Władysław Korczyc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Korczyc
Владислав Викентиевич Корчиц
gen. broni Władysław Korczyc
gen. broni Władysław Korczyc
generał pułkownik generał broni generał pułkownik
Naramiennik Generał broni land.png generał broni
Data i miejsce urodzenia 1 września 1893
Bogdanowicze k. Słonimia, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 17 października 1966
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1914 (armia carska),
1917 Red Army flag.svg Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona
1944 (Wojsko Polskie)
Stanowiska szef sztabu 1 Armii WP,
szef SG ND WP, d-ca
1 Armii WP, szef SG WP,
wiceminister ON PRL
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu II klasy Order Lenina Order Suworowa I klasy (ZSRR) Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Władysław Korczyc, ros. Владислав Викентиевич Корчиц (ur. 1 września 1893 w Bogdanowiczach k. Słonimia, zm. 17 października 1966 w Moskwie) – generał pułkownik Armii Czerwonej i generał broni Wojska Polskiego, poseł na Sejm PRL I kadencji, członek Komisji Wojskowej Biura Politycznego KC PZPR, nadzorującej ludowe Wojsko Polskie od maja 1949[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1911 ukończył gimnazjum w Słonimiu. Następnie pracował w dobrach hr. Branickich jako robotnik rolny i pisarz. Po wybuchu I wojny światowej wcielony do armii carskiej (1.08.1914). Walczył jako szeregowiec w I wojnie światowej na terenach Litwy i Białorusi, był kontuzjowany. W 1917 ukończył Moskiewską Szkołę Praporszczyków (Chorążych) armii carskiej, dowodził szwadronem, a później kompanią.

Prawdopodobnie był uczestnikiem rewolucji październikowej[2]. W Armii Czerwonej od listopada 1917, w latach 1918–1919 pracował jako księgowy w administracji Armii Czerwonej. Wg. innych źródeł pracował w urzędzie ziemskim w Ostrogu, a do Armii Czerwonej wstąpił dopiero w sierpniu 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej po stronie sowieckiej oraz wojnie domowej w Rosji, m.in. w 16 Dywizji Piechoty (10.08.1919-1.10.1920) na Froncie Południowym przeciwko oddziałom gen. Denikina. W latach 1920–1921 dowódca kursu w Szkole Czerwonych Komunardów, później dowódca tej szkoły oraz komendant 15 Kijowskiego Kursu Dowódców (1921-22). Po ukończeniu kursu "Wystrieł" (1922-23) zastępca dowódcy 49 pułku piechoty i komendant Szkoły Oficerskiej w 17 Dywizji Piechoty (1923-25), starszy pomocnik szefa Wydziału Operacyjnego Sztabu 3 Korpusu Piechoty (1925-26), dowódca 49 pp (1926-31), szef sztabu 19 Dywizji Piechoty (1931-36), szef sztabu 14 Korpusu Piechoty (1936-38). Ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego. W 1935 w związku z nadaniem dowódcom Armii Czerwonej indywidualnych stopni wojskowych zweryfikowany w stopniu kombryga.

Więziony i torturowany od 9 maja 1938 do 12 stycznia 1940 w okresie wielkiej czystki. Przeżył, gdyż udawał obłąkanego, podając nazwiska z Trylogii Sienkiewicza. Od 1940 ponownie na stanowiskach w szkolnictwie wojskowym – starszy wykładowca w Akademii im. Michaiła Frunzego.

Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej powierzono mu dowodzenie 245 Dywizją Piechoty (w składzie 34 Armii), którą umiejętnie dowodził w przeciwuderzeniu pod Starą Russą w sierpniu 1941. Po początkowych sukcesach oddziały radzieckiej 34 Armii zostały odparte i częściowo odcięte przez niemieckie kontrataki. Korczyc umiejętnie wycofał swoją dywizję, dwukrotnie przebijając się z nią z okrążenia. Brak danych o służbie w okresie 18.08.1941 - 26.01.1942. Później dowódca 182 DP (do sierpnia 1942), zastępca dowódcy 34 Armii (od sierpnia do grudnia 1942), wreszcie szef sztabu 1 Armii Uderzeniowej (od grudnia 1942 do kwietnia 1944). Brał m.in. udział w nowogrodzkiej operacji zaczepnej na początku 1944. Awansowany 4.08.1942 do stopnia generała-majora Armii Czerwonej (odpowiednik generała brygady WP).

W maju 1944 został skierowany do Wojska Polskiego i w dniu 22 maja wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 1 Armii Polskiej w ZSRR[3]. 29 lipca 1944 został szefem sztabu 1 Armii Wojska Polskiego. 1 września 1944 Prezydium Krajowej Rady Narodowej mianowało go członkiem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, a Naczelne Dowództwo WP – szefem Sztabu Głównego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. 4 października 1944 przejął od gen. dyw. Zygmunta Berlinga dowodzenie 1 Armią Wojska Polskiego. 31 grudnia 1944 zastąpił gen. bryg. Bolesława Zarako-Zarakowskiego na stanowisku szef Sztabu Głównego WP. 18 lipca 1945 został pierwszym szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Jednocześnie od 14 grudnia 1949 był wiceministrem Obrony Narodowej. W Wojsku Polskim awansował do stopnia generała dywizji (1.10.1944) i generała broni (3.05.1944). W latach 1952–1954 był słuchaczem Wyższego Kursu Akademickiego w Wyższej Akademii Wojskowej im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie[4]. 8 lutego 1954 został zwolniony z zajmowanych stanowisk i powrócił do ZSRR.

Początkowo był nastawiony do Wojska Polskiego sceptycznie i niezadowolony z przeniesienia do 1 AP, z czasem zaangażował się w jej rozwój i uległ "opolaczeniu". W końcowym okresie służby pozwalał sobie na rozpamiętywanie krzywd doznanych w Związku Radzieckim i popadł w konflikt z marszałkiem Rokossowskim.

Od 1945 do 1948 należał do Polskiej Partii Robotniczej, gdzie zasiadał w Komitecie Centralnym. Potem należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, której Komitetu Centralnego był członkiem od 12 grudnia 1948 do 17 marca 1954. Był również członkiem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) od 1930.

Poseł na Sejm PRL I kadencji (z okręgu szczecińskiego) w latach 1952–1956.

W 1954 odwołany do ZSRR. Jedną z przyczyn była ciężka choroba. Po przejściu w stan spoczynku mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł i został pochowany.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sławomir Cenckiewicz, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943–1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011, s. 73.
  2. Hasło w Słowniku historii Polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973, str. 187.
  3. Zarządzenie Nr 38/KG nowo mianowanego szefa sztabu 1 armii z dnia 22 maja 1944 roku w: Organizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943–1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958, s. 61.
  4. W tym czasie obowiązki szefa SG WP pełnił gen. dyw. Borys Pigarewicz.
  5. M.P. z 1947 r. Nr 25, poz. 176

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wyd. MON, Warszawa 1970
  • M. Szczurowski, Dowódcy Wojska Polskiego na Froncie Wschodnim 1943-1945. Słownik biograficzny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1996
  • H. P. Kosk – Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza, Pruszków 1998
  • P. P. Wieczorkiewicz, Łańcuch śmierci. Czystka w Armii Czerwonej 1937-1939, Oficyna Wyd. "Rytm", Warszawa 2003
  • Tadeusz Panecki, Franciszek Puchała, Jan Szostak – Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918–2003, Wyd. "Bellona", Warszawa 2003, ISBN 978-83-11-09781-0
  • Informacje w BIP IPN