Codex Sangallensis 48

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Codex Sangallensis 48
Codex Sangallensis 48 318.jpg

Początek Ewangelii Jana (1,1-13)
Oznaczenie Δ
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 037
Zawartość Ewangelie
Data powstania IX wiek
Język grecko-łaciński
Miejsce przechowywania Biblioteka Opactwa św. Gallena
Rozmiary 23 × 18,5 cm
Typ tekstu tekst bizantyjski/aleksandryjski
Kategoria III
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks Sangalleński, łac. Codex Sangallensis (Gregory-Aland no. Δ albo 037), ε 76 (von Soden) – grecko-łaciński kodeks uncjalny Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii, paleograficznie datowany na IX wiek[1]. Jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera 198 pergaminowych kart (23 na 18,5 cm), z tekstem czterech Ewangelii. Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 17-28 linijek w kolumnie[1], wielką semi-uncjałą[2]. Tekst ewangelii jest niemal kompletny, z jedną tylko luką w J 19,17-35.

Skopiowany prawdopodobnie został z rękopisu pisanego stychometrycznie.

Tekst łaciński pisany jest ponad greckim (jak w Kodeks Boernerianus) i jest pismem minuskułowym. Jest dekorowany, ale przez nieuzdolnioną artystycznie rękę[3]. Zawiera prolegomenę, odniesienia do Kanonów Euzebiusza podane zostały przy pomocy rzymskich cyfr, listy κεφαλαια są zarówno w języku greckim jak i łacińskim[4]. Zawiera List Hieronima do Damazego I[2].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst Ewangelii Marka kodeksu przekazuje tekst aleksandryjski (podobny do Kodeksu Regius), w pozostałych zaś ewangeliach przekazuje tekst bizantyjski (podobnie jak w Kodeks Athous Lavrensis). Aland zaklasyfikował go do Kategorii III[1].

W Ewangelii Marka brak wierszy 7,16 i 11,26. Brak perykopy Jan 7,53-8,11, jednak skryba pozostawił dlań pustą przestrzeń.

Interlinearny tekst łaciński jest kompozycją staro-łacińskiego tekstu Itali z greckim tekstem kodeksu. Nie jest to tekst przepisany z konkretnego rękopisu i dlatego ma niewielką wartość dla krytyki tekstu. Niemal każdy wiersz różni się od tekstu greckiego, np. uxorem vel coniugem zamiast την γυναικα w Mateuszu 1,20[5].

Mateusz 1,12 – Ζοροβαβελ ] Ζορομβαβαβελ[6];
Jan 1,15 – ο οπισω ] ο πισω[7];

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sporządzony został w IX wieku prawdopodobnie przez iroszkockiego mnicha w Sankt-Gallen.

Obecnie kodeks przechowywany jest w Bibliotece Opactwa św. Gallena, pod numerem katalogowym 48. Tekst kodeksu wydany został przez H.C.M. Rettig w 1836 roku, jednak z pewnymi błędami (np. w Łk 21,32).

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Kurt Aland, and Barbara Aland, The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism, Grand Rapids, Michigan, 1995, p. 118.
  2. 2,0 2,1 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. Leipzig: J.C. Hinrichs, 1, s. 86.
  3. Bruce M. Metzger, Bart D. Ehrman, The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption, and Restoration, Oxford University Press, New York, Oxford 2005, pp. 82.
  4. F. H. A. Scrivener, A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament, (London, 1894), vol. 1, p. 157.
  5. F. H. A. Scrivener, A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament, (George Bell & Sons: London, 1894), vol. 2, p. 51.
  6. Editio Octava Critica Maior, p. 3.
  7. UBS3, p. 321.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]