Kodeks Petropolitański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kodeks Petropolitański
Codex Petropolitanus fols. 164v-165r.jpg

Początek Łukasza
Oznaczenie Π
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 041
Zawartość Ewangelie
Data powstania IX wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Rosyjska Biblioteka Narodowa
Rozmiary 14,5 × 10,5 cm
Typ tekstu tekst bizantyjski
Kategoria V
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks Petropolitański, łac. Codex Petropolitanus (Gregory-Aland no. Π albo 041)[1] – grecki kodeks uncjalny, paleograficznie datowany na IX wiek. Kodeks stanowi 350 pergaminowych kart (14,5 na 10,5 cm), z niemal pełnym tekstem czterech Ewangelii[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Tekst pisany jedną kolumną na stronę, 21 linijek w kolumnie[2]. Litery są małe, opatrzone zostały przydechami i znakami akcentowymi[3].

Tekst ewangeliczny zawiera niewielkie luki w (Mt 3,12-4,18; 19,12-20,3; Jan 8,6-39); teksty Marka 16,18-20 i Jana 21,22-25 zostały uzupełnione późniejszym minuskułowym tekstem. Marek 16,18-20 pisany jest minuskułą i dodany został w XII wieku. Teksty Jan 5,4 oraz Jan 8,3-11 oznakowane zostały asteryskiem[3].

Przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały tablice κεφαλαια (spis treści). Tekst dzielony jest według Sekcji Ammoniusza z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza[3].

Przed rokiem 1859 należał do rodziny Parodi w Smyrnie. W 1859 rodzina Parodich przekazała go dla Tischendorfa jako prezent dla rosyjskiego cara[3]. Obecnie przechowywany jest w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 34) w Petersburgu[2].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst kodeksu reprezentuje tekst bizantyjski. Wraz z Kodeksem Cypryjskim należy do tekstualnej rodziny П[4], o bliskiej relacji do Kodeksu Aleksandryjskiego i innych późnych kodeksów uncjalnych[5]. Zostało to potwierdzone przez Claremont Profile Method, jednakże tą metodą zbadane zostały tylko trzy rozdziały Łukasza (1; 10; 20)[6]. Kurt Aland zaklasyfikował go do Kategorii V[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 36.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 118. ISBN 978-0-8028-4098-1.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 C. R. Gregory, "Textkritik des Neuen Testaments", Leipzig 1900, vol. 1, p. 90.
  4. Silva Lake, Family Π and the Codex Alexandrinus. The Text According to Mark, London 1937.
  5. Bruce M. Metzger, Bart D. Ehrman, The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption, and Restoration, Oxford University Press, 2005, ss. 83-84.
  6. Frederik Wisse: The Profile Method for the Classification and Evaluation of Manuscript Evidence, as Applied to the Continuous Greek Text of the Gospel of Luke. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1982, s. 52. ISBN 0-8028-1918-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. K. v. Tischendorf, Notitia editionis codicis Bibliorum Sinaitici, pp. 51 f.
  2. S. Lake, Family Π and the Codex Alexandrinus: The Text According to Mark, S & D V (London 1937).
  3. J. Greelings, Family Π in Luke, S & D XXII (Salt Lake City, 1962).
  4. R. Champlin, Family Π in Matthew, S & D XXIV (Salt Lake City, 1964).
  5. W. Bousset, Die Gruppe K, Π (M) in den Evangelien, in: Textkritische Studien zum Neuen Testament, T & U 114 (Leipzig, 1894), pp. 111-135.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]