Kodeks Watykański 2066

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kodeks Watykański 2066
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 046
Zawartość Apokalipsa
Data powstania X wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Biblioteka Watykańska
Rozmiary 27,5 × 19 cm
Typ tekstu tekst bizantyjski
Kategoria V
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks Watykański 2066, łac. Codex Vaticanus 2066 (Gregory-Aland no. 046), znany też był jako Codex Basilianus, dawniej oznaczany był jako Br lub B2 – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na X wiek. Jest cytowany w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera 20 pergaminowych kart (27,5 na 19 cm), z tekstem Apokalipsy św. Jana. Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 35 linijek w kolumnie[1], 36 liter w linijce. Oprócz tekstu Apokalipsy zawiera homilie Bazylego Wielkiego, Grzegorza z Nyssy i innych Ojców Kościoła[2].

Sporządzony został bardzo staranną uncjałą, pochyloną w prawą stronę, kształt liter jest pośredni pomiędzy wczesną kwadratową uncjałą, a późną prostokątną. Uncjała jest charakterystyczna dla bizantyjskiego stylu.

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst kodeksu przekazuje Tekst bizantyński, w bliskiej relacji do minuskułów 61 i 69[3]. Kurt Aland zaklasyfikował go do Kategorii V[1].

Kodeks 046 jest najstarszym zachowanym rękopisem reprezentującym główną podgrupę tekstu bizantyjskiego („a”).

Niektóre warianty tekstowe:

  • Ap 1,5
λυσαντι ημας εκ (uwolnił nas od) — \mathfrak{P}^{18}, אc, A, C, 1, 2020, 2081,
λουσαντι ημας απο (oczyścił nas z) — P, 046, 94, 1006, 1859, 2042, 2065, 2073, 2138, 2432
  • Ap 1,6
βασιλειαν (królestwa) — א A 046 1854 2053 2062 2080 2344
βασιλεις (królowie) — P Byz
  • Ap 22,14
ποιουντες τας εντολας αυτου (wykonujący Jego przykazania) — 046, 1, 94, 1611, 1854, 1859, 2042, 2065, 2073, 2138, 2432
πλυνοντες τας στολας αυτων (piorący szaty swoje) — א, A, 1006, 2020, 2053

Historia[edytuj | edytuj kod]

Scrivener datował rękopis na VIII wiek). Obecnie INTF datuje na wiek X[1].

Według Giuseppe Bianchiniego kodeks należał niegdyś do Filippo Vitali (1590-1653)[4].

Kodeks przechowywany jest dziś w Bibliotece Watykańskiej (Gr. 2066)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 118. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  2. C. R. Gregory, „Textkritik des Neuen Testaments“, Leipzig 1900, Bd. 1, p. 121.
  3. Bruce M. Metzger, Bart D. Ehrman: The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration. Oxford University Press, 2005, s. 86.
  4. G. M. Bianchini, Evangeliarium quadruplex latinae versionis antiquae seu veteris italicae, Rzym 1749, cz. 1, tom 2, s. dxxiv.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Angelo Mai, Novum Testamentum Graece ex antiquissimo Codice Vaticano, (Rome, 1859).
  • Giuseppe Cozza, Ad editionem Apocalypseos s. Johannis... Lipsiae anno 1869 evulgatam animadversionesa, (Rome, 1869).
  • F.H.A. Scrivener, A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament, Cambridge 1861, London 1894.
  • Pierre Batiffol, "L'Abbaye de Rossano" (Paris, 1891), pp. 63.
  • C.R. Gregory: Textkritik des Neuen Testamentes. T. III. Leipzig: J.C. Hinrichs, 1909, s. 1046-1047.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]