Marcin Święcicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marcin Święcicki
Marcin Święcicki
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1947
Warszawa
Prezydent m.st. Warszawy
Przynależność polityczna Unia Wolności
Okres urzędowania od 3 listopada 1994
do 30 marca 1999
Poprzednik Mieczysław Bareja
Następca Paweł Piskorski
Minister współpracy gospodarczej z zagranicą
Okres urzędowania od 12 września 1989
do 12 stycznia 1991
Następca Dariusz Ledworowski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Marcin Święcicki (ur. 17 kwietnia 1947 w Warszawie) – polski polityk, ekonomista, minister w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, były prezydent Warszawy, poseł na Sejm X, II i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie, działalność zawodowa i społeczna[edytuj | edytuj kod]

W młodości uprawiał skok w dal. Zdobył w tej konkurencji brązowy medal na mistrzostwach Europy juniorów (Odessa 1966)[1]. W tym samym roku zajął trzecie miejsce podczas mistrzostw Polski seniorów[2]. W 1967 ustanowił wynikiem 7,68 metra rekord Polski juniorów[3].

W latach 1965–1972 działał w Klubie Inteligencji Katolickiej[4].

Ukończył w 1970 studia socjologiczne w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, a w następnym roku uzyskał magisterium na Wydziale Ekonomii i Socjologii tej uczelni. W 1981 uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych w Instytucie Planowania. Był stypendystą i absolwentem studiów podyplomowych z ekonomii George Washington University (1976) i Uniwersytetu Harvarda (1985) w USA[5].

Był doradcą gospodarczym prezydenta Litwy Valdasa Adamkusa (1999–2000). W latach 2002–2005 był koordynatorem Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie do spraw ekonomicznych i ochrony środowiska. Następnie, do końca marca 2011, pełnił funkcję dyrektora ośrodka analitycznego UNDP Blue Ribbon Analytical Center w Kijowie[6].

Zaangażował się w działalność społeczną na rzecz Warszawy. W 2000 objął funkcję przewodniczącego Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami imienia Jerzego Waldorffa[7]. W 1997 stanął na czele Komitetu Budowy Muzeum Historii Żydów Polskich[8].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1967 członek Związku Młodzieży Socjalistycznej, usunięty w 1968 za uczestnictwo w wydarzeniach marcowych[9]. Od 1969 ponownie w ZMS, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego koła związku na UW. Od 1971 do 1979 należał do Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. W styczniu 1974 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1972 do 1982 był głównym specjalistą w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Od 1979 do 1981 był członkiem egzekutywy oddziałowej organizacji partyjnej. W kwietniu 1982 został dyrektorem ds. studiów i analiz w Konsultacyjnej Radzie Gospodarczej kierowanej przez profesora Czesława Bobrowskiego. Od 1987 do 1989 był sekretarzem generalnym tej rady.

Od lipca 1989 do stycznia 1990 pełnił funkcję członka Komitetu Centralnego PZPR, a od lipca do września 1989 był sekretarzem KC[10]. W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu po stronie rządowej, w zespole do spraw gospodarki i polityki społecznej. Był współautorem propozycji urynkowienia gospodarki. W tym samym roku z ramienia PZPR uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy, uzyskując w drugiej turze poparcie Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”[5].

W rządzie Tadeusza Mazowieckiego objął stanowisko ministra współpracy gospodarczej z zagranicą. Podpisywał pierwszą umowę gospodarczą o współpracy z Wspólnotą Europejską. Negocjował (zakończone powodzeniem) umorzenie polskich długów wobec ZSRR o wartości 9,2 miliarda USD[11].

Po raz drugi został posłem w 1993 z ramienia Unii Demokratycznej z okręgu Olsztyn, zrezygnował z mandatu w maju 1996. Zaproponował przyjęty w Konstytucji zapis ograniczający zadłużenie publiczne do 60% PKB[12]. W latach 1994–1999 zajmował stanowisko prezydenta m.st. Warszawy, pozostając w ramach koalicji samorządowej SLD-Unia Wolności i Samorządności. Po zakończeniu kadencji do 2002 zasiadał w Radzie m.st. Warszawy.

Od 1999 do 2000 pełnił funkcję wiceministra gospodarki, był członkiem zespołu Jana Kułakowskiego negocjującego warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej[5].

Od 1991 działał w Unii Demokratycznej, później w Unii Wolności i w Partii Demokratycznej – demokraci.pl, której od 2006 do 2007 był wiceprzewodniczącym. Bez powodzenia kandydował do Sejmu w wyborach w 2001 i 2005, a w 2004 do Parlamentu Europejskiego.

W wyborach samorządowych w 2006 został wybrany na radnego sejmiku mazowieckiego z listy Lewicy i Demokratów. W wyborach parlamentarnych w 2007 ponownie bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy tej samej koalicji w okręgu warszawskim. W 2009 wstąpił do klubu radnych Platformy Obywatelskiej w sejmiku mazowieckim. W wyborach samorządowych w 2010 uzyskał reelekcję do sejmiku województwa mazowieckiego z listy PO[13].

W 2011 wystąpił z Partii Demokratycznej i wystartował w wyborach parlamentarnych, kandydując z warszawskiej listy PO i został wybrany na posła na Sejm VII kadencji[14]. Wkrótce po wyborach wstąpił do PO. W Sejmie VII kadencji został m.in. członkiem Komisji Gospodarki oraz Finansów Publicznych. Bez powodzenia kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014[15].

Wcześniej w tym samym roku powierzono mu funkcję koordynatora grupy polskich ekspertów ds. reformy samorządowej na Ukrainie[16]. W 2015 objął stanowisko przewodniczącego sejmowej podkomisji nadzwyczajnej do spraw realizacji ustaw o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych[17].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Jadwigi[18] i działacza katolickiego okresu PRL Andrzeja Święcickiego, bratem Jakuba Święcickiego, a także zięciem Eugeniusza Szyra. Ma trzech synów i córkę.

Odznaczenia państwowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. European Junior Championships 1966 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2015-06-02].
  2. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920–2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 377. ISBN 978-83-61233-20-6.
  3. Lekkoatletyka w 1998. Sportpress, 1999, s. 190. ISBN 83-910012-1-0.
  4. Marcin Święcicki. mamprawowiedziec.pl. [dostęp 2015-06-02].
  5. 5,0 5,1 5,2 Marcin Święcicki. wyborcza.pl, 8 września 2009. [dostęp 2015-06-02].
  6. About BRAAC. Staff (ang.). undp.org.ua. [dostęp 2015-06-02].
  7. Powązki mówią więcej o nas, niż jakiekolwiek muzeum. rp.pl, 1 listopada 2014. [dostęp 2015-06-02].
  8. Członkowie Komitetu Budowy Muzeum Historii Żydów Polskich. um.warszawa.pl. [dostęp 2015-06-02].
  9. Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. ipn.gov.pl. [dostęp 2015-06-02].
  10. Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych b. PRL. ipn.gov.pl. [dostęp 2015-06-02].
  11. Leszek Balcerowicz, 800 dni. Krótka historia wielkiej zmiany, Warszawa 2009, s. 141–142.
  12. Sprawozdanie Stenograficzne z 1. posiedzenia Zgromadzenia Narodowego w dniach 21, 22 i 23 września 1994 r., Zgromadzenie Narodowe, Warszawa 1994, s. 95, ISSN 0867-2768. [dostęp 2015-06-02].
  13. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-06-02].
  14. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-02].
  15. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-06-25].
  16. Grupa polskich ekspertów pomoże w reformie samorządowej na Ukrainie. wyborcza.pl, 31 marca 2014. [dostęp 2015-05-26].
  17. Podkomisja nadzwyczajna do spraw realizacji ustaw o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. sejm.gov.pl. [dostęp 2015-05-26].
  18. Marcin Święcicki. ipn.gov.pl. [dostęp 2015-06-02].
  19. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 maja 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. Nr 78, poz. 780).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]