Mikołaj Bibikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikołaj Bibikow
Николай Бибиков
generał kawalerii generał kawalerii
Pełne imię i nazwisko Nikołaj Walerianowicz Bibikow
Data i miejsce urodzenia 9 września 1842
Petersburg
Data i miejsce śmierci 21 lutego 1923
Praga
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Późniejsza praca prezydent Warszawy
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Broń Złota „Za Waleczność” Order Lwa i Słońca (Persja) dla obcokrajowców Krzyż Wielki Order Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Krzyż Wielki Orderu Daniły I (Czarnogóra)

Mikołaj Bibikow, Nikołaj Walerianowicz Bibikow (ros. Николай Валерианович Бибиков; ur. 9 września 1842 w Sankt Petersburgu, zm. 21 lutego 1923 w Pradze) – Rosjanin, carski generał, prezydent Warszawy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urząd Prezydenta Warszawy objął 6 października 1892. Kontynuował po swoim poprzedniku Sokratesie Starynkiewiczu budowę kanalizacji i wodociągów miejskich. Podczas jego prezydentury powstały parki: Ujazdowski i Skaryszewski. Ponieważ z jego inicjatywy obsadzono drzewami szereg ulic oraz urządzono wiele warszawskich ogródków i skwerów, Bibikow zyskał żartobliwy przydomek skwiernego gienierała[1].

Zainicjował budowę miejskich hal handlowych, w tym największych Hal Mirowskich[2]. Ponadto podczas jego kadencji m.in. wybudowano pierwszą elektrownię i rozpoczęto elektryfikację miasta, uruchomiono kolejki: grójecką, marecką i wawerską, zbudowano wiadukt Markiewicza, rozpoczęto budowę Trzeciego Mostu na Wiśle (obecnie most Poniatowskiego), a także wybrukowano wiele ulic.

Podczas rewolucji 1905 pod naciskiem społeczeństwa Bibikow zgodził się na wprowadzenie języka polskiego do urzędów, a także na umieszczenie w ratuszu polskich napisów. Wobec projektu wyboru prezydenta spośród członków Rady Miejskiej podał się do dymisji 29 czerwca 1906. Po ustąpieniu został urzędnikiem do specjalnych poruczeń w Urzędzie Warszawskiego Gubernatora.

Generał-major od 1890, generał-lejtnant od 1899, generał kawalerii od 1906.

Ostatnie lata życia spędził w Pradze. Został pochowany w prawosławnej części cmentarza Olszańskiego w Pradze.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Chronologicznie[3]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Kieniewicz: Warszawa w latach 1795–1914. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 192.
  2. Malte Rolf: Rządy imperialne w Kraju Nadwiślańskim. Królestwo Polskie i cesarstwo rosyjskie (1864–1915). Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2016, s. 210. ISBN 978-83-235-2572-1.
  3. Alexey Likhotvorik: Бибиков Николай Валерианович (id – 2705) (ros.). W: Русская армия в Первой мировой войне [on-line]. www.grwar.ru, 2012-07-21. [dostęp 2021-03-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]