Haakon IV Stary

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Haakon IV Stary
HakonTheOldAndSkule-Flateyjarbok.jpg
Haakon IV Stary z synem Magnusem VI Prawodawcą
Król Norwegii
Okres panowania od 1217
do 15 grudnia 1263
Dane biograficzne
Urodziny 1204
Śmierć 15 grudnia 1263
Ojciec Haakon III
Matka Inga z Varteig
Dzieci Olaf,
Haakon Haakonsson Młody,
Krystyna,
Magnus VI Prawodawca;
nieślubne:
Sigurd,
Cecylia
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Haakon IV Stary (norw. Håkon IV Håkonsson), (ur. 1204, zm. 15 grudnia 1263) – król Norwegii w latach 1217-1263.

Haakon IV urodził się w 1204 roku, był synem Haakona III i Ingi z Varteig. Na króla został wybrany przez stronnictwo Birkebeiner (ruch polityczny dążący do zjednoczenia Norwegii pod jednym berłem). Zakończył wojnę domową. Ostatnie powstanie, wzniecone przez Skule Baardssona, zdusił w 1240. W 1247 został koronowany przez kardynała Wilhelma z Modeny.

Podczas panowania Haakona Wyspy Owcze, Islandia i Grenlandia podlegały władzy Norwegii. Haakon starał się też wiązać z innymi krajami, np. w 1258 wydał swoją córkę Krystynę za Filipa, brata króla Alfonsa X Kastylijskiego; a także miał dobre kontakty z papieżem, który koło 1250 chciał go uczynić cesarzem rzymskim.

W 1263 zorganizował największą w historii Norwegii wyprawę floty w obronie Hebryd, do których żądania zgłosił król Szkocji. Po kilku udanych bitwach, podczas przerwy zimowej na Orkadach, Haakon zachorował i zmarł.


Poprzednik
Inge II Baardsson
Coat of arms of Norway.svg król Norwegii
1217-1263
Coat of arms of Norway.svg Następca
Magnus VI Prawodawca