Józef Mikułowski-Pomorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Mikułowski-Pomorski
Józef Mikułowski-Pomorski przed rokiem 1919
Józef Mikułowski-Pomorski przed rokiem 1919
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1868
Malice
Data i miejsce śmierci 4 maja 1935
Warszawa
profesor
Profesura 1900
Doktor honoris causa
(Uniwersytet Poznański24 kwietnia 1929)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Józef Mikułowski-Pomorski
Mikułowski-Pomorski.jpg
Minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego
Okres urzędowania od 16 grudnia 1922
do 26 maja 1923
Poprzednik Kazimierz Władysław Kumaniecki
Następca Stanisław Głąbiński
Minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego
Okres urzędowania od 15 maja 1926
do 7 lipca 1926
Poprzednik Stanisław Grabski
Następca Antoni Sujkowski

Józef Mikułowski-Pomorski (ur. 1 lipca 1868 w Malicach, zm. 4 maja 1935 w Warszawie) – polski profesor chemii rolnej, polityk, wolnomularz[1], pierwszy rektor SGGW.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Władysława i Julii z Horochów. Ukończył Szkołę Realną w Warszawie. Studia na Wydziale Agronomicznym Politechniki w Rydze, w latach 1885–1889 zakończył uzyskaniem dyplomu z wyróżnieniem. Podczas studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia. Od 1893 roku zajmował stanowisko asystenta w Akademii Rolniczej w Dublanach i wykładał chemię rolną. Zorganizował tam chemiczno-rolniczą stację badawczą i doświadczalną i od 1900 roku pracował jako profesor. W latach 1906–1911 był jej dyrektorem. W 1911 r. przeszedł do pracy w Warszawie. W 1916 roku był członkiem zarządu Towarzystwa Polskiej Macierzy Szkolnej[2]. W latach 1918–1920 oraz 1928–1929 był rektorem SGGW. 24 kwietnia 1929 Uniwersytet Poznański przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

Zaangażował się w życie polityczne Królestwa Polskiego, powstałego w 1916 roku na mocy Aktu 5 listopada. Był wicemarszałkiem w Tymczasowej Radzie Stanu (1916–1917) oraz członkiem jej Komisji Przejściowej. W rządzie Jana Kucharzewskiego (1917–1918) pełnił funkcję wicepremiera i ministra rolnictwa. Rada Regencyjna powołała go do Rady Stanu, w której został wybrany na wicemarszałka. W latach 1922–1923 i 1926 był ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego.

Zmarł 4 maja 1935 i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 187-VI-4)[3].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Popiersie w Pałacu Ursynowskim
  • W 1936 roku w gmachu SGGW ustawiono popiersie Mikułowskiego-Pomorskiego
  • W 1988 w Malicach upamiętniono postać prof. Mikułowskiego ustawiając na jego cześć obelisk[4]

Publikacje (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Skutki zastosowania nawozów sztucznych w naszych gospodarstwach, 1909
  • Nauka o żyzności gleby i nawozach, 1912
  • Racyonalny plan stałych pól doświadczalnych, 1914
  • Reforma agrarna w Rosji w r. 1917, 1919
  • Działanie nawozów azotowych w rozmaitych warunkach : przyczynki do metodyki doświadczeń wazonowych, 1923
  • Znaczenie i organizacja konkursów rolniczych młodzieży wiejskiej, 1928
  • Podręcznik uprawy łąk, 1930
  • Działanie supertomasyny na glebie kwaśnej i alkalicznej, 1934
  • Głosy w sprawie nawożenia azotem w dobie obecnej, 1934
  • Uprawa roli i roślin, 1937
  • Wpływ dodatku soli sodowych, magnezowych i wapniowych na działanie nawozowe potasu, 1938
  • Czym jest przysposobienie rolnicze, 1957

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. SĘP, Forpoczty masonerii w Polsce, w: Myśl Narodowa 1933 nr 30, s. 343.
  2. Józef Stemler, Dzieło samopomocy narodowej. Polska Macierz Szkolna 1905–1935, Warszawa 1935, s. 173.
  3. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  4. Obelisk ku czci twórcy SGGW. [dostęp 2013-08-18].
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]