Księga Barucha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
 
Stary Testament
Köln-Tora-und-Innenansicht-Synagoge-Glockengasse-040.JPG
Portal • Kategoria
Ten szablon: pokaż • dyskusja • edytuj

Księga Barucha - w kanonie Biblii Kościoła katolickiego oraz prawosławnego, deuterokanoniczna księga Starego Testamentu. Przez wyznawców judaizmu i Kościoły protestanckie zaliczana do ksiąg apokryficznych. Znajdowała się w części kodeksów Septuaginty oraz we Wulgacie. Nie należała do Biblii hebrajskiej. Uczeni umiejscawiają czas jej spisania najczęściej wkrótce po lub w trakcie okresu Machabeuszy. Księga Barucha jest księgą prorocką, podobnie jak Księga Izajasza, Jeremiasza, Lamentacji, Ezechiela, Daniela oraz księgi dwunastu proroków mniejszych.

Linki zewnętrzne [edytuj]


p • d • e
Księgi prorockie Starego Testamentu
Prorocy więksi Prorok Zachariasz, fresk na suficie Kaplicy Sykstyńskiej autorstwa Michała Anioła
12 proroków mniejszych
Księga Ozeasza (Oz) • Księga Joela (Jl) • Księga Amosa (Am) • Księga Abdiasza (Ab) • Księga Jonasza (Jon) • Księga Micheasza (Mi) • Księga Nahuma (Na) • Księga Habakuka (Ha) • Księga Sofoniasza (So) • Księga Aggeusza (Ag) • Księga Zachariasza (Za) • Księga Malachiasza (Ml)
Księgi deuterokanoniczne
Księga Barucha (Ba) wraz z Listem Jeremiasza
Zobacz też: kategoria Prorocy Starego Testamentu
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Księga_Barucha&oldid=35294420”