World Championship Wrestling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
World Championship Wrestling Inc.
World Championship Wrestling Inc.
Logo WCW (1990-1999)
Założyciel(e) Ted Turner
Data założenia 11 października 1988[1]
Data likwidacji 26 marca 2001
Siedziba Stany Zjednoczone Atlanta
Prezes Ted Turner (1988-2001)
Akcjonariusze/
udziałowcy
Turner Broadcasting System (1988–1996)
Time Warner (1996–2001)
WWE (od 2001)
Branża Wrestling
brak współrzędnych
Strona internetowa

World Championship Wrestlingamerykańska federacja wrestlingu funkcjonująca w latach 1988-2001. Obecnie właścicielem praw do federacji jest WWE.

Historia[edytuj]

Źródło: Historia federacji na oficjalnej stronie WWE[2]

W listopadzie 1988 roku Ted Turner zakupił Jim Crockett Promotions zmieniając nazwę federacji na World Championship Wrestling.

We wrześniu 1993 roku WCW opuściło National Wrestling Alliance. W 1994 roku właścicielem federacji został Eric Bischoff.

16 marca 1994 roku Mick Foley stracił 2/3 ucha podczas walki z Vaderem, kiedy to Foley uwalniał swoją głowę ze zbyt mocno napiętych lin.

W czerwcu 1994 roku do WCW przeszedł Hulk Hogan- główna gwiazda WWF. 17 lipca 1994 roku Hogan zdobył pas WCW World Heavyweight Championship podczas debiutanckiej walki na Bash at the Beach z Ric'iem Flair'em.

29 kwietnia 1995 roku na Stadionie 1 Maja w Pjongjangu, odbyła się gala Collision In Korea, którą WCW zorganizowało razem z New Japan Pro Wrestling. Podczas gali na trybunach zasiadło 190 000 osób, co jest rekordem frekwencji na galach wrestlingu[3].

4 września 1995 roku wyemitowano pierwszy odcinek WCW Monday Nitro[4]. Nitro rywalizowało z emitowanym w tym samym czasie WWF Raw. Od 17 czerwca 1996 do 6 kwietnia 1998 roku Nitro zawsze osiągało wyższy rating niż Raw, jednakże później ta tendencja się odwróciła.

7 lipca 1996 roku zadebiutowało New World Order[5].

21 października 1996 roku Sting zadebiutował w nowym gimmicku- odgrywał postać z biało-czarnym malowaniem na twarzy.

W listopadzie 1997 roku do WCW przeszedł Bret Hart, który popadł w konflikt z WWF po Montreal Screwjob.

28 grudnia 1997 roku podczas Starrcade, Sting pokonał Hulka Hogana i zdobył pas WCW World Heavyweight Championship (zakończenie walki nie odbyło się tak, jak to zaplanowano w scenariuszu)[6].

23 czerwca 1997 roku Bill Goldberg rozpoczął swoją niepokonaną serię. 6 lipca 1998 roku na Nitro pokonał Hulka Hogana zdobywając pas WCW World Heavyweight Championship i poprawił swój rekord do 112 zwycięstw bez porażki. Passa ta zakończyła się 27 grudnia 1998 roku na Starrcade, kiedy to Kevin Nash pokonał Goldberga zdobywając najważniejszy pas federacji. Po walce z Nashem bilans Goldeberga wynosił 160-1.[7]

4 stycznia 1999 roku miało miejsce Fingerpoke of Doom, czyli incydent na Nitro, podczas którego Hulk Hogan przypiął Kevina Nasha po dotknięciu palcem w klatkę piersiową rywala, zdobywając pas WCW World Heavyweight Championship[8]. Tej samej nocy komentator Tony Schiavone skierował się do widzów, aby nie zaczęli oglądać transmitowanego równolegle WWF Raw, gdzie Mick Foley miał zdobyć pas WWF Champoionship (wówczas Raw było nagrywane kilka dni przed emisją). Te wydarzenia są uważane za początek końca WCW[9].

14 stycznia 2001 roku na WCW Sin, Sid Vicious złamał kości piszczelową i strzałkową podczas walki wieczoru[10].

23 marca 2001 roku właściciel WWF, Vince McMhon kupił pogrążone w kłopotach finansowych WCW za 3 mln $[11].

26 marca 2001 roku wyemitowano ostatni odcinek WCW Monday Nitro, na koniec którego pojawił się Shane McMahon, który według scenariusza kupił WCW i zaczął feud z ojcem, Vince'm McMahonem, co doprowadziło do inwazji zawodników WCW na WWF.

Tytuły mistrzowskie[edytuj]

Gale[edytuj]

PPV[edytuj]

Cotygodniowe[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]