Wit Szostak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wit Szostak
Dobrosław Kot
Wit Szostak
Ilustracja
Wit Szostak
Data urodzenia 1976
Alma Mater Papieska Akademia Teologiczna,
Uniwersytet Jagielloński
Dziedzina sztuki fantasy
Epoka realizm magiczny
Ważne dzieła
  • Wichry Smoczogór* Chochoły

Wit Szostak, właśc. Dobrosław Kot[1] (ur. 1976) – polski pisarz, filozof, doktor habilitowany nauk humanistycznych, adiunkt w Katedrze Filozofii Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Stopień doktora uzyskał w 2008 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego na podstawie rozprawy pt. Podmiotowość monadyczna i podmiotowość dialogiczna. Studium fenomenologiczne, której promotorem był profesor Adam Węgrzecki. W 2017 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, na podstawie oceny dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej, uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych[2].

Członek Towarzystwa Tischnerowskiego i miłośnik twórczości Tolkiena. Jest znawcą muzyki ludowej, od kilku lat zapisuje nuty ostatnich skrzypków ludowych, gra na skrzypcach, gęślach i dudach. Mieszka w Krakowie.

Swoją karierę pisarską zaczynał jako autor obracający się w kręgu fantasy i realizmu magicznego, z czasem stał się pisarzem przełamującym schematy gatunkowe[3].

Jako autor fantastyki debiutował w roku 1999 opowiadaniem Kłopoty z błaznem zamieszczonym w „Nowej Fantastyce”. Dotychczas ukazały się jego książki z cyklu o Smoczogórach, w tym powieści Wichry Smoczogór (2003) i dziejące się kilka wieków wcześniej Poszarpane granie, oraz zbiór opowiadań Ględźby Ropucha. Jego utwory inspirowane są często kulturą polskich gór czy szerzej kulturą ludową. Do niej odwołuje się też współczesna powieść Oberki do końca świata, przedstawiająca historię kilku pokoleń rodziny wiejskich grajków[4].

Kilkakrotnie był nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Wichry Smoczogór dodatkowo wyróżnione zostały nagrodą Śląkfy. W roku 2008 otrzymał Nagrodę im. Janusza A. Zajdla za opowiadanie Miasto grobów. Uwertura opublikowane w antologii Księga strachu 2. Za powieść Chochoły otrzymał Nagrodę Literacką im. Jerzego Żuławskiego, a za powieść Fuga był nominowany do Nagrody Literackiej Nike 2013[5].

Jak sam mówi, używa pseudonimu nie po to, by się ukrywać, lecz aby zasygnalizować, że rozgranicza różne dziedziny swoich zainteresowań, jako że pod swoim prawdziwym nazwiskiem publikuje teksty dotyczące filozofii.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

Cykl o Smoczogórach[edytuj | edytuj kod]

Trylogia krakowska[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Opowiadania[edytuj | edytuj kod]

  • Kłopoty z błaznem („Nowa Fantastyka, 9/1999)
  • Pierwsza taka drużyna („Nowa Fantastyka” 2/2000)
  • Sny guślarza („Nowa Fantastyka” 12/2000)
  • Bęben z koźlej skóry („Science Fiction” 9/2004)
  • Chata w górach („Ubik” 3/2004)
  • Cztery opowieści górskie (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Gospoda na rozstajach (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Księga (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Ostatnia Ględźba Ropucha (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Pielgrzymi (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Salamandra zagubiona na południowym bazarze (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Świat Sverirra (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Troski Wikłacza (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Trzy wiosny (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Wieszczba (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Zima w Viperze (Ględźby ropucha, RUNA, 2005)
  • Raport z nawiedzonego miasta (antologia Księga smoków, Runa, 2006)
  • Miasto grobów. Uwertura (antologia Księga strachu 2, Runa, 2007)
  • Podworzec (Nowa Fantastyka, 2/2008)
  • Labirynty (antologia Smok urojony, Śląski Klub Fantastyki, 2010)
  • Koźlęta gazeli (antologia Pożądanie, Powergraph, 2013)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skąd się biorą mity i jak zostać ich uczestnikiem. polskieradio.pl. [dostęp 2018-01-29].
  2. Nowa Nauka Polska, nauka-polska.pl [dostęp 2018-02-03] (pol.).
  3. Sylwetka Szostaka w Culture.pl.
  4. Oberki do końca świata • Szostak Wit (pseud.) • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-27].
  5. Nike 2013. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]