Awa do miasta Tokushima i wznieśli tam swój zamek, po którym pozostały już tylko ruiny.

W 1868 roku, w wyniku reform okresu Meiji, tereny dawnego Awa stały się prefekturą Tokushima. Ród Hachisuka zakończył swoje rządy w 1880 roku.

Miasta[edytuj | edytuj kod]

Miasta prefektury Tokushima powyżej 50 tys. ludności (shi):

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Turystów przyciągają ogromne wiry wodne w relatywnie wąskiej cieśninie Naruto, dzielącej wyspy Awaji i Sikoku. Są one powodowane przez wyjątkowy układ dna cieśniny i pływy morskie, które dwa razy dziennie przenoszą ogromne ilości wody do/z Morza Wewnętrznego. Wiry nie są niebezpieczne dla łodzi i można je oglądać z bliska w czasie specjalnych rejsów wycieczkowych, ale także z zamkniętego chodnika-pomostu biegnącego pod mostem ze szklanymi oknami w podłodze. Most Ōnaruto-kyō ponad cieśniną wzniesiono w 1988 roku. Jest on jednym z najdłuższych mostów wiszących na świecie (1629 m)[4].

Na terenie prefektury znajduje się Quasi-Park Narodowy Tsurugi-san rozciągający się wokół góry Tsurugi (1995 m). Należą do parku doliny: Iya, Ōboke i Koboke. Dwie ostatnie to wąskie przełomy na rzece Yoshino (194 km długości).

W prefekturze znajduje się ponad 20 świątyń buddyjskich z 88 zaliczanych do szlaku pielgrzymkowego (Shikoku-henro) o długości ok. 1200 km, wiodącego do czczonych miejsc, w których przebywał i studiował mnich Kūkai (Kōbō Daishi, 774–835), jedna z największych postaci japońskiego buddyzmu shingon. Pierwszą świątynią pielgrzymki jest Ryōzen-ji w Naruto[4][5].

Dużą atrakcją turystyczną w prefekturze Tokushima jest festiwal tańca awa-odori, odbywający się co roku w połowie sierpnia w wielu miejscach.

Górzysty region Nishi-Awa jest położony w centrum Sikoku. W niektórych miejscach na bardzo stromych zboczach (do 40 stopni) od 400 lat uprawia się różne rośliny, np. grykę. Zbocza nie są przekształcane w pola tarasowe, ale są zabezpieczane przed osuwaniem specjalnym rodzajem traw. „System rolnictwa o stromych zboczach w Nishi-Awa” został wyznaczony jako pierwszy japoński system dziedzictwa rolniczego. Przez swoją odmienność jest ten region atrakcją turystyczną[6].

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Otwarte w 1998 roku Otsuka Art Museum (Ōtsuka Kokusai Bijutsukan) w mieście Naruto to największa stała wystawa w Japonii (powierzchnia całkowita 29 412 m²), w której znajdują się pełnowymiarowe reprodukcje arcydzieł sztuki zachodniej od starożytności po czasy współczesne, wykonane specjalną techniką na dużych płytach ceramicznych w rozmiarach identycznych z oryginalnymi dziełami. Kolekcja obejmuje ponad 1000 dzieł wybranych ze 190 muzeów w 26 krajach, w tym przykłady twórczości: Michała Anioła (1475–1564), El Greco (1541–1614), Goi (1746–1828), Moneta (1840–1926), Picassa (1881–1973). Prezentuje także reprodukcje ołtarzy, grobowców i całych sal, takich jak wnętrze Kaplicy Sykstyńskiej[7][8].

Awa Odori Festival Hall (Awa Odori Kaikan) w mieście Tokushima to obiekt dla turystów (m.in. codzienne pokazy tańca, możliwość jego nauki), który prezentuje awa-odori, jedną z tradycyjnych sztuk scenicznych w Japonii. Festiwal odbywa się co roku między 12 a 15 sierpnia[9].

Rzemiosło tradycyjne[edytuj | edytuj kod]

  • W prefekturze wytwarzane są tradycyjne latawce yakko-dako, przedstawiające postać sługi (zwłaszcza sługi samuraja) z okresu Edo (1603–1868) w postawie z rozpostartymi ramionami. Projekt latawców powstał prawdopodobnie pod wpływem tańca awa-odori[10].
  • Naczynia ceramiczne ōtani początkowo służyły dla przemysłu farbiarskiego indygo i były bardzo duże. Są one wytwarzane od ponad 200 lat przy użyciu specjalnej techniki, stosowanej do dziś. Przy formowaniu ceramiki o dużych rozmiarach stosuje się metodę ne-rokuro („leżące koło garncarskie”), która polega na pracy w parach. Jeden pracownik kształtuje glinę, a drugi leżąc na podłodze, napędza koło stopą[12][5].
  • Produkcję tkaniny o nazwie shijira oficjalnie uznano w 1978 roku za tradycyjne rzemiosło narodowe. W procesie wytwarzania wykorzystuje się nić farbowaną indygo. Tkanina charakteryzuje się nierówną powierzchnią (shibo) i miękką fakturą. Ubrania z tego niedrogiego, lekkiego i chłodnego materiału bawełnianego były popularne m.in. wśród rolników w okresie Edo[13].

Słynne uprawy[edytuj | edytuj kod]

  • Tokushima produkuje prawie całe naturalne indygo używane w Japonii do barwienia, a także bogatą gamę gotowych tekstyliów w tym kolorze[14].
  • Od czasów starożytnych w regionie uprawiane są owoce cytrusowe o nazwie sudachi, które służą głównie jako przyprawa. Ich ostry, kwaśny sok, mieszany np. z wasabi poprawia smak potraw sashimi i grzybów matsutake. Są używane w luksusowych restauracjach w stylu japońskim. Tokushima wytwarza 97% sudachi całej produkcji kraju[15][16].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Prowincji Awa-no-kuni na wyspie Sikoku nie należy mylić z prowincją o tej samej wymowie Awa-no-kuni, ale odmiennej pisowni 安房国, usytuowanej na krańcu półwyspu Bōsō. Obszar ten jest obecnie częścią prefektury Chiba.
  2. Wasanbon-tō → japoński cukier wysokiej jakości wytwarzany ręcznie w prefekturze Tokushima z cienkiej trzciny cukrowej Saccarum sinense (jap. chikusha, take-kibi) pochodzącej z Chin. Cukier ten jest używany w produkcji m.in. ciastek wagashi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c 日本地図. Tokyo: Seibido Shuppan, 2018, s. 135, 216, 217. ISBN 978-4-415-11272-5.
  2. 新明解国語辞典. Tokyo: Sanseido Co., Ltd., 2018, s. 1633. ISBN 978-4-385-13107-8.
  3. Richard Hosking: A Dictionary of Japanese Food. Tokyo: Tuttle Publishing, 1996, s. 154, 1219, 220. ISBN 978-4-8053-1335-0.
  4. a b Naruto. japan-guide.com, 2022. [dostęp 2022-06-06]. (ang.).
  5. a b Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 425, 1388. ISBN 4-7674-2015-6.
  6. Steep Slope Land Agriculture System in Nishi-Awa. Tokushima Prefecture. [dostęp 2022-06-05]. (ang.).
  7. Concept. Otsuka Museum of Art. [dostęp 2022-06-04]. (ang.).
  8. Otsuka Museum of Art. japan-guide.com, 2022. [dostęp 2022-06-06]. (ang.).
  9. Awaodori Kaikan. Awaodori Kaikan. [dostęp 2022-06-05]. (ang.).
  10. Yakkodako Kites. Tokushima Prefecture. [dostęp 2022-06-04]. (ang.).
  11. Awa Handmade Paper. Tokushima Prefecture. [dostęp 2022-06-04]. (ang.).
  12. Otani Yaki: Otani Pottery. Japanese Traditional Culture Promotion & Development Organization, 2022. [dostęp 2022-06-04]. (ang.).
  13. Awa Shijira-ori: Awa Shijira Weaving. Japanese Traditional Culture Promotion & Development Organization, 2022. [dostęp 2022-06-04]. (ang.).
  14. Awa Indigo Dyed Textiles. Tokushima Prefecture. [dostęp 2022-06-04]. (ang.).
  15. The aromatic symbol of Tokushima - ”sudachi” (citrus sudachi). Nihonmono, 2010. [dostęp 2022-06-13]. (ang.).
  16. Richard Hosking: A Dictionary of Japanese Food. Tokyo: Tuttle Publishing, 1996, s. 132. ISBN 978-4-8053-1335-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]