ZAKSA Kędzierzyn-Koźle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
‏ZAKSA Kędzierzyn-Koźle‎
Pełna nazwa

ZAKSA Spółka Akcyjna

Przydomek

Koziołki, Trójkolorowi

Maskotka

kozioł Zaksiołek

Barwy

niebiesko-biało-czerwone

Data założenia

1947
(sekcja siatkarska Chemika)
8 marca 1994
(klub)

Debiut w najwyższej lidze

Mostostal – AZS Yawal Częstochowa 3:1 (1995/96)

Liga

PlusLiga

Państwo

 Polska

Siedziba

Kędzierzyn-Koźle

Adres

ul. Mostowa 1A
47-223 Kędzierzyn-Koźle

Hala sportowa

Hala Widowiskowo-Sportowa Azoty

Właściciel

Grupa Azoty ZAK SA

Prezes

Jadwiga Cichoń (p.o.)

Trener

Adam Swaczyna

Asystent trenera

Michał Chadała

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa
Mecz ligowy 15. kolejki sezonu PlusLiga (2015/2016) AZS Politechnika Warszawska - ZAKSA Kędzierzyn-Koźle, 30.01.2016
Mecz ligowy 15. kolejki sezonu PlusLiga (2015/2016) AZS Politechnika Warszawska - ZAKSA Kędzierzyn-Koźle, 30.01.2016
Mecz ligowy 15. kolejki sezonu PlusLiga (2015/2016) AZS Politechnika Warszawska - ZAKSA Kędzierzyn-Koźle, 30.01.2016

ZAKSA SA – polski męski klub siatkarski z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu, założony 8 marca 1994 na bazie sekcji piłki siatkowej Chemika Kędzierzyn-Koźle, od 16 lutego 2004 działający jako spółka akcyjna. 9-krotny mistrz kraju, 10-krotny zdobywca Pucharu Polski, 3-krotny triumfator Superpucharu Polski i 3-krotny zwycięzca Ligi Mistrzów. Od sezonu 2019/2020 drużyna występuje pod nazwą Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Chronologia nazw[edytuj | edytuj kod]

Chemik Kędzierzyn-Koźle

  • 1947: Klub Sportowy (KS) Bierawianka
  • 1951: KS Unia Kędzierzyn
  • 1952: Kolejarz Kędzierzyn (KS Unia przekazała sekcję siatkówki do klubu Kolejarz)
  • 1956: KS Unia Kędzierzyn (powrót sekcji siatkówki do KS Unia)
  • 1968: Międzyzakładowy Klub Sportowy (MZKS) Chemik Kędzierzyn (połączenie z KS Unia Blachownia w jeden klub)
  • 1976: MZKS Chemik Kędzierzyn-Koźle (Kędzierzyn oraz Koźle połączyły się, tworząc Kędzierzyn-Koźle)
  • 1991: KS Chemik Kędzierzyn-Koźle
  • 1993: KS Kędzierzyn (w czerwcu 1993 r. sekcja przestała istnieć)

ZAKSA

  • 1994: KS Mostostal Zabrze w Kędzierzynie-Koźlu (utworzony na bazie rozwiązanej sekcji siatkówki KS Chemik)
  • 1995: KS Mostostal ZA Kędzierzyn-Koźle
  • 1998: Mostostal Azoty Kędzierzyn-Koźle
  • 2005: Mostostal-Azoty SSA Kędzierzyn-Koźle
  • 2007: ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
  • 2019: Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle

Początki siatkówki[edytuj | edytuj kod]

Początki siatkówki w Kędzierzynie sięgają 1947 r., gdy utworzono klub sportowy „Bierawianka”, który w 1951 r. zmienił nazwę na KS Unia Kędzierzyn. Jednak siatkówka rodziła się w Kędzierzynie w wielkich bólach. Nie było sali i sprzętu, mimo wszystko znaleźli się ludzie, którzy poświęcili się swojej pasji. Z powodu kiepskiej sytuacji finansowej w rok po założeniu sekcję przejął „Kolejarz” Kędzierzyn. „Unia” odzyskała siatkarzy dopiero w 1956 r. W 1969 r. doszło do fuzji Unii Kędzierzyn z Unią Blachownia, w wyniku której powstał MZKS Chemik Kędzierzyn. W 1971 r. otwarto nową halę widowiskowo-sportową, wybudowaną z funduszy miejscowych zakładów przemysłowych, która miała stać się centrum rozwoju halowych dyscyplin sportu. Paradoksalnie jednak w następnym roku rozwiązano w Kędzierzynie sekcję siatkówki. W 1973 r. siatkówka znów zagościła w Kędzierzynie. Jednak już w 1978 r. zespół seniorów już pod nazwą Chemika Kędzierzyn awansował do II ligi. W 1980 r. drużyna na rok wróciła do niższej klasy rozgrywek, aby po roku znów zawitać do grona drugoligowców. W 1991 r. siatkarze Chemika odnieśli kolejny sukces – był nim awans do serii B I ligi. W 1993 r., grając jeszcze w Serii B, zespół Chemika wystąpił w finale Pucharu Polski w Opolu, zajmując 4. miejsce[2].

Ekstraklasa[edytuj | edytuj kod]

W 1994 r. rozpoczęła się już era Mostostalu. Miłośnicy siatkówki w Kędzierzynie – wśród których był wieloletni Prezes kędzierzyńskiej drużyny Kazimierz Pietrzyk, wówczas kierownik sekcji drużyny siatkówki Chemika Kędzierzyn i dyrektor filii Mostostalu Zabrze – na bazie sekcji siatkówki Chemika Kędzierzyn – Koźle utworzyli 8 marca 1994 profesjonalny klub o nazwie: KS Mostostal Zabrze w Kędzierzynie – Koźlu, który 14 marca 1994 zarejestrowany został w Urzędzie Wojewódzkim w Opolu. Ich marzeniem był awans do serii A i walka o najwyższe trofea w Polsce. Już w 1995 r. te plany spełniły się. Pierwszy sezon w Serii A nie przyniósł większych sukcesów, chociaż samo utrzymanie w gronie najlepszych drużyn siatkarskich Polski można uznać za spore osiągnięcie. Młoda stażem drużyna z Kędzierzyna spisywała się rewelacyjnie w całym następnym sezonie. Najpierw wywalczyła awans do turnieju finałowego Pucharu Polski rozgrywanego w Radomiu. Tam podopieczni Leszka Milewskiego doszli aż do finału ze Stilonem Gorzów, który jednak przegrali. Siatkarze Mostostalu również niespodziewanie wywalczyli awans do finału, jednak tym razem faworytem był AZS Częstochowa[2]. Pierwsze mistrzostwo Polski zdobyli rok później pokonując w finale Morze Szczecin. W kolejnym sezonie Mostostal znowu musiał uznać wyższość AZS-u Częstochowa. Przez kolejne 4 lata Mostostal nie schodził z mistrzowskiego tronu, zarówno w lidze jak i w pucharze Polski. Trzy razy z rzędu zdobyli podwójną koronę. Do tych sukcesów doszły jeszcze występy na arenie międzynarodowej. W 2000 r. stanęli na 3. miejscu Pucharu CEV, a w 2003 r. w Lidze Mistrzów. To był ostatni wielki sukces klubu do 2011 r., gdy klub wywalczył wicemistrzostwo Polski i zajął 2. miejsce w Pucharze CEV. Kolejne lata to już na stałe powrót do czołówki ligi i walka o medale. W 2016 r. rozpoczęła się druga złota seria klubu, który przez następne 4 lata wygrywał fazę zasadniczą i grał w finale ligi trzykrotnie go wygrywając. W tym czasie Zaksa wygrała również dwukrotnie Puchar Polski, a w sezonie 2017/18 grała ona w Final Four Ligi Mistrzów. Na początek sezonu jubileuszowego 25-lecia klubu drużyna wygrała Superpuchar Polski. Z powodu pandemii koronawirusa sezon został zakończony przedwcześnie i bez wyłonienia tytuły mistrzowskiego. W momencie zakończenia ligi ZAKSA znajdowała się na pierwszym miejscu w tabeli. Kolejny sezon był najlepszy w całej dotychczasowej historii klubu, rozpoczął go sukces w Superpucharze Polski, następnie kędzierzynianie zwyciężyli w Pucharze Polski. Dominowali oni również w rozgrywkach krajowych - zakończyli oni fazę zasadniczą na pierwszym miejscu z bilansem 23 zwycięstw i jedynie 3 porażek oraz z przewagą 14 punktów nad drugim Jastrzębskim Węglem. Ostatecznie jednak po przegranym finale drużyna musiała zadowolić się tytułem wicemistrzów Polski. Jednak największym sukcesem w tym sezonie było dostanie się do finału najważniejszych klubowych rozgrywek siatkarskich - Ligi Mistrzów. Po łatwym sukcesie w fazie grupowej przyszła kolej na fazę play-off w, której ZAKSA zmierzyła się z obrońcą tytułu Cucine Lube Civitanova. Po dwóch emocjonujących meczach oraz złotym secie drużyna awansowała do półfinału, w którym czekali już na nich siatkarze wielokrotnego zdobywcy Ligi Mistrzów i mistrza Rosji Zenita Kazań. Po dwóch meczach zakończonych porażką obu gospodarzy 3:2 i wielkich emocjach stan rywalizacji wynosił 1:1 i konieczne było rozegranie po raz kolejny złotego seta. W nim lepsi okazali się kędzierzynianie i pierwszy raz w historii klubu awansowali oni do finału Ligi Mistrzów. Pokonali oni w nim włoskie Itas Trentino 3:1 będąc tym samym pierwszym polskim klubem od 43 lat, który zwyciężył w Lidze Mistrzów. W grudniu 2021 r. powstał pomnik, który ma przypominać triumf siatkarzy z Kędzierzyn-Koźla[3]. W styczniu 2022 r. w 87. Plebiscycie Przeglądu Sportowego klub z Kędzierzyna-Koźla został drużyną roku 2021[4]. W lutym 2022 r. trzeci raz z rzędu (w sezonie 2019/20 turniej finałowy Pucharu Polski nie odbył się z powodu pandemii) drużyna triumfowała w finale Pucharu Polski, było to rekordowe w historii dziewiąte zwycięstwo w tych rozgrywkach. Kolejnym sukcesem było wygranie siódmy raz z rzędu sezonu zasadniczego Plusligi. Równie owocne okazały się dla Zaksy rozgrywki Ligi Mistrzów, po pokonaniu Jastrzębskiego Węgla w półfinale drużyna kędzierzynian drugi sezon z rzędu awansowała do wielkiego finału rozgrywek. W finale drugi raz z rzędu spotkała się Zaksa z włoskim Itas Trentino i obroniła tytuł.

Bilans sezon po sezonie[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce Puchary
1977/1978 – III liga awans do II ligi
1978/1979 – II liga
1979/1980 – II liga spadek do III ligi
1980/1981 – III liga awans do II ligi
1981/1982 – II liga
1982/1983 – II liga
1983/1984 – II liga
1984/1985 – II liga
1985/1986 – II liga
1986/1987 – II liga
1987/1988 – II liga
1988/1989 – II liga
1989/1990 – II liga
1990/1991 – II liga awans do I ligi serii B
1991/1992 – I liga seria B
1992/1993 – I liga seria B
1993/1994 – I liga seria B
1994/1995 – I liga seria B awans do I ligi serii A
1995/1996 – I liga seria A 7
1996/1997 – I liga seria A srebro 2 srebro Finał Pucharu Polski
1997/1998 – I liga seria A złoto 1
1998/1999 – I liga seria A srebro 2
1999/2000 – I liga seria A złoto 1 złoto Puchar Polski
brąz 3. miejsce w Pucharze CEV
2000/2001 – Polska Liga Siatkówki złoto 1 złoto Puchar Polski
2001/2002 – Polska Liga Siatkówki złoto 1 złoto Puchar Polski
2002/2003 – Polska Liga Siatkówki złoto 1 brąz 3. miejsce w Lidze Mistrzów
2003/2004 – Polska Liga Siatkówki 6
2004/2005 – Polska Liga Siatkówki 5
2005/2006 – Polska Liga Siatkówki 8
2006/2007 – Polska Liga Siatkówki 6
2007/2008 – Polska Liga Siatkówki 6
2008/2009 – PlusLiga 4
2009/2010 – PlusLiga 4
2010/2011 – PlusLiga srebro 2 srebro Finał Pucharu Polski
srebro Finał Pucharu CEV
2011/2012 – PlusLiga brąz 3
2012/2013 – PlusLiga srebro 2 złoto Puchar Polski
2013/2014 – PlusLiga 4 złoto Puchar Polski
2014/2015 – PlusLiga 6
2015/2016 – PlusLiga złoto 1 srebro Finał Pucharu Polski
2016/2017 – PlusLiga złoto 1 złoto Puchar Polski
2017/2018 – PlusLiga srebro 2
2018/2019 – PlusLiga złoto 1 złoto Superpuchar Polski

złoto Puchar Polski

2019/2020 – PlusLiga 1 złoto Superpuchar Polski
2020/2021 – PlusLiga srebro 2 złoto Puchar Polski
złoto 1. miejsce w Lidze Mistrzów
2021/2022 – PlusLiga złoto 1 złoto Puchar Polski
złoto 1. miejsce w Lidze Mistrzów
2022/2023 – PlusLiga srebro 2 złoto Puchar Polski
złoto 1. miejsce w Lidze Mistrzów
2023/2024 – PlusLiga złoto Superpuchar Polski

Poziom rozgrywek:

     pierwszy, najwyższy ogólnokrajowy

     drugi

     trzeci

     czwarty

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Mecz o Superpuchar Polski 2013 pomiędzy klubami Asseco Resovii Rzeszów a ZAKSĄ Kędzierzyn-Koźle
Wyjściowa 6 Grupy Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle w meczu ze Ślepskiem Malow Suwałki w 13. kolejce PlusLiga (2023/2024), 22.12.2023
Siatkarze Grupy Azoty ZAKSY Kędzierzyn-Koźle w meczu 13. kolejki PlusLigi (2023/2024) ze Ślepskiem Malow Suwałki, 22.12.2023
Siatkarze Grupy Azoty ZAKSY Kędzierzyn-Koźle w meczu 13. kolejki PlusLigi (2023/2024) ze Ślepskiem Malow Suwałki, 22.12.2023
Siatkarze Grupy Azoty ZAKSY Kędzierzyn-Koźle w meczu 13. kolejki PlusLigi (2023/2024) ze Ślepskiem Malow Suwałki, 22.12.2023
Siatkarze Grupy Azoty ZAKSY Kędzierzyn-Koźle po wygranym meczu 13. kolejki PlusLigi (2023/2024) ze Ślepskiem Malow Suwałki, 22.12.2023
Siatkarze Grupy Azoty ZAKSY Kędzierzyn-Koźle po wygranym meczu 13. kolejki PlusLigi (2023/2024) ze Ślepskiem Malow Suwałki, 22.12.2023
Siatkarze Grupy Azoty ZAKSY Kędzierzyn-Koźle po wygranym meczu 13. kolejki PlusLigi (2023/2024) ze Ślepskiem Malow Suwałki, 22.12.2023
Siatkarze Grupy Azoty ZAKSY Kędzierzyn-Koźle podczas rozciągania się po wygranym meczu 13. kolejki PlusLigi (2023/2024) ze Ślepskiem Malow Suwałki, 22.12.2023

złoto Mistrzostwa Polski:

złoto Puchar Polski:

złoto Superpuchar Polski:

złoto Liga Mistrzów:

złoto Puchar CEV:

  • srebro Finał (1x): 2011
  • 3-4. miejsce (1x): 2015

złoto Puchar Challenge:

  • brąz 3. miejsce (1x): 2000

Kadra w sezonie 2023/2024[6][edytuj | edytuj kod]

  • Pierwszy trener: Adam Swaczyna
  • Asystent trenera, dyrektor sportowy: Michał Chadała
  • Pierwszy fizjoterapeuta: Paweł Brandt
  • Drugi fizjoterapeuta: Bartosz Hołobut
  • Trener przygotowania fizycznego: Piotr Pietrzak, Justin Ziółkowski
  • Statystyk: Marcin Nowakowski
  • Asystent statystyka: Paweł Niebylski
Nr Imię i nazwisko Data ur. Wzrost Pozycja
2 Polska Łukasz Kaczmarek 29.06.1994 204 atakujący
3 Polska Krzysztof Zapłacki 08.08.1993 197 przyjmujący
4 Polska Przemysław Stępień
(kontuzjowany od 08.11.2023)
07.02.1994 185 rozgrywający
5 Polska Marcin Janusz 31.07.1994 195 rozgrywający
7 Holandia Twan Wiltenburg 20.01.1997 204 środkowy
8 Polska Tomasz Gawron 24.05.2003 185 libero
9 Polska Bartłomiej Kluth
(kontuzjowany od 03.11.2023 do 03.12.2023)
20.12.1992 210 atakujący
10 Polska Bartosz Bednorz 25.07.1994 201 przyjmujący
11 Polska Aleksander Śliwka
(kontuzjowany od 13.12.2023)
24.05.1995 196 przyjmujący
12 Norwegia Andreas Takvam 04.06.1993 201 środkowy
15 Stany Zjednoczone David Smith
(kontuzjowany od 10.12.2023 do 13.01.2024)
15.05.1985 201 środkowy
16 Polska Radosław Gil (od 09.11.2023)
(kontuzjowany od 13.01.2023)
25.01.1997 191 rozgrywający
19 Ukraina Dmytro Paszycki 29.11.1987 205 środkowy
20 Polska Justin Ziółkowski (od 31.01.2024) 09.06.1998 196 przyjmujący
21 Polska Wojciech Żaliński (kontuzjowany) 08.01.1988 195 przyjmujący
22 Stany Zjednoczone Erik Shoji 24.08.1989 184 libero
23 Polska Jakub Szymański (od 17.11.2023)[7]
(kontuzjowany od 03.01.2024)
25.03.1998 200 przyjmujący
30 Polska Mateusz Biernat (od 24.01.2024)[8] 19.05.1992 195 rozgrywający
71 Polska Korneliusz Banach 25.01.1994 180 libero
99 Rumunia Daniel Chițigoi
(kontuzjowany od 07.11.2023 do 17.12.2023)
10.03.2005 203 przyjmujący

Sezon 2024/2025[edytuj | edytuj kod]

Nr Imię i nazwisko Data ur. Wzrost Pozycja
5 Polska Marcin Janusz 31.07.1994 195 rozgrywający
15 Stany Zjednoczone David Smith 15.05.1985 201 środkowy
23 Polska Jakub Szymański 25.03.1998 200 przyjmujący
99 Rumunia Daniel Chițigoi 10.03.2005 203 przyjmujący
? Polska Mateusz Poręba 24.04.1999 203 środkowy
? Polska Karol Urbanowicz 24.02.2001 200 środkowy
? Polska Rafał Szymura 29.08.1995 196 przyjmujący

Prezesi klubu[edytuj | edytuj kod]

Nazwisko Od Do
Kazimierz Pietrzyk 1994 2012
Sabina Nowosielska 2012 2014
Mirosław Ptasiński 2014 2015
Sebastian Świderski 2015 2021
Piotr Szpaczek 2022 2024
Jadwiga Cichoń (p.o.) 2024

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Siatkarze ZAKSY Kędzierzyn-Koźle.

Mistrzowskie składy[edytuj | edytuj kod]

KS Mostostal ZA Kędzierzyn-Koźle – mistrz Polski 1997/1998
Mostostal-Azoty Kędzierzyn-Koźle – mistrz Polski 1999/2000
Mostostal-Azoty Kędzierzyn-Koźle – mistrz Polski 2000/2001
Mostostal-Azoty Kędzierzyn-Koźle – mistrz Polski 2001/2002
Mostostal-Azoty Kędzierzyn-Koźle – mistrz Polski 2002/2003
ZAKSA Kędzierzyn-Koźle – mistrz Polski 2015/2016
ZAKSA Kędzierzyn-Koźle – mistrz Polski 2016/2017
ZAKSA Kędzierzyn-Koźle – mistrz Polski 2018/2019

Obcokrajowcy w klubie[edytuj | edytuj kod]

Lata gry Imię i nazwisko Pozycja
1999–2000 Ukraina Igor Woronin przyjmujący
2000–2005 Słowacja Dušan Kubica libero
2001–2004 Słowacja Marek Kardoš rozgrywający
2003–2004
2012
(od 04.01.2012)
Czechy Jiří Popelka atakujący
przyjmujący
2004–2005 Słowacja Karol Šrámek atakujący
2004–2006 Słowacja Tomáš Kmeť środkowy
2004–2006 Słowacja Stanislav Vartovník przyjmujący
2005–2006 Słowacja Martin Sopko przyjmujący
2005–2007 Czechy Petr Zapletal rozgrywający
2006–2007 Ukraina Mykoła Karzow środkowy
2006–2008 Niemcy Eugen Bakumovski przyjmujący
2007–2009 Czechy Jakub Novotný atakujący
2008–2009
2013–2014
Kanada Dan Lewis przyjmujący
2008–2010 Kanada Terence Martin przyjmujący
2008–2010 Słowacja Michal Masný rozgrywający
2009–2010 Finlandia Tuomas Sammelvuo przyjmujący
2009–2016 Ukraina Jurij Hładyr środkowy
2010–2011 Słowenia Tomislav Šmuc rozgrywający
2010–2011 Brazylia Idner Faustino Lima Martins przyjmujący
2010–2011 Słowenia Tine Urnaut przyjmujący
2011–2012 Francja Guillaume Samica przyjmujący
2011–2013 Francja Antonin Rouzier atakujący
2011–2013 Ukraina Serhij Kapełuś przyjmujący
2012–2013 Brazylia Felipe Luiz Fonteles przyjmujący
2012–2013 Brazylia Rogerio Lintz Leite Medeiros Nogueira przyjmujący
2013–2014
(od 14.11.2013)
Kanada Dustin Schneider rozgrywający
2013–2015 Holandia Dick Kooy przyjmujący
2014–2015 Holandia Nimir Abdel-Aziz rozgrywający
2014–2015 Holandia Kay van Dijk atakujący
2014–2015 Brazylia Lucas Lóh przyjmujący
2015–2017 Francja Kévin Tillie przyjmujący
2015–2019 Belgia Sam Deroo przyjmujący
2015–2021 Francja Benjamin Toniutti rozgrywający
2017–2018 Portoryko Maurice Torres atakujący
2017–2018 Włochy Marco Falaschi rozgrywający
2018–2019 Kanada Brandon Koppers przyjmujący
2019
(od 02.02.2019)
Stany Zjednoczone James Shaw rozgrywający, atakujący
2019–2020 Włochy Simone Parodi przyjmujący
2019–2020 Węgry Árpád Baróti atakujący
2019– Stany Zjednoczone David Smith środkowy
2021– Stany Zjednoczone Erik Shoji libero
2022–2023
(do 10.01.2023)
Bułgaria Denis Karjagin przyjmujący
2022– Ukraina Dmytro Paszycki środkowy
2022– Holandia Twan Wiltenburg środkowy
2023– Rumunia Daniel Chițigoi przyjmujący
2023– Norwegia Andreas Takvam środkowy

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Daniel Castellani trenerem Grupy Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle w sezonie 2012/2013
Sebastan Świderski trenerem ZAKSY Kędzierzyn-Koźle w latach 2013-2015
Andrea Gardini trenerem ZAKSY Kędzierzyn-Koźle w latach 2017-2019
Gheorghe Crețu trenerem Grupy Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle w sezonie 2021/2022
Nazwisko Od Do
Polska Leszek Milewski 1993 1997
Polska Jan Such 1997 1999
Polska Waldemar Wspaniały 1999 2004
Słowacja Rastislav Chudík 2004 2005
Polska Wojciech Drzyzga 2005 2006
Polska Andrzej Kubacki 2006 2008
Polska Krzysztof Stelmach 2008 2012
Argentyna Daniel Castellani 2012 2013
Polska Sebastian Świderski 2013 2015
Włochy Ferdinando De Giorgi 2015 2017
Włochy Andrea Gardini 2017 2019
Serbia Nikola Grbić 2019 2021
Rumunia Gheorghe Crețu 2021 2022
Finlandia Tuomas Sammelvuo 2022 2024
Polska Adam Swaczyna 2024

Występy w europejskich pucharach[edytuj | edytuj kod]

Klub Kibica[edytuj | edytuj kod]

Klub Kibica założono 16 października 1997. Rejestracja w sądzie nastąpiła 30 października 1998. W maju 2001 r. Klub Kibica otrzymał od Polskiego Komitetu Olimpijskiego honorową nagrodę fair play. Jesienią 2007 r. został rozwiązany. Następnie funkcjonował pod nazwą „Stowarzyszenie Sympatyków Piłki Siatkowej w Kędzierzynie-Koźlu”, lecz rozwiązano go 2 stycznia 2011, po przegranym 2:3 meczu ze Skrą Bełchatów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mecner Krzysztof: 80 lat polskiej siatkówki – Od „przebijanki” do ligi światowej. Olsztyn: HAKUS. ISBN 83-86926-08-2.
  • Marcin Kalita, Paweł Wołosik, Kamil Drąg, Kamil Składowski: Polska siatkówka. Ringier Axel Springer Polska, s. 72-73. ISBN 978-83-7813-410-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]