Przejdź do zawartości

Wojciech Skibiński (1929–2016)

Przejrzana
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wojciech Skibiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

31 marca 1929
Siąszyce

Data i miejsce śmierci

4 marca 2016
Warszawa

Zawód

aktor

Lata aktywności

1950–2015

Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi
Grób Wojciecha Skibińskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Wojciech Jakub Skibiński (ur. 31 marca 1929 w Siąszycach, zm. 4 marca 2016 w Warszawie) – polski aktor i reżyser.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Siąszycach w powiecie konińskim jako syn Reginy i Mieczysława Skibińskich. W wieku 21 lat zadebiutował w roli Słomiaczka w przedstawieniu O krasnoludkach i sierotce Marysi Marii Konopnickiej (1950) w reż. Marii Leonii Jabłonkówny w Teatrze Nowej Warszawy, gdzie w latach 1950–1955 był adeptem. W 1955 zdał eksternistyczny egzamin aktorski, a w 1971 ukończył studia reżyserskie w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej.

Był związany z teatrami warszawskimi: Operetce (1955–1958, 1964, 1966), Współczesnym (1967–1969), Ateneum (1987), Powszechnym (1991), Sceną Prezentacji (1994), Dramatycznym (2002–2003) i Montownia (2007). Występował także w teatrach: Artos w Łodzi (1953), Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1959–1961), Dolnośląskim w Jeleniej Górze (1970), im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie (1976), im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku (1978–1981) i Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (2002).

Kinomanom stał się znany z ról drugoplanowych i epizodycznych, w tym jako podchorąży Krawczyk w komediodramacie Andrzeja Munka Zezowate szczęście (1960), major z kinematografu w komedii Janusza Majewskiego C.K. Dezerterzy (1985), ojciec Merlin w komedii Radosława Piwowarskiego Pociąg do Hollywood (1987), dróżnik w dramacie kryminalnym Jacka Bromskiego Zabij mnie glino (1987) czy dozorca na zebraniu Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w dramacie Macieja Ślesickiego Tato (1995). Brał udział w realizacjach Teatru Telewizji, w tym w komedii Józefa Ignacego Kraszewskiego Miód kasztelański (1964) w reż. Józefa Słotwińskiego, i słuchowiskach Teatru Polskiego Radia, m.in. w roli Eliaszenko w Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza (1970), Nędznicy Wiktora Hugo (1973) w reż. Juliusza Owidzkiego czy jako chłop w Faraonie) Bolesława Prusa (1999) w reż. Andrzeja Zakrzewskiego.

W 2012 zdobył świadectwo honorowego uznania jury za monodram Jak to było naprawdę na III Festiwalu Monodramów MONOwMANU w Łodzi.

Był żonaty z Aliną, z którą miał syna Łukasza i dwie córki – Agnieszkę i Beatę[1].

Zmarł 4 marca 2016 w wieku 87 lat. Pogrzeb aktora odbył się 11 marca w Warszawie. Po mszy świętej w kościele św. Michała Archanioła przy ul. Puławskiej 95 został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 252-2-15)[1][2].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Nekrologi: Wojciech Skibiński. „Gazeta Wyborcza”. nr 58 (XXVII), s. 22, 10 marca 2016. Warszawa: Agora. ISSN 0860-908X. 
  2. Cmentarz Stare Powązki: KAMILA ZALESKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-04-14].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Pożegnania: Wojciech Skibiński (1929–2016). „Kino”. nr 4 (L), s. 96, kwiecień 2016. Warszawa: Fundacja Kino Jacka Cegiełki. ISSN 0023-1673. 

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]