Wit Szostak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wit Szostak
Dobrosław Kot
Wit Szostak
Ilustracja
Data urodzenia 1976
Alma Mater Papieska Akademia Teologiczna,
Uniwersytet Jagielloński
Dziedzina sztuki literatura piękna
Epoka realizm magiczny
Ważne dzieła
  • Trylogia krakowska* *Cudze słowa*

Wit Szostak, właśc. Dobrosław Kot[1] (ur. 1976) – polski pisarz, filozof, doktor habilitowany nauk humanistycznych, adiunkt w Katedrze Filozofii Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Stopień doktora uzyskał w 2008 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego na podstawie rozprawy pt. Podmiotowość monadyczna i podmiotowość dialogiczna. Studium fenomenologiczne, której promotorem był profesor Adam Węgrzecki. W 2017 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, na podstawie oceny dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej, uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych[2].

Współzałożyciel Instytutu Myśli Józefa Tischnera, stały współpracownik miesięcznika "Znak". Mieszka w Krakowie.

Swoją karierę pisarską zaczynał jako autor obracający się w kręgu fantasy i realizmu magicznego, z czasem stał się pisarzem przełamującym schematy gatunkowe[3]. Debiutował w roku 1999 opowiadaniem Kłopoty z błaznem zamieszczonym w „Nowej Fantastyce”. Pierwsze powieści, czyli cykl o Smoczogórach, a także Oberki do końca świata inspirowane były kulturą polskich gór czy szerzej -- kulturą ludową[4]. Późniejsze powieści, począwszy od Trylogii krakowskiej, oddalają się od fantastyki w stronę realizmu magicznego. Ostatnie utwory przełamują konwencje gatunkowe, a pisarz -- oprócz klasycznych powieści -- publikuje także utwory eksperymentujące z zastanymi formami literackimi, również z dramatem.

Kilkakrotnie był nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Wichry Smoczogór dodatkowo wyróżnione zostały nagrodą Śląkfy. W roku 2008 otrzymał Nagrodę im. Janusza A. Zajdla za opowiadanie Miasto grobów. Uwertura opublikowane w antologii Księga strachu 2. Za powieść Chochoły otrzymał Nagrodę Literacką im. Jerzego Żuławskiego, a za powieść Fuga był nominowany do Nagrody Literackiej Nike 2013[5]. W 2014 r. nominowany do Paszportów "Polityki" za Sto dni bez słońca[6] (w 2020 r. znalazł się na długiej liście nominowanych). Laureat Nagrody Krakowa Miasta Literatury UNESCO za powieść Cudze słowa (2020).

Na podstawie powieści Dumanowski w 2012 r. Jan Klata zrealizował w Radiu Kraków słuchowisko Dumanowski. Dokumenty z odnalezionej biografii[7]. W 2013 r. na podstawie tej samej powieści powstał spektakl teatralny Dumanowski side A i B w Starym Teatrze w Krakowie[8].

W 2019 roku Szostak został laureatem III edycji konkursu dramaturgicznego Strefy Kontaktu za dramat Pogłosy[9]. Pogłosy miały premierę w marcu 2020 roku we Wrocławskim Teatrze Współczesnym. Wyreżyserowali Marek Fiedor i Tomasz Hynek[10].

Autor kilkudziesięciu opowiadań. W latach 2015-2016 w miesięczniku "Znak" (nr 724-735) ukazywał się jego autorski cykl opowieści o Nowym Prokocimiu zatytułowany „Mitologia wielkiej płyty"[11]. Do każdego z 11 odcinków ilustracje przygotowywała Patrycja Podkościelny.

Jak sam mówi, używa pseudonimu nie po to, by się ukrywać, lecz aby zasygnalizować, że rozgranicza różne dziedziny swoich zainteresowań, jako że pod swoim prawdziwym nazwiskiem publikuje teksty dotyczące filozofii.[potrzebny przypis]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki filozoficzne[edytuj | edytuj kod]

Książki literackie[edytuj | edytuj kod]

Cykl o Smoczogórach[edytuj | edytuj kod]

Trylogia krakowska[edytuj | edytuj kod]

Pozostałe powieści[edytuj | edytuj kod]

Inne

  • Zagroda zębów (Powergraph, 2016)
  • Przypisy końcowe (Copernicus Center Press, 2016)
  • Pogłosy[12]
  • Obrzędy[13]

Opowiadania[edytuj | edytuj kod]

  • Kłopoty z błaznem („Nowa Fantastyka, 9/1999)
  • Pierwsza taka drużyna („Nowa Fantastyka” 2/2000)
  • Sny guślarza („Nowa Fantastyka” 12/2000)
  • Bęben z koźlej skóry („Science Fiction” 9/2004)
  • Chata w górach („Ubik” 3/2004)
  • Cztery opowieści górskie (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Gospoda na rozstajach (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Księga (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Ostatnia ględźba Ropucha (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Pielgrzymi (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Salamandra zagubiony na południowym bazarze (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Świat Sverrira (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Troski Wikłacza (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Trzy wiosny (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Wieszczba (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Zima w Viperze (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Raport z nawiedzonego miasta (antologia Księga smoków, Runa, 2006)
  • Miasto grobów. Uwertura (antologia Księga strachu 2, Runa, 2007)
  • Podworzec (Nowa Fantastyka, 2/2008)
  • Plac w Iraklionie (antologia Pod dobrą gwiazdą. Opowiadania, Wydawnictwo Znak, 2009)
  • Labirynty (antologia Smok urojony, Śląski Klub Fantastyki, 2010)
  • Koźlęta gazeli (antologia Pożądanie, Powergraph, 2013)
  • Mitologia wielkiej płyty (cykl opowiadań ukazujący się na łamach "Znaku" od września 2015 do sierpnia 2016)
  • List (antologia Ojciec. Opowiadania, Biblioteka Newsweeka, 2017)
  • Kazimierz i głosy (projekt literacki O_KAZ. Literatura o Kazimierzu, 2017[14])
  • Dwie śmierci Odysa ("Opowiadanie" 5/2017)[15]
  • Niewidome cieśnie ("Znak" 10/2019)
  • Spoczywanie (Tarnowskie Góry fantastycznie 3, Almaz 2021)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skąd się biorą mity i jak zostać ich uczestnikiem. polskieradio.pl. [dostęp 2018-01-29].
  2. Dr hab. Dobrosław Kot, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2018-02-03].
  3. Sylwetka Szostaka w Culture.pl.
  4. Oberki do końca świata • Szostak Wit (pseud.) • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, biblionetka.pl [dostęp 2017-11-27].
  5. Nike 2013. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-06].
  6. LITERATURA 2014, Literatura. Nominowani: Wit Szostak, www.polityka.pl, 2014 [dostęp 2020-12-16] (pol.).
  7. Krytycy pochlebnie o słuchowisku Jana Klaty o Dumanowskim - Nasze akcje - Radio Kraków, radiokrakow.pl [dostęp 2020-12-16] (pol.).
  8. Dumanowski side A i B, Stary Teatr [dostęp 2020-12-16] (pol.).
  9. Wrocławski Teatr Współczesny, Tekst dramatu dostępny na: https://strefykontaktu.pl/files/docs/witxszostakxpoglosy.pdf, www.wteatrw.pl [dostęp 2020-12-16].
  10. Wrocławski Teatr Współczesny, www.wteatrw.pl [dostęp 2020-12-16].
  11. Wit Szostak, Mitologia wielkiej płyty: Prolog, Miesięcznik Znak, 12 kwietnia 2016 [dostęp 2020-12-19] (pol.).
  12. W. Szostak, Pogłosy, https://strefykontaktu.pl/files/docs/witxszostakxpoglosy.pdf, dramat napisany na zamówienie Wrocławskiego Teatru Współczesnego w ramach konkursu Strefy Kontaktu 2019. [dostęp 2021-04-17].
  13. Wit Szostak, Obrzędy, https://strefykontaktu.pl/files/docs/obrzedy.pdf, dramat napisany na zamówienie Wrocławskiego Teatru Współczesnego w ramach konkursu Strefy Kontaktu 2021 [dostęp 2021-04-17].
  14. Projekt literacki O_KAZ | Festiwal Kultury Żydowskiej, Do przeczytania on-line na https://www.jewishfestival.pl/wp-content/uploads/2018/10/no5_wit-szostak_druk.pdf lub do wysłuchania na Spotify https://open.spotify.com/episode/2GPKy3nRbDNzPCLPJBdxAn lub na YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=WtOSVdzTKLM (czyta: Tomasz Schimscheiner), www.jewishfestival.pl, 16 września 2016 [dostęp 2021-04-02] (pol.).
  15. Najlepsze opowiadania gości 12. MFO w jednej antologii, News O.pl [dostęp 2021-04-17] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]