Kodeks 071

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kodeks 071
P. Oxyrhynchus III 0401
Uncial 071 (Harvard10651397).JPG
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 071
Zawartość Ewangelia według Mateusza 1 †
Data powstania V/VI wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Houghton Library
Rozmiary 7 × 9,5 cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria II
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks 071 (Gregory-Aland no. 071), ε 015 (von Soden)[1] – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na V/VI wiek. Obecnie przechowywany jest w Houghton Library (SM 3735), jednej z bibliotek Uniwersytetu Harvarda. Kodeks zachował się we fragmentarycznym stanie, pomimo tego jest wykorzystywany w krytycznych wydaniach greckiego tekstu Nowego Testamentu. Tekst jest zgodny z aleksandryjską tradycją tekstualną.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Do dnia dzisiejszego zachował się jedynie fragment pergaminowej karty kodeksu. Oryginalna karta miała rozmiary 7 na 9,5 cm (według rekonstrukcji) i tak niewielki format jest rzadkością wśród rękopisów. Kształt karty również jest niezwykły, ponieważ szerokość karty jest większa od wysokości[2].

Fragment zawiera tekst Ewangelii według Mateusza 1,21-24 (strona recto); 1,25-2,2 (strona verso). Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 13 linijek w kolumnie (według rekonstrukcji)[3][4]. Litery są kształtne i lekko pochylone[2].

Skryba był niezbyt uważny i popełniał błędy, ominął np. końcowe ς w słowie λεγοντες, poprawione zostało słowo τεχθεις. Błędy oraz opuszczenia zostały skorygowane przez późniejszego korektora, jednak nie wszystkie (pozostało oryginalne τεξετε zamiast τεξεται). Niektóre z wyblakłych liter zostały ponownie nadpisane przez późniejszego korektora ciemniejszym atramentem[2].

Stosuje dierezę. Nomina sacra pisane są w skróconej formie (κυ dla κυριου, υν dla υιον, Ιν dla Ιησουν, Ιυ dla Ιησου, θς dla θεος)[2].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst kodeksu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną, bliską tekstualnie dla Kodeksu Synajskiego. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii II[3].

Pełny tekst fragmentu:[2]

Verso
[απο τ]ων [αμ]αρ[τιων αυ
των τουτο δε ολον [γεγονεν
ινα πληρωθη το ρη[θεν υ
πο κυ δια του προφητ[ου λε
γοντος ιδου η [θ] παρθενος
εν γαστρι εξει και τεξετε
υν και καλεσουσι το ονο
μα αυτου Εμμανουηλ ο
[εσ]τιν μεθερμηνευομε
[νον] μεθ ημων ο θς εγερ
[θεις δε] Ι[ω]σηφ απο του υπ
[νου εποιη]σεν ως προς
[εταξεν αυτ]ω ο αγγελ[ος
Recto
[νωσκεν] αυ[την εως ου ε
[τεκεν υ]ν και εκαλεσε[ν το
[ονο]μα αυτου Ιν του δε
Ιυ γεννηθεντος εν βη
θλεεμ της Ιουδαιας εν η
μεραις Ηρωδου του βασι
λεως ιδου μαγοι απο ανα
τολων παραγενοντοεις
Ιεροσολυμα λεγοντε [που
εστιν ο τε[ι]χθεις βα[σιλευς
των Ιουδαιων ει[δομεν
γαρ αυτου το[ω αστερα εν
[τ]η ανατο[λη]
Warianty tekstowe

Dwa warianty kodeksu są cytowane w krytycznych wydaniach tekstu Nowego Testamentu. W Ewangelii według Mateusza Ewangelisty 1,24 wspiera wariant εγερθεις zgodnie z rękopisami: Sinaiticus, Vaticanus, C, Z, rękopisy rodziny f1. Większość rękopisów ma διεγερθεις — C3, D, L, W, 087, f13 oraz rękopisy tekstu bizantyńskiego[5].

W Ewangelii według Mateusza 1,25 wspiera wariant υἱὸν (syn) — א, B, Z, 071, f1, f13, 33. Większość rękopisów przekazuje: τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον (jej pierworodny syn) — C, D, K, L (brak αὐτῆς), W, Δ, Π, 28, 565, 700, 892, 1009, 1010, 1071, 1079, 1195, 1216, 1230, 1241, 1242, 1365[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wydawcy fragmentu ocenili czas powstania na V albo VI wiek (ze względu na średnią wielkość liter oraz pochylenie liter)[2]. Obecnie datowany jest przez Instytut Badań Tekstu Nowego Testamentu również na V lub VI wiek[4].

Rękopis prawdopodobnie powstał w Egipcie. Znaleziony został przez Grenfella i Hunta na początku XX wieku. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos figuruje na pozycji 401. Tekst wydany został przez odkrywców kodeksu w roku 1903[2]. Wydawcy zauważyli pokrewieństwo tekstualne z Kodeksem Synajskim, porównali też jego tekst z tekst Westcotta i Horta oraz z Textus receptus, wyliczając zachodzące różnice[2].

W 1908 roku Caspar René Gregory dał mu siglum 071[1].

Rękopis początkowo był własnością Egypt Exploration Fund (EEP), został później przekazany Uniwersytetowi Harvarda ze względu na finansowanie prac archeologicznych w Oksyrynchos. Początkowo przechowywany był w Semitic Museum. Obecnie przechowywany jest w Houghton Library (3735)[4].

Fragment jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. NA27 umieszcza go wśród świadków tekstu I rzędu, tj. zaliczyło go do rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 38.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri 3 (1903) London: Egypt Exploration Fund, ss. 1-2.
  3. 3,0 3,1 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 119. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 INTF: Kodeks 071 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2012-01-26].
  5. 5,0 5,1 Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 3.
  6. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 16*.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]