Kodeks Tischendorfa II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kodeks Tischendorfa II
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 081
0285
Zawartość 2. List do Koryntian 1-2 †
Listy Pawła 1. List Piotra
Data powstania VI wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Rosyjska Bibl. Narodowa
Klasztor św. Katarzyny
Rozmiary 28 × 23 cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria II
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks Tischendorfa II (Gregory-Aland no. 081), α 1023 (von Soden)[1] – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na VI wiek. Rękopis przechowywany jest w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 9) w Petersburgu[2]. W roku 1975 odkryto inne partie tego kodeksu na Synaju.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Do dnia dzisiejszego zachowały się jedynie 2 karty kodeksu (28 na 23 cm) z tekstem 2. Listu do Koryntian (1,20-2,12). Tekst pisany jest dwoma kolumnami na stronę, 18 linijek w kolumnie[2], wielką, elegancką uncjałą[3]. Nie stosuje przydechów ani akcentów[4]. Występuje iota subscriptum, nomina sacra pisane są skrótami (ΘΩ, ΧΝ, ΠΝΣ)[5], stosuje daerezę (Ϊ oraz Ϋ)[3].

Grecki tekst kodeksu przekazuje tekst aleksandryjski a Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii II[2]. Tekst jest zasadniczo zgodny z kodeksami A, B, C, F oraz G.

Kodeks został został przywieziony przez Tischendorfa z Synaju do Petersburga w 1859 roku (wraz z innymi rękopisami, m.in. Kodeksem Synajskim[6]). Tischendorf sporządził pierwszy opis kodeksu w 1860 roku[7]. Kodeks badał Eduard de Muralt[5]. Gregory w 1908 roku dał mu siglum 081[1]. Kodeks badał również Kurt Treu[8] i Pasquale Orsini.

Przypuszcza się, że rękopis mógł powstać w Syrii[9].

W 1975 roku, podczas prac restauracyjnych na Synaju, pod północnym murem klasztoru znaleziono 47 skrzyń z ikonami i pergaminami[10]. Wśród nich 20 kart kodeksu zawierającego pewne partie Listów Pawła oraz 1 Listu Piotra. Oznaczono je numerem 0285 na liście rękopisów uncjalnych greckiego Nowego Testamentu. Później okazało się, że należały do tego samego kodeksu co 081[11]. Tę partię kodeksu opisał Linos Politis[12]. Panagiotis Nicolopoulos opublikował fotografię jednej strony kodeksu[13]. Kodeks przechowywany jest dziś w bibliotece klasztornej na Synaju (N.E. ΜΓ 70)[11].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 39.
  2. 2,0 2,1 2,2 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 120. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  3. 3,0 3,1 C. R. Gregory, "Textkritik des Neuen Testaments", Leipzig 1900, vol. 1, s. 118
  4. F. H. A. Scrivener, A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament (London 1894), s. 184.
  5. 5,0 5,1 E. de Muralt, Catalogue des manuscrits grecs de la Bibliothèque Impériale publique (Petersburg 1864), s. 6.
  6. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 107. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  7. K. von Tischendorf, Notitia editionis codicis Bibliorum Sinaitici (Leipzig 1860), p. 50.
  8. Kurt Treu, Die Griechischen Handschriften des Neuen Testaments in der USSR; eine systematische Auswertung des Texthandschriften in Leningrad, Moskau, Kiev, Odessa, Tbilisi und Erevan, T & U 91 (Berlin: 1966), pp. 24–25.
  9. Kodeks 0285 + 081 (GA) na stronie LDAB
  10. T. C. Skeat: The Last Chapter in the History of the Codex Sinaiticus, Novum Testamentum. T. XLII. Cz. 4. s. 313-315.
  11. 11,0 11,1 INTF: Kodeks 0285 + 081 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. [dostęp 26 września 2011].
  12. L. Politis, Nouveaux manuscrits grecs découverts au Mont Sinaï. Rapport Préliminaire, Scriptorium 34, (1980), pp. 5-17.
  13. P. Nicolopoulos, Ta nea euremata tou Sina, 1998, p. 153 no.70 with pl. 86

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. von Tischendorf: Notitia editionis codicis Bibliorum Sinaitici. Leipzig: 1860, s. 50.
  • Kurt Treu. Die Griechischen Handschriften des Neuen Testaments in der USSR; eine systematische Auswertung des Texthandschriften in Leningrad, Moskau, Kiev, Odessa, Tbilisi und Erevan. „T & U”. 91, s. 24–25, 1966. Berlin. 
  • Linos Politis, Nouveaux manuscrits grecs découverts au Mont Sinaï. Rapport Préliminaire, Scriptorium 34, (1980), s. 5-17.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]