Zygmunt Słomiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Słomiński
Zygmunt Słomiński.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1879
Piotrków Trybunalski
Data i miejsce śmierci 12 lutego 1943
Stefanowo
Prezydent m.st. Warszawy
Okres od 7 lipca 1927
do 2 marca 1935
Poprzednik Władysław Jabłoński
Następca Marian Zyndram-Kościałkowski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Leopolda (Belgia) Order of the Star (Kingdom of Afghanistan).gif Medal Zwycięstwa

Zygmunt Słomiński (ur. 15 kwietnia 1879 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 12 lutego 1943 w Stefanowie) – inżynier budownictwa, prezydent Warszawy, prezes Związku Miast Polskich w 1932 roku[1].

Życiorys[edytuj]

Syn Michała, powstańca styczniowego, i Marii z Grabowskich. Studiował na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, a następnie w Warszawskim Instytucie Politechnicznym. Zygmunt Słomiński brał udział w licznych manifestacjach patriotycznych i strajkach politycznych w Warszawie, za co w 1898 został relegowany z UW.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, na początku lat 1920 był dyrektorem okręgowej dyrekcji robót publicznych w Lublinie. W latach 19241927 był naczelnym inżynierem Warszawy, a od 7 lipca 1927 do 2 marca 1934 był Prezydentem Miasta Stołecznego Warszawa. Zygmunt Słomiński był inicjatorem akcji "Warszawa czysta". Za jego prezydentury: rozpoczęto chlorowanie wody wodociągowej, wybudowano kilkanaście ustępów publicznych, zmodernizowano i przebudowano miejską gazownię, zbudowano osiedle na Żoliborzu dla pracowników samorządu miejskiego, a w 1928 – po trzyletniej przerwie – przywrócono komunikację autobusową w mieście. Zygmunt Słomiński ustąpił z urzędu prezydenta miasta, po zmianie ustawy samorządowej. Wykładał regulację miast w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie[2]. Od lutego 1934 był dyrektorem tramwajów miejskich.

Po ośmiu miesiącach sprawowania funkcji, we wrześniu 1934 roku, został zdymisjonowany przez nowo mianowanego komisarycznego prezydenta miasta, Stefana Starzyńskiego, po czym przeszedł na emeryturę[3]. Starzyński zarzucał mu niegospodarność w zarządzaniu tramwajami miejskimi. Prasa warszawska kojarzyła dymisję Słomińskiego z czystkami kadrowymi w Magistracie miejskim, tzw. rugami, o przeprowadzanie których oskarżano Stefana Starzyńskiego[4].

Zygmunt Słomiński w okresie okupacji w nocy z 10 na 11 listopada 1942 roku został aresztowany przez Niemców. Był więźniem Pawiaka oraz w siedzibie Gestapo na Szucha. Został rozstrzelany w Lasach Chojnowskich kolo Stefanowa. Na warszawskich Powązkach znajduje się jego symboliczny grób.

Inżynier Zygmunt Słomiński był autorem wielu prac z zakresu budownictwa i zagadnień gospodarczych stolicy, m.in.: Potrzeby Warszawy (1929), Gospodarka Warszawy w dobie kryzysu 19301934 (1935).

Odznaczenia[edytuj]

Upamiętnienie[edytuj]

Przypisy

  1. Samorząd Miejski : organ Związku Miast Polskich 1932 z. 8, s. 475.
  2. Wolna Wszechnica Polska. W: Szkoły wyższe Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1930, s. 313.
  3. Dymisja dyrektora tramwajów miejskich, Robotnik, 4 września 1934, s. 4
  4. Błotne kąpiele samorządu Warszawy, Robotnik, 8 września 1934, s. 2
  5. a b c d e f g h Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 675-676.
  6. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 29.
  7. Odznaczenie. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 242 z 22 października 1927. 
  8. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 403. ISBN 83-86619-97X.

Bibliografia[edytuj]