Gerard Wodarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gerard Wodarz Polska
Gerard Wodarz.JPG
Imię i nazwisko Gerard Wodarz
Data i miejsce
urodzenia
10 sierpnia 1913
Hajduki WielkieFlag of the German Empire.svg, Niemcy
Data i miejsce
śmierci
11 listopada 1982
Chorzów,  Polska
Pozycja Napastnik
Wzrost 171 cm
Masa ciała 65 kg
Informacje klubowe
Numer 11
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1926-1939
1939-1941
1945
1945-1946
1946-1947
Ruch Chorzów
Bismarckhütter S V
RAF Newton Notts
Fraserburg
Ruch Chorzów
183 (51)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1932-1939  Polska 28 (9)

Gerard Wodarz (ur. 10 sierpnia 1913 w Wielkich Hajdukach[1], zm. 11 listopada 1982[2] w Chorzowie) – piłkarz, lewoskrzydłowy napastnik, reprezentant Polski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Szkoły Kupieckiej w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów), jako siedemnastolatek rozpoczął pracę w charakterze gońca w Klubie Sportowym "Ruch" Wielkie Hajduki.

W barwach Ruchu Wielkie Hajduki, występował w latach 1926-1939 oraz 1946-1947. Był, obok Ernesta Wilimowskiego i Teodora Peterka, członkiem jednego z najlepszych w historii klubu ataku. W 183 meczach strzelił 51 bramek, pięciokrotnie zdobywając mistrzostwo Polski (1933-1936 i 1938).

W wieku 18 lat grał już w reprezentacji Polski, nazywany "złotym skrzydłem Ruchu", był najlepszym lewoskrzydłowym w polskim piłkarstwie lat trzydziestych.

W reprezentacji w latach 1932-39 rozegrał 31 spotkań – debiutował 2 października 1932 w meczu z Rumunią w Budapeszcie. Pięć z łącznej puli 13 bramek strzelił na olimpiadzie w Berlinie w 1936 roku. Grał również w słynnym meczu z Brazylią w Strasburgu na Mistrzostwach Świata w 1938, gdzie świetnie asystował Ernestowi Wilimowskiemu, który jako pierwszy strzelił 4 bramki w jednym meczu MŚ.

Od 1936 roku powołany do wojska, do służby w 75 Pułku Piechoty w Chorzowie. Zwolniony do rezerwy tydzień przed wybuchem wojny, ponownie włożył polski mundur i walczył w kampanii wrześniowej.

Podobnie jak wielu jego kolegów po wybuchu II wojny światowej grał w Bismarckhütter Sport Verein.

W 1941 roku przymusowo wcielony do Wehrmachtu. W 1944 dostał się do niewoli amerykańskiej w Normandii, skąd trafił do Wojska Polskiego w Wielkiej Brytanii, gdzie powrócił do gry w piłkę nożną: RAF Newton Notts (1945) i szkockim Fraserburg (1945-1946).

W 1946 wrócił do Chorzowa, podjął pracę w księgowości huty "Batory" w Chorzowie, gdzie pracował do 1976 roku. Przez dwa lata jeszcze bronił barw Ruchu. Studiował w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie. Jako trener prowadził drużyny na Górnym Śląsku - "Górnika" Świętochłowice, GKS "Łabędy", "Stal" a także "Górnika" Zabrze, jednak bez znaczących sukcesów.

Przypisy

  1. wówczas niemieckim Bismarckhütte
  2. Wojciech Todur: Legenda Ruchu Chorzów, jakiej dotąd nie znaliście (pol.). gazeta.pl, 2010-04-19. [dostęp 2010-04-19].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]