Solaris (film 2002)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: inne znaczenie słowa Solaris.
Solaris
Gatunek science fiction
Data premiery Stany Zjednoczone 29 listopada 2002
Polska 14 lutego 2003
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 99 min.
Reżyseria Steven Soderbergh
Scenariusz Steven Soderbergh (na podstawie powieści Stanisława Lema)
Główne role George Clooney (Kris Kelvin)
Natascha McElhone (Rheya)
Viola Davis (Gordon)
Jeremy Davies (Snow)
Ulrich Tukur (Gibarian)
Muzyka Cliff Martinez
Zdjęcia Steven Soderbergh
Scenografia Philip Messina
Kristen Toscano Messina
Keith P. Cunningham
Steve Arnold
Kostiumy Milena Canonero
Montaż Steven Soderbergh
Produkcja James Cameron
Jon Landau
Rae Sanchini
Wytwórnia 20th Century Fox
Lightstorm Entertainment
Dystrybucja Syrena EG (Polska)
Budżet $47 000 000 (szacunkowo)

Solarisfilm science fiction w reżyserii Stevena Soderbergha na podstawie powieści Stanisława Lema o tym samym tytule.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Psycholog, dr Chris Kelvin (George Clooney), zostaje wysłany na stację kosmiczną, która utraciła kontakt z Ziemią. Mężczyzna podjął się misji przeprowadzenia dochodzenia na pokładzie "Prometeusza" pod wpływem prośby przyjaciela, dowódcy stacji, zaniepokojonego niecodziennymi zachowaniami załogi. Zagadkowa wiadomość komandora nie zawierała jednak żadnych szczegółów dotyczących zaistniałego problemu. Na miejscu okazuje się, że Gibarian nie żyje, a załoga zdradza objawy choroby psychicznej. Źródłem rozgrywających się wydarzeń jest tajemnicza planeta Solaris, która jest pokryta galaretowatym oceanem. Na stacji badawczej zawieszonej nad planetą "Solaris", zaczynają dziać się coraz dziwniejsze rzeczy... pokazują się fantomy bliskich i zmarłych osób...

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak w adaptacji Tarkowskiego z 1972, ta wersja Solaris to dramat psychologiczny, której akcja niemal w całości umiejscowiona jest na stacji kosmicznej i przeplata się ze wspomnieniami głównego bohatera z Ziemi. Kluczową różnicą pomiędzy filmem, a powieścią jest fakt, że w adaptacji filmowej główny bohater nigdy nie godzi się ze stratą żony i na końcu rozpoczyna szczęśliwe życie z jej fantomem.

W filmie zredukowany niemal do zera jest wątek planety pokrytej żywym oceanem, która tutaj jest tylko anonimowym, tajemnicznym tłem, podczas gdy w powieści autor długo opisuje jej fenomeny i próby ich zrozumienia.

Lem, po sprzedaży praw do adaptacji, nie miał, ani nie chciał mieć, żadnego wkładu w produkcję filmu. Było to zresztą warunkiem umowy sprzedaży praw do adaptacji[1]. W komentarzach, w których przyznaje, że jeszcze nie widział filmu, ale czytał jego wiele recenzji, Lem krytykuje reżysera za odejście od jego oryginalnych zamysłów, zawartych w powieści i skupienie się niemal wyłącznie na psychologicznych relacjach pomiędzy głównymi bohaterami. Sugeruje nawet, że lepszym tytułem dla filmu byłby Miłość w próżni kosmicznej[2] (Love in Outer Space[3]). Natomiast w innym wywiadzie Lem wspomina, że wizja reżysera nie jest pozbawiona ambicji, smaku oraz klimatu, a jedynie nie zachwyca wyeksponowaniem wątku miłosnego. Jednak usprawiedliwia on reżysera[1].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]