Zygmunt Andrzej Wielopolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Andrzej Wielopolski
Ilustracja
Fotografia z ok 1870
Herb
Starykoń
Rodzina Wielopolscy
Data i miejsce urodzenia 30 stycznia 1833
Kraków
Data i miejsce śmierci 27 lutego 1902
Berlin
Ojciec Aleksander Wielopolski
Matka Paulina Apolonia Potocka
Żona

Albertyna Leopoldyna Wilhelmina Montenuovo
Elżbieta Niezabitowska

Dzieci

Aleksander Erwin Wielopolski
Małgorzata Maria
Maria Anna Paulina
Alfred Wielopolski
Albert Krzysztof Wielopolski

Zygmunt Andrzej Wielopolski (ur. 30 stycznia 1833 w Krakowie – zm. 27 lutego 1902 w Berlinie) – polityk konserwatywny o orientacji prorosyjskiej, prezydent Warszawy, szambelan dworu rosyjskiego, po powstaniu styczniowym czołowy działacz ugodowy[1], XIV ordynat Ordynacji Myszkowskich.

Był synem Aleksandra Wielopolskiego i jego drugiej żony Pauliny Apolonii Potockiej, bratem Józefa. Służbę wojskową w armii carskiej rozpoczął w 1852 roku w pułku ułanów stacjonującym na Lubelszczyźnie[2]. Brał udział w wojnie krymskiej w latach 1855-1856. W okresie od 16 sierpnia 1862 do 18 września 1863 roku sprawował urząd prezydenta Warszawy, powierzony mu przez ojca. Uczestniczył w 1862 roku, wraz z oberpolicmajstrem Siergiejem Muchanowem, w przygotowaniu listy 12 tysięcy młodych obywateli Królestwa Polskiego wytypowanych do branki[3].

Był kontynuatorem polityki ojca, stając się filarem ugrupowania (z którym współpracowała część wyższej hierarchii duchownej) będącego zwolennikiem ugody z carem. W 1877 roku złożył wiernopoddańczy hołd carowi rosyjskiemu oraz deklarację lojalności i prośbę o przebaczenie przeszłości podpisaną przez ponad 800 wybitniejszych obywateli polskich. Kazimierz Krzywicki będący doradcą Zygmunta Wielopolskiego w broszurze pt. Polska i Rosja w 1872 roku zawarł credo polityczne ugrupowania związanego z Wielopolskim, sprowadzające się do rezygnacji z wszelkich pretensji narodowych a nawet i samorządowych, za cenę obrony przed rewolucją[4]. W memoriałach z lat 1880 i 1884 zabiegał u władz zaborczych o ustępstwa dla szlachty polskiej w imię wspólnego zagrożenia ze strony rewolucji.

Przypisy

  1. Zbigniew Stankiewicz,Dzieje wielkości i upadku Aleksandra Wielopolskiego, Warszawa 1967, s. 309,
  2. Zbigniew Stankiewicz,Dzieje wielkości i upadku Aleksandra Wielopolskiego, Warszawa 1967, s. 87,
  3. Zbigniew Stankiewicz,Dzieje wielkości i upadku Aleksandra Wielopolskiego, Warszawa 1967, s. 222,
  4. Zbigniew Stankiewicz,Dzieje wielkości i upadku Aleksandra Wielopolskiego, Warszawa 1967, s. 247,

Bibliografia[edytuj]

  • Zbigniew Stankiewicz: Dzieje wielkości i upadku Aleksandra Wielkopolskiego. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1967.