Kodeks Tischendorfa IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kodeks Tischendorfa IV
Oznaczenie Γ
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 036
Zawartość Ewangelie
Data powstania IX wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Bodleian Library, Rosyjska Biblioteka Narodowa
Rozmiary 30 × 23 cm
Typ tekstu tekst bizantyjski
Kategoria V
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks Tischendorfa IV, łac. Codex Tischendorfianus IV (Gregory-Aland no. Γ albo 036), ε 70 (Soden) – grecki kodeks uncjalny, paleograficznie datowany na X wiek (jakkolwiek wiek IX też jest brany pod uwagę)[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera 257 pergaminowych kart (30 na 23 cm), z tekstem czterech Ewangelii w tzw. zachodnim porządku (Mt, J, Łk, Mk). Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 24 linijek w kolumnie. Litery są wielkie i pochylone na lewo[2]. Zawiera listy κεφαλαια, τιτλοι, Sekcje Ammoniusza, Kanony Euzebiusza, odniesienia do lekcjonarzy, noty muzyczne. Zawiera przydechy i akcenty[3]. Tekst jest wolny od błędów itacyzmu[2].

Luki

Tekst kodeksu zawiera nieco luk w Ewangelii Mateusza (Mt 5,31-6,16; 6,30-7,26; 8,27-9,6; 21,19-22,25), jedną lukę w Ewangelii Marka (Mk 3,34-6,21), natomiast Ewangelia Łukasza i Jana mają pełny tekst[4][2]. Nie zawiera tekstu Mt 12,2b-3[2].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

W Mt 27,49 kodeks zawiera tekst: ἄλλος δὲ λαβὼν λόγχην ἒνυξεν αὐτοῦ τὴν πλευράν, καὶ ἐξῆλθεν ὖδορ καὶ αἳμα (the other took a spear and pierced His side, and immediately came out water and blood). Tekst pochodzi z Jana 19,34 i jest charakterystyczny dla rękopisów aleksandryjskiego typu (א, B, C, L, 1010, 1293, pc, vgmss)[5].

Grecki tekst kodeksu przekazuje Tekst bizantyjski. Aland zaklasyfikował go do Kategoria V[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W zakończeniu Ewangelii Jana znajduje się nota ετελειωθη η δελτος αυτη μηνι νοεμβριω κζ ινδ η ημερα ε ωρα Β. Tischendorf sugerował, że wedle tej noty kodeks został napisany w czwartek 27 listopada, 844 roku[3]. Rok jednak nie jest jednak pewny, Gregory wskazał, że możliwym i bardziej prawdopodobnym jest rok 979[2].

Kodeks został znaleziony przez Tischendorfa podczas jego wypraw na Wschód, a przywieziony został przezeń w dwóch partiach (jedna podczas drugiej w 1853, druga podczas trzeciej jego podróży w 1859) i dlatego przechowywane są dziś w dwóch różnych miejscach. Pierwsza część, stanowiona przez 158 kart, została w 1855 zakupiona przez Bodleian Library[2], w Oksfordzie, gdzie jest odtąd przechowywana, pod numerem Auct. T. infr 2.2[1]. Część druga, stanowiona przez 99 kart, przechowywana jest w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 33) w Petersburg[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Kurt und Barbara Aland, Der Text des Neuen Testaments. Einführung in die wissenschaftlichen Ausgaben sowie in Theorie und Praxis der modernen Textkritik. Deutsche Bibelgesellschaft, Stuttgart 1981, S. 123. ISBN 3-438-06011-6.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 C. R. Gregory, "Textkritik des Neuen Testaments", Leipzig 1900, vol. 1, p. 85.
  3. 3,0 3,1 Frederick Henry Ambrose Scrivener, A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament, George Bell & Sons London 1894, vol. 1, p. 290.
  4. Kurt Aland, Synopsis Quattuor Evangeliorum. Locis parallelis evangeliorum apocryphorum et patrum adhibitis edidit, Deutsche Bibelgesellschaft, Stuttgart 1996, p. XXIV.
  5. Bruce M. Metzger (2001). "A Textual Commentary on the Greek New Testament", Deutsche Bibelgesellschaft, Stuttgart: United Bible Societies, p. 59; NA26, p. 84; UBS3, p. 113.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Constantin von Tischendrof, Anecdota sacra et profana (Leipzig: 1861), pp. 20-29.
  • Kurt Treu, Die Griechischen Handschriften des Neuen Testaments in der USSR; eine systematische Auswertung des Texthandschriften in Leningrad, Moskau, Kiev, Odessa, Tbilisi und Erevan, T & U 91 (Berlin: 1966), pp. 41-43.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]