Janusz Zarzycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Zarzycki
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1914
Pruszków
Data i miejsce śmierci 15 lutego 1995
Warszawa
Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej m.st. Warszawy
Okres od 14 maja 1956
do 17 grudnia 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Jerzy Albrecht
Następca Zygmunt Dworakowski
Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej m.st. Warszawy
Okres od 5 maja 1960
do 29 grudnia 1967
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Zygmunt Dworakowski
Następca Jerzy Majewski
Poseł na Sejm IV kadencji PRL
Okres od 30 maja 1965
do 30 maja 1969
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Medal za Warszawę 1939–1945 Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej
Grób Janusza Zarzyckiego i jego żony Krystyny na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Janusz Zarzycki, ps. Wojtek (ur. 15 kwietnia 1914 w Pruszkowie, zm. 15 lutego 1995 w Warszawie) – polski architekt i polityk, generał dywizji Wojska Polskiego, przewodniczący Związku Młodzieży Polskiej, członek Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju w 1949 roku, członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958 roku[1]. Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej m.st. Warszawy i poseł na Sejm PRL II, III i IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Politechnice Warszawskiej. W latach 1937–1938 ukończył Mazowiecką Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie. Wziął udział w kampanii wrześniowej 1939 roku, w składzie 28 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Następnie do 1941 przebywał w Związku Radzieckim. W 1941 powrócił do Warszawy. Był żołnierzem Związku Walki Wyzwoleńczej i Gwardii Ludowej. W 1943 aresztowany i przebywał w niemieckich obozach. W 1949 roku był delegatem Krajowej Rady Obrońców Pokoju na Kongres Obrońców Pokoju w Paryżu[2].

W latach 1946–1947 i 1956–1960 szef Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego i Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego.

Po wojnie związany z Wojskiem Polskim. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1948–1954 i 1959–1964 był członkiem jej Komitetu Centralnego. W latach pięćdziesiątych związany z frakcją puławian[3]. W latach 1957–1969 był posłem na Sejm PRL II, III i IV kadencji. Od 14 maja 1956 do 17 grudnia 1956 i od 5 maja 1960 do 29 grudnia 1967 był przewodniczącym Prezydium Miejskiej Rady Narodowej m.st. Warszawy. Na kolejnych kongresach Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (1969, 1974, 1979, 1985) był wybierany w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.

Druga małżonką Janusza Zarzyckiego była dziennikarka Krystyna Zielińska-Zarzycka. Oboje są pochowani na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Trybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2.
  2. Trybuna Robotnicza, nr 92 (1481), 9 kwietnia 1949, s. 1.
  3. Październik i „Mała stabilizacja". W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW", 1992, s. 61-62. ISBN 83-7066-208-0.
  4. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  5. M.P. z 1946 r. Nr 26, poz. 43

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy z 1994
  • Lech Kowalski, "Generałowie", Wyd. PAX, Warszawa 1992
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, s. 292-294
  • VI Kongres ZBoWiD Warszawa 7-8 maja 1979, Wydawnictwo ZG ZBoWiD, Warszawa 1979

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]