121 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
121 Eskadra Myśliwska
Ilustracja
Godło 121 eskadry myśliwskiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Rozformowanie wrzesień 1939
Tradycje
Rodowód 113 Eskadra Myśliwska
Dowódcy
Pierwszy kpt. pil. Ignacy Prawdzic-Sękowski
Ostatni kpt. pil. Tadeusz Sędzielowski
Działania zbrojne
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Kraków
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[1]
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Podległość III/2 dywizjon myśliwski

121 Eskadra Myśliwskapododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Eskadra była pododdziałem 2 Pułku Lotniczego, stacjonującym na lotnisku Kraków-Rakowice. Wraz z 122 i 123 Eskadrą Myśliwską tworzyła III/2 Dywizjon Myśliwski.

W kampanii wrześniowej walczyła w składzie lotnictwa i obrony przeciwlotniczej Armii "Kraków". 1 września 1939 roku eskadra dysponowała 10 samolotami PZL P.11c, z których sześć operowało z lotniska w Balicach, a cztery w Aleksandrowicach, gdzie 20 sierpnia powstała zasadzka myśliwska. Piloci zasadzki w Aleksandrowicach 1 września zestrzelili Do 17 w rejonie Cieszyna oraz uszkodzili Ju 87 w rejonie Kęt oraz Hs 126 w rejonie Pszczyny. Jeden PZL P.11 rozbito przy lądowaniu z powodu odniesionych uszkodzeń. 1 września około godz. 17, 3 maszyny odleciały na lotnisko Igołomia dołączając do swojej macierzystej eskadry. Zasadzka w Aleksandrowicach działała od 20 sierpnia do 1 września 1939. W ramach uzupełnień otrzymano jeden PZL P.11c.

Dowódcy eskadry[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy 113 i 121 eskadr myśliwskich[2]

  • kpt. pil. Ignacy Prawdzic-Sękowski (1925 – †12 VIII 1926)
  • por. pil. Kazimierz Kuzian ( p.o. 1926)
  • kpt. pil. Bolesław Orliński (1 X 1926 – V 1928)
  • por. pil. Jan Biały (VII 1928 – III 1930)
  • por. pil. Ludwik Krzysztoff (III 1930 – 3 X 1931)
  • por. / kpt. pil. Kazimierz Niedźwiedzki (3 X 1931 – 1936 → dowódca III/2 dm)
  • kpt. pil. Walerian Jasionowski (1936 – 1938)
  • kpt. pil. Tadeusz Sędzielowski (15 XI 1938 – IX 1939)

Obsada etatowa eskadry we wrześniu 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca – kpt. pil. Tadeusz Sędzielowski
  • zastępca dowódcy – ppor. pil. Wacław Król (od 9 IX dowódca eskadry)
  • oficer techniczny – ppor. techn. Jerzy Glębocki
  • szef mechaników – st. majster wojsk. Józef Żak
  • szef administracyjny eskadry – st. sierż. Józef Skoskiewicz
  • pilot – ppor. Tadeusz Wilhelm Kowalecki[3]
  • pilot – ppor. Tadeusz Nowak
  • pilot – ppor. Władysław Gnyś
  • pilot – pchor. Władysław Chciuk
  • pilot – pchor. Ryszard Koczor
  • pilot – pchor. Franciszek Surma
  • pilot – plut. Leopold Flanek
  • pilot – kpr. Jan Kremski
  • pilot – kpr. Piotr Zaniewski
  • pilot – st.szer. Tadeusz Arabski
  • pilot – st.szer. Marian Futro

Zwycięstwa pilotów 121 eskadry[edytuj | edytuj kod]

Zestawieni chronologiczne wg danych Biura Historycznego Lotnictwa w Londynie

01.09.1939

03.09.1939

  • ppor. Tadeusz Nowak – 1/2 He 111 uszkodzony, Kłaj
  • plut. Leopold Flanek – 1/2 He 111 uszkodzony, Kłaj
  • kpr. Jan Kremski – 1/2 He 111 zestrzelony, Kłaj

05.09.1939

09.09.1939

  • ppor. Władysław Gnyś, plut. Leopold Flanek, st. szer. Tadeusz Arabski – 1 He 111 zestrzelony, Kielce

Eskadra w wyniku działań bojowych straciła 5 samolotów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  2. Pawlak 1989 ↓, s. 151-156, 375-379.
  3. Pawlak 1982 ↓, s. 41.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.