Tadeusz Wilecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Adam Wilecki
właśc. Tadeusz Wałach
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1945
Wielkie
Przebieg służby
Lata służby 1967–1998
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki 25. Nyski Pułk Zmechanizowany
18. Pułk Czołgów Średnich
10. Sudecka Dywizja Pancerna
5. Saska Dywizja Pancerna
Śląski Okręg Wojskowy
Sztab Generalny Wojska Polskiego
Stanowiska z-ca dowódcy dywizji
dowódca dywizji
dowódca okręgu wojskowego
szef sztabu generalnego
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej
Gen. Tadeusz Wilecki (drugi z prawej) – II Krajowy Zjazd Związku Polskich Spadochroniarzy (maj 1995)

Tadeusz Adam Wilecki vel Tadeusz Wałach (ur. 20 marca 1945 w Wielkich) – generał broni Wojska Polskiego, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1992–1997), kandydat na urząd Prezydenta RP w 2000.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1963 roku ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Oleśnicy[1]. W 1967 roku ukończył Oficerską Szkołę Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu. Był dowódcą plutonu, a następnie kompanii czołgów w 25 Nyskim Pułku Zmechanizowanym w Opolu. W latach 1971–1974 studiował w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. Karola Świerczewskiego w Rembertowie. W latach 1976–1979 dowódca 18 Pułku Czołgów Średnich w Wędrzynie. W roku 1979 objął stanowisko zastępcy dowódcy ds. liniowych 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej im. Bohaterów Armii Radzieckiej w Opolu. W latach 1980–1982 odbył studia w Akademii Sztabu Generalnego ZSRR. W latach 1982–1984 był szefem sztabu, a w latach 1984–1986 dowódcą 5 Saskiej Dywizji Pancernej w Gubinie, był także członkiem egzekutywy KW PZPR w Zielonej Górze. W 1987 został mianowany na stopień generała brygady.

W latach 1987–1989 szef sztabu-zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. We wrześniu 1989 został mianowany dowódcą ŚOW. W 1990 roku w uznaniu zasług prezydent RP mianował go na stopień generała dywizji. W sierpniu 1992 roku prezydent RP Lech Wałęsa, na wniosek ministra obrony narodowej Janusza Onyszkiewicza, mianował go na stanowisko szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Brał udział w tzw. obiedzie drawskim. Jego rolę w tamtych wydarzeniach opisał tygodnik „Przegląd”:

Wilecki z Malejczykiem należeli do najważniejszych kucharzy przygotowujących słynny «obiad drawski». Byli w tę aferę zanurzeni po epolety. Byli najbliższymi stronnikami Wałęsy prącego do pełni władzy w Polsce. Jeden z najważniejszych celów na tej drodze stanowiło wyjęcie spod władzy i kontroli ministra obrony narodowej – wówczas Piotra Kołodziejczyka – Wojskowych Służb Informacyjnych i podporządkowanie ich szefowi Sztabu Generalnego[2].

W 1992 roku otrzymał awans na stopień generała broni. W marcu 1997 roku prezydent RP Aleksander Kwaśniewski odwołał go ze stanowiska, a w czerwcu 1998 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeszedł na emeryturę.

Poświęcił się pracy społecznej (m.in. jako jeden z patronów komitetu budowy pomnika Romana Dmowskiego). W 2000 roku startował w wyborach prezydenckich z ramienia Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, z poparciem ugrupowania Rodzina Warszawska, którego liderem był wówczas Roman Giertych. Uzyskał w nich 0,16% poparcia – 28 805 głosów, co dało mu przedostatnie, 11. miejsce[3].

Medale i Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wybitni absolwenci (pol.). I Liceum Ogólnokształcące im. J. Słowackiego w Oleśnicy. [dostęp 2017-08-16].
  2. Tygodnik „Przegląd” – 17 grudnia 2001 r.
  3. Wyniki oficjalne Wyborów Prezydenta RP 2000 (pol.). Serwis PKW. [dostęp 2016-01-13].
  4. Traczyk 2011 ↓, s. 29.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Panecki, Franciszek Puchała, Jan Szostak: Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918–2003. Warszawa: Bellona, 2003, s. 29. ISBN 978-83-11-09781-0. (pol.)
  • Janusz Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. IV: S-Z. Toruń: 2010, s. 174-176. (pol.)
  • Tadeusz Wilecki – spotkanie (pol.). czat.wp.pl, 2000-07-10. [dostęp 2016-01-26].
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939-1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 29. ISBN 978-83-88059-54-4. (pol.)