Magnus Eriksson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Magnus Eriksson
Kung Magnus Erikssons domsigill.jpg
król Szwecji (jako Magnus II)
Okres panowania od 1319
do 1364
król Norwegii (jako Magnus VII)
Okres panowania od 1319
do 1343 (de facto do 1355)
Dane biograficzne
Dynastia Folkungowie
Urodziny 1316
Śmierć 1374
Ojciec Eryk Magnusson
Matka Ingeborga
Żona Blanka z Namur
Dzieci Eryk XII Magnusson,
Haakon VI Magnusson
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Magnus Eriksson, Magnus II Smek (ur. 1316, zm. 1374) – król Szwecji 1319-1364, król Norwegii 1319-1343 (faktycznie rządził do 1355) (jako Magnus VII), z dynastii Folkungów, syn szwedzkiego księcia Eryka Magnussona i Ingeborgi, córki Haakona V, króla Norwegii.

W wieku lat trzech odziedziczył tron norweski, a w kilka miesięcy później szlachta szwedzka wybrała go swoim królem. Do szesnastego roku życia krajami rządziły nominalnie jego babka, królowa-wdowa Jadwiga (szw.: Helvig av Holstein) i matka Ingeborga, ale w rzeczywistości magnaci.

W 1332 zmarł król Danii Krzysztof II, który beznadziejnie roztrwonił swoje dobra. Skorzystał na tym Magnus i za ogromną sumę w srebrze zakupił Skanię i Blekinge. Nie przyniosło mu to popularności, bowiem dla konieczności spłaty długów drastycznie podniósł podatki.

W 1334 ożenił się z Blanką, córką hrabiego Jana de Namur i Marii d’Artois, wnuczki króla Francji Ludwika VIII, która urodziła mu syna Haakona. W 1343 dziecko zostało wyznaczone na następcę Magnusa na tronie norweskim, aczkolwiek do pełnoletności nadal władał ojciec, który w 1355 roku planował wysłanie statku (lub statków) celem ratowania żyjących jeszcze wikingów grenlandzkich, ale nie wiadomo, czy wyprawa taka doszła do skutku[1].

Faworytem Magnusa był jego młody krewniak Bengt Algotson, którego uczynił księciem Finlandii i Hallandu oraz wicekrólem Skanii. Wywołało to niezadowolenie zawistnych magnatów, którzy w porozumieniu z Kościołem postanowili króla usunąć, a w jego miejsce władcą mianowali starszego, królewskiego syna Eryka XII. Podwójne rządy nie trwały jednak długo, bo w 1359 Eryk zmarł wraz z najbliższą rodziną, prawdopodobnie na dżumę[2].

W 1360 Dania w szybkiej kampanii odzyskała Skanię. Niezadowoleni panowie szwedzcy porozumieli się z synem księcia Meklemburgii, Albrechtem, zaoferowali mu koronę, szybko (1363) obalili Magnusa i w lutym 1374 r. formalnie wybrali Albrechta królem Szwecji. Magnus do końca życia mieszkał w Norwegii. Utonął w bliżej nieznanych okolicznościach.

Przypisy

  1. Jones 1997 ↓, s. 292.
  2. Jones 1997 ↓, s. 296.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gwyn Jones: The Vikings. London: The Folio Society, 1997.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Biografia w Nordisk familjebok (szw.) [dostęp 11 lutego 2010]


Poprzednik
Birger I Magnusson
Greater coat of arms of Sweden.svg król Szwecji
1319-1363
Greater coat of arms of Sweden.svg Następca
Albrecht Meklemburski
Poprzednik
Haakon V Długonogi
Coat of arms of Norway.svg król Norwegii
1319-1343(1355))
Coat of arms of Norway.svg Następca
Haakon VI Magnusson