Katedra w Hildesheim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katedra i Kościół św. Michała w Hildesheima
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Hildesheim Cathedral.North.Tower.JPG
Kraj  Niemcy
Typ kulturowe
Spełniane kryterium I, II, III
Charakterystyka #187rev
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1985
na 9. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
brak współrzędnych
Plan katedry
Wnętrze katedry

Katedra Wniebowzięcia Matki Boskiej w Hildesheimkościół katedralny w Hildesheim w Dolnej Saksonii w środkowych Niemczech. Jedna z najznamienitszych budowli w stylu romańskim w Niemczech; odbudowana po ogromnych zniszczeniach wojennych w latach 1950-1960; wpisana na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO w 1985.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Kamień węgielny pod budowę katedry w Hildesheim położył w 852 biskup Altfrid. Trójnawowa bazylika krzyżowa z transeptem została poświęcona w 872. Spłonęła w wielkim pożarze, odbudowana w 1046 przez biskupa Hazilo. Z niewielkimi przebudowaniami w XI-XIV w. oraz barokizacją wnętrza, przetrwała do II wojny światowej.

Zniszczenia wojenne[edytuj | edytuj kod]

W czasie nalotów II wojny światowej katedra została praktycznie zrównana z ziemią. Odbudowa trwała 10 lat (1950-60) i ograniczyła się do stylu wczesnoromańskiego[1].

Wyposażenie wnętrza[edytuj | edytuj kod]

Katedra słynie ze świetnie zachowanych obiektów z brązu z czasów biskupa Bernwarda (993-1022):

  • Kolumna Chrystusa (niem. Christussäule) (1020)- odlana z brązu na wzór kolumn tryumfalnych stawianych przez cesarzy w Rzymie[2], przedstawia 24 sceny z życia Chrystusa od chrztu w Jordanie po wjazd do Jerozolimy. Kolumna stała w chórze wschodnim kościoła św. Michała aż do XVIII w., kiedy to mieszkańcy miasta przenieśli ją na dziedziniec katedry, by ratować ją przed przetopieniem. Z początkiem XIX w. kolumna stanęła w południowym transepcie katedry.

Inne obiekty:

  • Prawy filar przed ołtarzem głównym: Madonna z kałamarzem (niem. Tintenfassmadonna) (ok. 1430)- drewniana figura Madonny z Dzieciątkiem (ok. 180 cm), wygięta w charakterystyczną dla gotyku literę s. Madonna prawą ręką podtrzymuje kałamarz, a nagi Jezus trzyma w rękach pióro. Motyw piszącego Jezusa jest bardzo rzadki w sztuce sakralnej.

Muzeum katedralne[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Muzeum katedralne w Hildesheim.

W muzeum diecezjalnym znajdują się drugie pod względem znaczenia zbiory sztuki sakralnej w Niemczech, obejmujące obiekty ze skarbca katedralnego (niem. Domschatz) wpisane w 1985 na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.

  • krzyż św. Bernwarda (niem. Bernwardskreuz) (ok.1150)- długo wierzono, że krzyż został wykonany przez samego św. Bernwarda, co jest jednak mało prawdopodobne. Krzyż ma ok. 50 cm wysokości, jest wykonany ze złota i bogato zdobiony kamieniami szlachetnymi. Pośrodku znajduje się miniaturowy relikwiarz, zawierający fragmenty drewna z krzyża Chrystusa. Relikwie Św. Krzyża odnalazła w Jerozolimie i przywiozła do Europy matka cesarza Konstantyna, święta Helena.
  • ornat św. Bernwarda (ok. 1000)
  • relikwiarz NMP (początek IX w.)
  • trzy krucyfiksy w kształcie tarczy (niem. Scheibenkreuz)
  • relikwiarz św. Oswalda

Tysiącletni krzew różany[edytuj | edytuj kod]

Tysiącletni krzew dzikiej róży (niem. Tausendjährige Rosenstock)

Przy budynku kościoła od strony apsydy rośnie tzw. tysiącletni krzew różany (niem. Tausendjährige Rosenstock). Jego dokładny wiek nie jest znany. Jest to krzew dzikiej róży, która może przetrwać wiele lat, o ile jej korzenie pozostają nie naruszone. Dokumenty historyczne poświadczają, że róża rośnie w tym miejscu od ok. 400 lat.

Wedle legendy róża rośnie tu przynajmniej od 815 kiedy to cesarz Ludwik I Pobożny, jeden z synów Karola Wielkiego, zgubił się w lesie w trakcie polowania i kazał odprawić mszę w intencji odnalezienia drogi. Było to w pobliżu Hildwins Heim (domu chłopa Hildwina). Relikwiarz maryjny z kaplicy królewskiej zawieszono na czas mszy na gałązce dzikiej róży. Po mszy jednak nie dawał się zdjąć, co cesarz odczytał jako znak, że właśnie w tym miejscu, a nie jak planowano wcześniej w Elze, ma powstać nowe biskupstwo poświęcone Marii, której symbolem jest róża.

W czasie II wojny światowej róża została zniszczona wraz z katedrą. Pomimo zwęglonych łodyg, zaczęła odrastać i zakwitła, stając się symbolem miasta Hildesheim.

Róża z Hildesheim uważana jest za najstarszą żywą różę na świecie.

Przypisy

  1. Odbudowa nie uwzględniła barokizacji
  2. Patrz: Kolumna Trajana, Kolumna Marka Aureliusza, Kolumna Fokasa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bernhard Gallistl: Der Dom zu Hildesheim und sein Weltkulturerbe, Bernwardstür und Christussäule. Hildesheim: Bernward Mediengesellschaft mbH, 2000. ISBN 3-89366-500-5. (niem.)
  • Ulrich Knopp (Wyd.): Der Hildesheimer Dom - Zerstörung und Wiederaufbau. Petersberg: Michael Imhof Verlag, 1999. ISBN 3-932526-48-1. (niem.)
  • Ulrich Knopp (Wyd.): EGO SUM HILDENSEMENSIS - Bischof, Domkapitel und Dom in Hildesheim 815 bis 1810. Petersberg: Michael Imhof Verlag, 2000. ISBN 3-932526-74-0. (niem.)
  • Karl Bernhard Kruse (Wyd.): Der Hildesheimer Dom - Von der Kaiserkapelle und den Karolingischen Kathedralkirchen bis zur Zerstörung 1945 (Grabungen und Bauuntersuchungen auf dem Domhügel 1988 bis 1999). Hannover: Verlag Hahnsche Buchhandlung, 2000. ISBN 3-7752-5644-X. (niem.)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons