Kodeks Gwelferbytański A
| Kodeks Gwelferbytański A | |
 Łk 1,6-13 |
|
| Oznaczenie | Pe |
| Rodzaj | Kodeks majuskułowy |
| Numer | 024 |
| Zawartość | cztery Ewangelie |
| Data powstania | VI wiek |
| Język | grecki |
| Miejsce przechowywania | Herzog August Bibliothek |
| Rozmiary | 26,5 × 21,5 cm |
| Typ tekstu | tekst bizantyjski |
| Kategoria | V |
| Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze | |
Kodeks Gwelferbytański A, łac. Codex Guelferbytanus A (Gregory-Aland no. Pe albo 024) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu pisany na pergaminie, paleograficznie datowany na VI wiek[1]. Zachowały się tylko niektóre partie kodeksu. Jest palimpsestem.
Obecnie kodeks przechowywany jest w Herzog August Bibliothek (Weissenburg 64)[1].
Spis treści |
Opis [edytuj]
Zawiera [edytuj]
- Mateusz 1,11-21; 3,13-4,19; 10,7-19; 10,42-11,11; 13,40-50; 14,15-15,3.29-39;
- Marek 1,2-11; 3,5-17; 14,13-24.48-61; 15,12-37;
- Łukasz 1,1-13; 2,9-20; 6,21-42; 7,32-8,2; 8,31-50; 9,26-36; 10,36-11,4; 12,34-45; 14,14-25; 15,13-16,22; 18,13-39; 20,21-21,3; 22,3-16; 23,20-33; 23,45-24,1; 24,14-37;
- Jan 1,29-40; 2,13-25; 21,1-11[2].
Kodeks zawiera 44 pergaminowych karty (26,5 na 21,5 cm – oryginalne rozmiary kart były większe), z tekstem czterech Ewangelii, z licznymi i wielkimi lukami. Tekst pisany w dwóch kolumnach na stronę, 24 linijki w kolumnie.
Na 44 kartach kodeksu występują następujące nomina sacra: ΙΣ, ΧΣ (Christos, Christ), ΚΣ (Kurios, Seigneur) ΘΣ, ΥΣ, ΠΗΡ, ΠΝΑ, ΙΛΗΜ, ΑΝΟΣ, et ΔΑΔ[3].
Tekst [edytuj]
Grecki tekst kodeksu przekazuje Tekst bizantyjski. Kurt Aland zaklasyfikował go do Kategorii V[1]. Zawiera jednak sporo obcych naleciałości, co potwierdził Frederick Wisse. Jednak tylko 20 rozdział Łukasza był badany metodą Wisse'go[4].
Palimpsest [edytuj]
Rękopis jest palimpsestem. Górny tekst kodeksu jest łacińskim tekstem Izydora z Sewilli zawierającym tekst Origines i listów (podobnie jak Kodeks Gwelferbytański B, gocko-łaciński Codex Carolinus i pewien łaciński tekst pisany uncjałą). Górny tekst łaciński pisany jest minuskułą. Cały rękopis nosi nazwę Codex Guelferbytanus 64 Weissenburgensis i jest przechowywany w Herzog August Bibliothek (Weissenburg 64) w Wolfenbüttel[1].
Historia [edytuj]
Rękopis zanim trafił do Wolfenbüttel, przechowywany był w Bobbio, Weissenburg, Mainz i Pradze. Pierwszy opis rękopisu sporządził Heusinger w 1752 roku[5]. Pierwszym, który rozpoznał że tekst palimpsestu kryje dwa różne greckie rękopisy był Franz Antony Kittel. Knittel odczytał też tekst gocko-łaciński i wydał go w roku 1762. Tekst rękopisu Pe/024 skolacjonował skolacjonował ponownie Konstanty Tischendorf[6].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Kurt Aland, and Barbara Aland, The Text of the New Testament: An Introduction t the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism, 1995, Grand Rapids, Michigan, p. 113.
- ↑ C. R. Gregory, "Textkritik des Neuen Testaments", Leipzig 1900, vol. 1, p. 62.
- ↑ Frederick Henry Ambrose Scrivener, "A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament" (George Bell & Sons: London 1894), Vol. 1, pp. 143-144.
- ↑ Frederik Wisse, The profile method for the classification and evaluation of manuscript evidence, as Applied to the Continuous Greek Text of the Gospel of Luke, William B. Eerdmans Publishing, (Grand Rapids, 1982), p. 52.
- ↑ Heusinger J. F., De quattuor Evangeliorum Codice Graeco, quem antiqua manu membrana scriptum Guelferbytana bibliotheca servat, Guelf 1752.
- ↑ Tischendorf K., Monumenta Sacra inedita VI, (1860), pp. 249-338.
Bibliografia [edytuj]
- K. Tischendorf, Monumenta Sacra VI (Leipzig, 1869), pp. 249-338.
- G. Cavallo, "Richerche sulla maiuscola biblica" (Florence, 1967), p. 92.
- U. B. Schmid, D. C. Parker, W. J. Elliott, The Gospel according to St. John: The majuscules (Brill 2007), pp. 39-44. [tekst kodeksu w Ewangelii Jana – nowa rekonstrukcja]
