Karol Fryderyk Woyda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Fryderyk Woyda
Grób prezydenta Warszawy – Karola Fryderyka Woydy na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Karol Fryderyk Woyda (ur. 23 listopada 1771 w Lesznie Wielkopolskim, zm. 21 lutego 1846 roku w Warszawie[1]) – prezydent Warszawy, nadzwyczajny radca stanu, dyrektor wydziału administracji ogólnej Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych, Duchownych i Oświecenia Publicznego, członek Rady Stanu Królestwa Polskiego w 1834 roku[2], referendarz Rady Stanu Księstwa Warszawskiego w 1812 roku[3], kalwinista, wolnomularz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Niemczech. Od 1792 pracował w poselstwie polskim w Niemczech. Uczestniczył w insurekcji kościuszkowskiej. W latach 1791-1801 walczył w Legionach.

6 stycznia 1816 został mianowany przez namiestnika Józefa Zajączka prezydentem miasta. 30 listopada 1830 ustąpił z urzędu prezydenta i wyjechał z Warszawy. Jako prezydent chciał rozbudować i unowocześnić Warszawę, ale przez swoją służalczość i lojalizm wobec władz carskich był nielubiany przez społeczeństwo Warszawy.

Karol Woyda zmarł 21 lutego 1846 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym. Jego synem był Kazimierz Woyda, również prezydent Warszawy.

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy w 1815 roku[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrologi "Kuriera Warszawskiego" 1821-1939. Tom II 1846-1852, opracował Andrzej Tadeusz Tyszka, Warszawa 2004, s. 9.
  2. Tomasz Demidowicz, Rada Stanu Królestwa Polskiego 1833-1841, w: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F, Historia Vol. 43/44 (1988/1989), s. 85.
  3. Kalendarzyk Polityczny Piiarski Na Rok Przestępny 1812, Warszawa 1812, s. 77.
  4. Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława, w: "Miesięcznik Heraldyczny", nr 5, R. 9, Warszawa, sierpień 1930 r., s. 98.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy z 1994
  • Stanisław Szenic, Cmentarz Powązkowski w Warszawie 1851-1890, Warszawa 1982
  • Jadwiga i Eugeniusz Szulcowie, Cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie, Warszawa 1989