Władysław Korczyc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Władysław Korczyc
gen. broni Władysław Korczyc
gen. broni Władysław Korczyc
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 1 września 1893
Bogdanowicze k. Słonimia, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 17 października 1966
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1914 (armia carska),
1917 (Armia Czerwona),
1944 (Wojsko Polskie)
Stanowiska szef sztabu 1 Armii WP,
szef SG ND WP, d-ca
1 Armii WP, szef SG WP,
wiceminister ON PRL
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa,
Wielka Wojna Ojczyźniana
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu II Klasy Order Lenina Order Suworowa I klasy (ZSRR) Medal za Zdobycie Berlina (ZSRR) Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)

Władysław Korczyc, ros. Владислав Викентиевич Корчиц (ur. 1 września 1893 w Bogdanowiczach k. Słonimia, zm. 17 października 1966 w Moskwie) – generał broni (ros.: генерал-полковник) Armii Czerwonej i generał broni Wojska Polskiego, poseł na Sejm PRL I kadencji, członek Komisji Wojskowej Biura Politycznego KC PZPR, nadzorującej ludowe Wojsko Polskie od maja 1949[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1911 ukończył gimnazjum w Słonimiu. Od 1914 służył w armii rosyjskiej. Oficer armii carskiej w stopniu chorążego z 1917. Uczestnik I wojny światowej i II wojny światowej.

Był uczestnikiem rewolucji październikowej oraz wojny domowej w Rosji[2]. Od listopada 1917 w Armii Czerwonej. W latach 1918–1919 pracował jako księgowy w administracji Armii Czerwonej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej po stronie sowieckiej. Po wojnie 1920 oficer zawodowy. Uczestnik wojny domowej w Rosji, m.in. w 16 Dywizji Piechoty na Froncie Południowym. W latach 1920–1921 dowódca kursu w Szkole Czerwonych Komunardów, następnie dowódca 49 pułku piechoty, komendant Szkoły Oficerskiej w 17 Dywizji Piechoty. Od 1931 szef sztabu 14 Korpusu Piechoty. Ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego. Więziony i torturowany od 9 maja 1938 do 12 stycznia 1940 w okresie wielkiej czystki. Przeżył, gdyż udawał obłąkanego, podając nazwiska z Trylogii Sienkiewicza. Od 1940 ponownie na stanowiskach w szkolnictwie wojskowym – starszy wykładowca w Akademii im. Michaiła Frunzego. Od grudnia 1941 na stanowiskach dowódczych w Armii Czerwonej. Szef sztabu 26 Dywizji Piechoty, dowódca 245 Dywizji Piechoty i 182 Dywizji Piechoty, zastępca dowódcy 34 Armii.

W maju 1944 został skierowany do Wojska Polskiego i w dniu 22 maja wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 1 Armii Polskiej w ZSRR[3]. 29 lipca 1944 został szefem sztabu 1 Armii Wojska Polskiego. 1 września 1944 Prezydium Krajowej Rady Narodowej mianowało go członkiem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, a Naczelne Dowództwo WP – szefem Sztabu Głównego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. 4 października 1944 przejął od gen. dyw. Zygmunta Berlinga dowodzenie 1 Armią Wojska Polskiego. 31 grudnia 1944 zastąpił gen. bryg. Bolesława Zarako-Zarakowskiego na stanowisku szef Sztabu Głównego WP. 18 lipca 1945 został pierwszym szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Jednocześnie od 14 grudnia 1949 był wiceministrem Obrony Narodowej. W latach 1952–1954 był słuchaczem Wyższego Kursu Akademickiego w Wyższej Akademii Wojskowej im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie[4]. 8 lutego 1954 został zwolniony z zajmowanych stanowisk i powrócił do ZSRR.

Od 1945 do 1948 należał do Polskiej Partii Robotniczej, gdzie zasiadał w Komitecie Centralnym. Potem należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, której Komitetu Centralnego był członkiem od 12 grudnia 1948 do 17 marca 1954.

Poseł na Sejm PRL I kadencji (z okręgu szczecińskiego) w latach 1952–1956.

W 1954 odwołany do ZSRR. Po przejściu w stan spoczynku mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł i został pochowany.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sławomir Cenckiewicz, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943–1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011, s. 73.
  2. Hasło w Słowniku historii Polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973, str. 187.
  3. Zarządzenie Nr 38/KG nowo mianowanego szefa sztabu 1 armii z dnia 22 maja 1944 roku w: Organizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943–1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958, s. 61.
  4. W tym czasie obowiązki szefa SG WP pełnił gen. dyw. Borys Pigarewicz.
  5. M.P. z 1947 r. Nr 25, poz. 176

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wyd. MON, Warszawa 1970
  • H. P. Kosk – Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza, Pruszków 1998
  • Tadeusz Panecki, Franciszek Puchała, Jan Szostak – Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918–2003, Wyd. "Bellona", Warszawa 2003, ISBN 978-83-11-09781-0
  • Informacje w BIP IPN

Poprzednik
gen. bryg. Bolesław Zarako-Zarakowski
Flaga Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.svg Szef Sztabu Generalnego
Wojska Polskiego
Flaga Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.svg Następca
gen. dyw. Borys Pigarewicz (cz. p.o.)