Józef Maria Bocheński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polskiego logika, historyka logiki i filozofa. Zobacz też: Józef Bocheński – funkcjonariusz Straży Granicznej II RP.
Innocenty Maria
Józef Maria Bocheński
Józef Franciszek Emanuel Bocheński
Herb Innocenty Maria
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1902
Czuszów
Data i miejsce śmierci 8 lutego 1995
Fryburg
rektor Uniwersytetu we Fryburgu
Okres sprawowania 1964 - 1966
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Inkardynacja dominikanie
Prezbiterat 1932
Wikicytaty Józef Maria Bocheński w Wikicytatach

Józef Franciszek Emanuel Bocheński (ur. 30 sierpnia 1902 w Czuszowie, zm. 8 lutego 1995 we Fryburgu) – logik, historyk logiki i filozof, sowietolog, dominikanin (imię zakonne: Innocenty Maria, inne formy imion: Józef M., Józef Maria), katolicki prezbiter, rektor Uniwersytetu we Fryburgu (1964 - 1966).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny ziemiańskiej herbu Rawicz. Jest starszym bratem Adolfa Marii Bocheńskiego, Aleksandra Bocheńskiego i Olgi Zawadzkiej. Po ukończeniu gimnazjum we Lwowie (1920), jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc w 8 Pułku Ułanów. Od 1920 studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, po dwóch latach przeniósł się do Poznania, gdzie przez 4 lata studiował ekonomię i ekonomię polityczną pod kierunkiem m.in. Floriana Znanieckiego i Czesława Znamierowskiego. Podczas studiów był związany z ugrupowaniami monarchistycznymi, m.in. w 1926 jako prezes Organizacji Młodzieży Monarchistycznej . W czasie studiów został także przyjęty do korporacji akademickiej Corona[1].

Podczas przewrotu majowego w 1926 opowiedział się po stronie legalnego rządu. W tym samym roku, za namową o. Jacka Woronieckiego, wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu (święcenia kapłańskie otrzymał 6 lat później), a w roku następnym wstąpił do nowicjatu Zakonu Kaznodziejskiego św. Dominika. W latach 1928-1931 studiował filozofię w uniwersytecie we Fryburgu. Następnie odbył studia teologiczne w Rzymie, które ukończył z tytułem doktora. Od 1934 uczył logiki na Collegium Angelicum w Rzymie (w latach 1934-1940 był tam profesorem). Dwukrotnie (w 1932 i 1934) brał udział w Międzynarodowych Kongresach Tomistycznych. W 1938 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy Z historii logiki zdań modalnych.

W czasie II wojny światowej był kapelanem Wojska Polskiego w 80. Pułku Piechoty, podczas kampanii wrześniowej brał udział w bitwie pod Kockiem z Samodzielną Grupą Operacyjną Polesie generała Franciszka Kleeberga, a także w II Korpusie we Włoszech, gdzie brał udział m.in. w bitwie pod Monte Cassino.

Od 1945 profesor filozofii współczesnej na Uniwersytecie we Fryburgu, gdzie w latach 1964-66 był rektorem; kierownik Instytutu Europy Wschodniej (Osteuropa-Institut in Freiburg) we Fryburgu[2], redaktor czasopisma "Studies in Soviet Thought" i serii wydawniczej "Sovietica". Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.

Znany z niespożytej energii i niekonwencjonalnych form zachowania; mając już prawie 70 lat, uzyskał licencję pilota.

Myśl[edytuj | edytuj kod]

Bocheński był logikiem, historykiem logiki i badaczem filozofii i myśli współczesnej: historia logiki i krytyka kultury współczesnej wyznaczały dwa główne pola jego badań. Początkowo poświęcał się przede wszystkim badaniom logicznym, utrudniały je jednak panujące w czasach jego młodości ograniczenia: katolickie środowiska akademickie niechętnie odnosiły się do współczesnej logiki formalnej, kojarząc ją z niechętnym religii neopozytywizmem. W tej sytuacji Bocheński musiał zająć się badaniami nad historią logiki, które od takich podejrzeń był wolne. Historii logiki poświęcił już swoją pracę habilitacyjną Z historii logiki zdań modalnych (1938) oraz dzieło Elementa logica Graecae (1937). Syntezę wielu szczegółowych badań i licznych publikacji Bocheńskiego z historii logiki jest dzieło Formale Logik (1956). Kilkukrotnie zmieniał poglądy filozoficzne. W młodości żywił sympatie do kantyzmu, później został zwolennikiem tomizmu, który łączył z filozofią analityczną. Na początku lat 60. porzucił tomizm, dokonując rewizji swoich poglądów na rozwój filozofii europejskiej i tworząc własny system analitycznej filozofii chrześcijańskiej.

Bocheński dzielił historię logiki na trzy krótkie okresy szybkiego rozwoju, przedzielane długimi okresami niemal całkowitego upadku. Te okresy rozwoju to IV/III w. p.n.e. (logika arystotelesowska i logika stoicka), XIII i XIV w. (logika scholastyczna) oraz okres współczesny, zaczynający się pod koniec XIX w. (rozwój logiki matematycznej). Stanowią one jednocześnie czasy największego rozkwitu filozofii – pierwszy wydał Arystotelesa, drugi św. Tomasza, trzeci współczesną filozofię analityczną. Historia logiki pokazuje według Bocheńskiego, że logika i metodologia rozwijają się i doskonalą, nie są więc niezmienne jako narzędzia poznawcze. Narzędzia te w najdoskonalszej obecnie fazie rozwoju wykorzystuje jedynie filozofia analityczna, i tylko ona jest filozofią naukową. Inne niż filozofia analityczna kierunki filozoficzne współczesności są natomiast wyrazem upadku logiki i filozofii i stanowią przedmiot zainteresowania drugiego z nurtów myśli Bocheńskiego, krytyki kultury współczesnej.

Dla filozofii analitycznej samego Bocheńskiego kluczowe znaczenie mają: Marksizm, a zwłaszcza marksizm-leninizm (Bocheński ściśle odróżniał myśl Marksa jako socjologa od późniejszego marksizmu-leninizmu) uznawał za syntezę i kulminację wszystkich nowożytnych zabobonów. Wchodzą w jego skład scjentyzm jako zabobon o wszechmocy poznawczej nauki, antropocentryzm jako zabobon o szczególnej pozycji człowieka we wszechświecie, progresywizm jako zabobon o nieograniczonym postępie historycznym i prometeizm jako zabobon o wszechmocy człowieka możliwej do osiągnięcia dzięki nauce i technice. Za jedyną żywą cywilizację naszych czasów uważał cywilizację europejską, która opiera się na trzech fundamentach: 1) grecki stosunek do czystej formy; 2) rzymski stosunek do społeczeństwa (w głównej mierze na ten czynnik składa się prawo rzymskie); 3) judeochrześcijańskie podejście do spraw egzystencjalnych[3].

Bezkompromisowo ganił intelektualistów kolaborujących z komunizmem (nazywał ich "zgniłkami", przy czym jak sam podkreślał jest to stwierdzenie naukowe, oznaczające ludzi, którzy nie wierzą w prawdę oraz są produktem rozkładającego się społeczeństwa)[3], a po 1989 domagał się nie tylko konsekwentnej dekomunizacji, ale również eliminacji z życia politycznego "lizusów, ludzi bez charakteru, bez kręgosłupa". W latach 1955-1956 uczestniczył w procesie Komunistycznej Partii Niemiec, który toczył się przed Trybunałem Konstytucyjnym w Karlsruhe (ostatecznie stronnictwo zostało zdelegalizowane).

W dziedzinie ekonomii Bocheński opracował logiczną analizę współczesnego przedsiębiorstwa. W tej analizie wyodrębnił czynniki zewnętrzne mające wpływ na działanie przedsiębiorstwa, a przede wszystkim wyeksponował rolę przedsiębiorcy, którego inwencja, pracowitość i zaangażowanie warunkują rozwój przedsiębiorstwa. Podał rozróżnienie przedsiębiorcy od kapitalisty (uznał, że zwykle są to różne osoby). W dziedzinie filozofii opracował pojęcie autorytetu. Podał rozróżnienie na autorytet epistemiczny i autorytet deontyczny.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • De virtute militari
  • La logique de Théophraste Fribourg, 1947
  • Europäische Philosophie der Gegenwart, 1947
  • Formale Logik. Geschichte, 1956
  • Handbuch des Weltkommunismus, 1958
  • Ku filozoficznemu myśleniu, 1960 (wyd. pol. 1986)
  • Logika religii, 1965 (wyd. pol. 1990)
  • Sto zabobonów, 1987 w drugim obiegu, Wydawnictwo "Kurs", 1988, Wydawnictwo PHILED, 1992[4]
  • Marksizm – leninizm. Nauka czy wiara?, 1988 w drugim obiegu, Wydawnictwo ANTYK – dwa wydania w podziemiu (wyd. I w serii Biblioteka Konserwatysty im. ks. Adama J. Czartoryskiego), 1999 Wydawnictwo ANTYK-Marcin Dybowski, 2006 Fundacja Pomocy ANTYK
  • Katastrofa pacyfizmu, 1989 w drugim obiegu, Wydawnictwo ANTYK (w serii Biblioteka Konserwatysty im. ks. Adama J. Czartoryskiego)
  • Podręcznik mądrości tego świata, Wydawnictwo Philed, 1992
  • Logika i filozofia. Wybór pism, 1993
  • De virtute militari, 1993
  • Religia w Trylogii, Wydawnictwo Philed, 1993
  • Współczesne metody myślenia, Wydawnictwo W Drodze, 1992
  • Sens życia i inne eseje, 1993 (pol.), Wydawnictwo ANTYK – Marcin Dybowski, 2008
  • Wspomnienia, Wydawnictwo NADAR, 1994, Wydawnictwo ANTYK – Marcin Dybowski, 2008
  • Szkice o nacjonalizmie i katolicyzmie polskim, Wydawnictwo ANTYK – Marcin Dybowski, 1995, 1999, 2008
  • Patriotyzm. Męstwo. Prawość żołnierska, 1995, Wydawnictwo ANTYK – Marcin Dybowski, (wydanie pod nowym tytułem Katastrofy pacyfizmu ale z uwzględnieniem poprawek i naniesień Autora), 2008
  • Między logiką a wiarą. Z Józefem M. Bocheńskim rozmawia Jan Parys, Noir sur Blanc 1988
  • Lewica, religia, sowietologia, 1996
  • Polski Testament. Ojczyzna, Europa, Cywilizacja, 1999, Wydawnictwo ANTYK – Marcin Dybowski, Fundacja Pomocy ANTYK, 2006, 2008
  • Kazania i przemówienia, t. 1, Wydawnictwo Salwator 2000
  • Kazania i przemówienia, t. 2, Wydawnictwo Salwator 2005
  • Listy do ojca, Wydawnictwo Salwator 2007

Przypisy

  1. Korporacja Akademicka Chrobria - Sławni korporanci
  2. Jan Skoczyński, Jan Woleński, Historia filozofii polskiej, Wydawnictwo WAM, Kraków 2010, s. 544.
  3. 3,0 3,1 Marcin Dybowski: Polski Testament. Ojczyzna, Europa, Cywilizacja. Wydawnictwo ANTYK, 2006, s. 141, 143.
  4. Przetłumaczono na język rosyjski jako Бохеньский М.: Сто суеверий: Краткий философский словарь предрассудков. М.: Издательская группа «Прогресс»-«VIA», 1993, seria: Библиотека журнала «Путь». ISBN 5-01-003878-1. (ros.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]