Janusz Zarzycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Janusza Zarzyckiego i jego żony Krystyny na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Janusz Zarzycki, ps. Wojtek (ur. 15 kwietnia 1914 w Pruszkowie, zm. 15 lutego 1995 w Warszawie) – polski architekt i polityk, generał dywizji Wojska Polskiego, przewodniczący Związku Młodzieży Polskiej, członek Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju w 1949 roku, członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Politechnice Warszawskiej. W latach 1937-1938 ukończył Mazowiecką Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie. Wziął udział w kampanii wrześniowej 1939 roku, w składzie 28 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Następnie do 1941 przebywał w ZSRR. W 1941 powrócił do Warszawy. Był żołnierzem ZWW i GL. W 1943 aresztowany i przebywał w niemieckich obozach. W 1949 roku był delegatem Krajowej Rady Obrońców Pokoju na Kongres Obrońców Pokoju w Paryżu[2].

W latach 1946-1947 i 1956-1960 szef Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego i Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego.

Po wojnie związany z LWP. W latach 1948-1954 i 1959-1964 był członkiem KC PZPR. W latach pięćdziesiątych związany z "frakcją" puławian[3]. W latach 1957-1969 był posłem na Sejm PRL II, III i IV kadencji. Od 14 maja 1956 do 17 grudnia 1956 i od 5 maja 1960 do 29 grudnia 1967 był przewodniczącym Prezydium Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy. Na kolejnych kongresach ZBoWiD (1969, 1974, 1979, 1985) był wybierany w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.

Druga małżonką Janusza Zarzyckiego była dziennikarka Krystyna Zielińska-Zarzycka. Oboje są pochowani na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Trybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2.
  2. Trybuna Robotnicza, nr 92 (1481), 9 kwietnia 1949, s. 1.
  3. Październik i „Mała stabilizacja". W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW", 1992, s. 61-62. ISBN 83-7066-208-0.
  4. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia - Monitor Polski, monitorpolski.gov.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  5. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy z 1994
  • Lech Kowalski, "Generałowie", Wyd. PAX, Warszawa 1992
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, s. 292-294
  • VI Kongres ZBoWiD Warszawa 7-8 maja 1979, Wydawnictwo ZG ZBoWiD, Warszawa 1979

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]