Księga Nahuma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Księga Nahuma – jedna z ksiąg Biblii znajdująca się wśród ksiąg prorockich Starego Testamentu. W kanonie hebrajskim stanowiła siódmą w zbiorze Dwunastu Proroków Mniejszych. Jedna z najkrótszych ksiąg biblijnych.

Księga pochodzi z połowy VII w. p.n.e. i ma formę poematu. Jest wyrocznią przeciw potężnej Asyrii, zapowiadającą upadek ówczesnej stolicy tego państwa – Niniwy.

Autorstwo księgi[edytuj | edytuj kod]

Autora i temat księgi podaje jej pierwszy werset:

Wyrok na Niniwę. Księga widzenia Nahuma z Elkosz. (Na 1,1; BT)[1]
Prawosławna ikona z XVIII wieku przedstawiająca proroka Nahuma

Jest to jedyna informacja o Nahumie w całej Biblii hebrajskiej. Do proroctw Nahuma odwołuje się deuterokanoniczna Księga Tobiasza (Tb 14,4)[2], co jednak nie pozwala na dodatkową identyfikację tej osoby.

Imię Nahum (hebr. נַחוּם) oznacza „Jahwe pociesza" i streszcza w pewnym stopniu treść całej księgi. Nahum mógł być głównym prorokiem w świątyni jerozolimskiej[3]. Poemat na początku księgi (1,2-8), jeśli przyjąć jego autentyczność, wskazuje na powiązania autora z kręgami kultowymi[4].

Elkosz, rodzinna miejscowość proroka, nie została zidentyfikowana. Istnieje przypuszczenie, że należy ją utożsamiać z Alkusz, wioską odległą o 30 km od Mosulu, gdzie znajdują się ruiny Niniwy. Ta lokalizacja wskazywałaby też na pochodzenie Nahuma spośród Izraelitów przesiedlonych do Asyrii w 722 po upadku Królestwa Północnego. W Mosulu pokazywany jest też, od czasów średniowiecza, rzekomy grób proroka Nahuma[5].

Inna tradycja, którą potwierdzał Pseudo-Epifaniusz (De vitis prophetar) mówiła o lokalizacji w Judzie[6][7].

Św. Hieronim w swoim komentarzu do księgi (Prolog. Comment in Nah.) przytaczał tradycję, zgodnie z którą Elkosz znajdowało się w Galilei i odpowiadało późniejszej wiosce El-kauuzach[6][7].

Czas i okoliczności powstania[edytuj | edytuj kod]

Datami granicznymi dla powstania Księgi Nahuma są 663 i 612 p.n.e. W 663 Asyryjczycy zdobyli stolicę Egiptu, Teby (hebr. No-Amon), do czego nawiązuje werset 3,8. W roku 612 została zdobyta Niniwa, co zostało zapowiedziane w księdze.

Rozwój terytorialny Asyrii

Tłem Księgi Nahuma są prześladowania asyryjskie po upadku Królestwa Izraela, które nastąpiło w 722 p.n.e. Autor był zapewne świadkiem okrucieństwa i krzywd wyrządzonych jego rodakom przez Asyryjczyków. Księga odzwierciedla pragnienie odwetu wobec wrogiego narodu[8].

Najczęściej przyjmuje się, że księga została napisana w okresie poprzedzającym upadek Niniwy, po śmierci Aszurbanipala w 626, kiedy Asyria, ulegając najazdom Medów, zaczęła się chylić ku upadkowi[6]. Autor nie nawiązuje jednak do reformy religijnej króla Jozjasza, która nastąpiła w tym samym czasie[9].

Możliwa jest też wcześniejsza data powstania. Księga mogła m.in. pełnić rolę w nawróceniu króla Manassesa w latach 652–648, o którym wspominają Księgi Kronik[3]. A.S. van der Wounde twierdzi, że Nahum napisał swoje proroctwo w latach 660–630 przebywając na wygnaniu w Niniwie, co uzasadnia obecność słów zapożyczonych z asyryjskiego, sugestywnym opisem Niniwy i brakiem zainteresowania Jerozolimą[10]. Również W. H. Schmidt sugeruje, że w okresie powstania księgi Asyria znajdowała się jeszcze u szczytu świetności, a prorok dopiero tęsknie wyglądał jej zniszczenia, datuje ją więc na ok. 650 p.n.e.[11]

Alfred Läpple sugeruje, że na księgę mogły początkowo składać się poszczególne wypowiedzi, które po niewoli babilońskiej ułożono w spójną redakcję[5]. Niektóre fragmenty księgi mogą pochodzić z czasów wygnaniowych i powygnaniowych, dostrzegane są w tekście księgi nawiązania do Deutero-Izajasza. Kwestionuje się zwłaszcza Nahumowe autorstwo 1,2-8[4]. Jednak księga mogła istnieć w obecnej postaci już od początku[5].

Historyczne poglądy na czas powstania[edytuj | edytuj kod]

Pisarze starożytni, tacy jak św. Hieronim, przypuszczali, że No-Amon w wersecie 3,8 oznacza nie Teby, ale cały Egipt albo Aleksandrię. Dlatego też w Wulgacie w 3,8 zamiast No-Amon jest Alexandria populorum. Ponieważ o dacie zburzenia Aleksandrii czy całości Egiptu niewiele wiedziano, różne były domysły co do czasu życia Nahuma i powstania księgi. Józef Flawiusz przypuszczał, że księga powstała za panowania króla Jotama (połowa VIII w. p.n.e.). Jerzy Syncellus przenosił jej powstanie na czasy Jozjasza (VII w.). Na późniejszy okres – po zburzeniu Jerozolimy (586 p.n.e.) – datował księgę Eutychiusz[7].

Tradycja żydowska czyniła Nahuma współczesnym królowi Manassesowi[7].

Język i styl[edytuj | edytuj kod]

Tekst księgi Nahuma jest trudny, miejscami wygląda na źle zachowany. Stosowane słownictwo jest nietypowe[4].

Księga wykorzystuje wiele form: poemat akrostychiczny (1,2-8), lamentację żałobną (3,1-7), a także szyderczą pieśń (3,8-19). Opis burzonej Niniwy pełen jest dynamiki i dramatyzmu, obfituje w poetyckie obrazy (sadzawka, jaskinia lwów, nierządnica, drzewa figowe, szarańcza). Stosowane też są gry słów oraz efekty dźwiękowe, np. hebrajskie brzmienie 2,8 oddaje lament i zawodzenie niewolnic.

Komentatorzy podkreślają poetycką biegłość autora księgi Nahuma. Lorenz Dürr nazwał go mistrzem języka i mężem wielkiej pasji[5]. Komentarz Biblii Tysiąclecia zestawia jego dzieło z poetyckimi utworami Izajasza[9]. Według Encyklopedii Biblijnej, żadna inna księga w zbiorze ksiąg prorockich Starego Testamentu nie dorównuje Księdze Nahuma w sile wyrazu.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Księga składa się z trzech rozdziałów i czterdziestu siedmiu wersetów. Dzieli się na dwie części:

  1. Hymn o teofanii Boga (rozdział 1)
  2. Pieśń przeciw Niniwie (rozdział 2–3)

Księgę otwiera poemat – hymn o strukturze akrostychu (1,1-11). Podobnie jak w psalmach alfabetycznych kolejne wiersze zaczynają się od kolejnej litery alfabetu hebrajskiego. Utwór obejmuje połowę alfabetu hebrajskiego i uznawany jest na ogół za niezależny od pozostałej treści księgi. Hymn wysławia Boga – jako mściciela i wojownika, przychodzącego na Ziemię (teofania), aby osądzić i ukarać swoich nieprzyjaciół, a jednocześnie ocalić tych, którzy szukają u niego ocalenia. Hymn podkreśla zarówno sprawiedliwość, jak i cierpliwość Boga. Nikt nie może wytrzymać żaru jego gniewu (wiersz 6) i bezcelowe są działania skierowane przeciw niemu (wiersz 9). Poemat ten nadaje księdze znaczenie uniwersalne, w odróżnieniu od pozostałej części, odnoszącej się konkretnie do Niniwy[4].

Dalej następują wyrocznie przeciw narodowi ciemiężącemu Judę, przy czym Asyria nie jest wymieniana bezpośrednio[9]. Bóg jednocześnie przyznaje, że Juda przeżywała ucisk i upokorzenie ze strony Asyryjczyków i obiecuje, że nie będzie już w ten sposób doświadczał swojego narodu. W ostatnim wersecie pierwszego rozdziału (1,14) Bóg ogłasza wyrok na Niniwę.

Brązowe lwy z Niniwy; lew był symbolem króla Asyrii

Drugi i trzeci rozdział zajmuje poemat o zburzeniu Niniwy. Rozpoczyna go obraz radosnej wieści dla Judy, a jednocześnie ironiczny apel do mieszkańców Niniwy, aby przygotowali się do obrony. Autor następnie przedstawia w plastyczny sposób sceny zagłady miasta i wyraża satysfakcję z okrucieństw, które dotknęły Asyrię – tych samych, których nie szczędziła innym narodom. Niniwa zostaje przedstawiona jako lew, który gromadził łupy w poczuciu bezpieczeństwa, został jednak powstrzymany przez Boga, który pożera młode asyryjskie lwy.

W trzecim rozdziale przedstawiona zostaje krwawa kara i masakra mieszkańców miasta. Niniwa zostaje porównana do nierządnicy, która uwodziła inne narody bogactwami i wdziękiem, a teraz zostanie pohańbiona i ogołocona ze wszystkiego. Jej losy porównywane są do upadku Teb, stolicy Egiptu, które zdobył w 664 król Asyrii Aszurbanipal. Dalej księga opisuje wyludnienie miasta, choć jego mieszkańcy mieli być liczni jak szarańcza.

Księgę kończy ironiczna lamentacja zapowiadająca rychły upadek Niniwy:

Nie ma lekarstwa na twoją klęskę, nieuleczalna jest twoja rana. Wszyscy, którzy usłyszą wieść o tobie, w dłonie klaskać będą nad tobą; bo na kogóż nie przechodziła wciąż twoja niegodziwość?(Na 3,19; BT)[12]

Groźby skierowane przeciw Niniwie wykazują podobieństwo do zapowiedzi sądu nad Izraelem i Jerozolimą występujących u innych proroków. Z tego powodu Joachim Jeremias sugeruje, że groźby Nahuma kierowały się pierwotnie przeciwko Jerozolimie i zostały wtórnie transponowane na Niniwę[11].

Szczegółowy plan księgi[edytuj | edytuj kod]

  1. Tytuł (1,1)[13]
  2. Hymn pochwalny – teofania Boga jako mściciela (1,2-8)
  3. Zapowiedź spustoszenia Niniwy (1,9–1,14)
  4. Zapowiedź zbawienia Izraela (2,1.3)
  5. Sąd nad Niniwą (2,2; 2,4-3,19)
    • Upadek Niniwy (2,2; 2,4-2,14)
    • Żałobny lament nad miastem (3,1-7)
    • Ironiczna pieśń (3,8-19)

Teologia[edytuj | edytuj kod]

Jest to jedna z kilku ksiąg prorockich, w której nie ma wezwania do skruchy. Główne przesłanie księgi skupia się wokół tezy, że Bóg pomści grzechy Niniwy i jednocześnie przyniesie radość ludowi Bożemu. Upadek Niniwy ma być aktem sprawiedliwości Bożej.

Księga Nahuma zestawiana jest z Księgą Jonasza, gdyż obie opowiadają o Niniwie – pierwsza o zagładzie miasta, a druga o jego ocaleniu. Według Encyklopedii Biblijnej, obie te księgi można odczytać jako midraszową refleksję nad tzw. formułą atrybucyjną z Księgi Wyjścia 34,6-7[14], przy czym Księga Jonasza przedstawia Boga jako miłosiernego i litościwego władcę, a Księga Nahuma jako Boga mściwego, zsyłającego kary. Celem tej refleksji miała być reinterpretacja Tory w momencie zagrożenia bezpieczeństwa całego narodu. Inne zestawienie łączy Księgę Nahuma z Księgą Habakuka, które dzielą podobny kontekst – sąd Boga nad nieprzyjaciółmi Izraela[3].

Księga Nahuma zawiera – decydujące dla późniejszej tradycji prorockiej i apokaliptyki – wyznanie, że Bóg może położyć kres każdej potędze ziemskiej. Tak też zapewne była interpretowana w późniejszych czasach[11]. Komentarz do Księgi Nahuma (4 QpNa), znaleziony w czwartej grocie Qumran wykorzystuje jej treść do przedstawienia odłamów judaizmu (m.in. faryzeuszy) rywalizujących z esseńczykami[6]. Podobna tradycja odczytywania tekstu Księgi Nahuma była obecna u Żydów również w średniowieczu (np. u Dawida Kimchi)[15].

W Nowym Testamencie nie ma cytatów z Księgi Nahuma, być może ze względu na jej nacjonalistyczny wydźwięk[15]. Nie była też wykorzystywana w liturgii chrześcijańskiej. Z kolei w pismach patrystycznych należała do najmniej cytowanych ksiąg Starego Testamentu (po Księdze Aggeusza i Księdze Abdiasza)[15].

Nahum krytykowany był za skrajny nacjonalizm i radość z upadku wroga. Jednocześnie nie piętnował (jak czynili to inni prorocy, m.in. współczesny mu Jeremiasz) grzechów własnego narodu. Komentatorzy podkreślają jednak, że celem Nahuma było potwierdzenie, że Bóg pozostaje wierny Judzie i jej nie opuści[10][16]. Św. Hieronim mówił o Nahumie jako pocieszycielu i podkreślał, że sprawiedliwość Boża dosięga wszystkich[15].

Pierwszym dziełem greckim na temat Księgi Nahuma było Expositio Teofilakta (XI w.), które poświęcone było powszechności sprawiedliwości Bożej[15].

Według Encyklopedii Biblijnej, najtrafniej orędzie księgi Nahuma wyraził Marcin Luter:

Księga uczy nas ufać Bogu i wierzyć – zwłaszcza w sytuacji, kiedy zawodzi wszelka ludzka pomoc, ludzkie środki i rady – że Pan nie opuszcza tych, którzy należą do Niego, że broni swojej własności przed wszelkimi atakami wrogów, choćby najpotężniejszych[3]

Kanoniczność księgi Nahuma w zbiorze ksiąg Starego Testamentu nie ulegała nigdy wątpliwości[7].

Przypisy

  1. Na 1,1 w przekładach Biblii.
  2. Tb 14,4 w przekładach Biblii.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Paul Achtemeier (red. naukowa): Encyklopedia Biblijna. Wyd. trzecie poprawione. Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Vocatio", 2004, s. 802-803, seria: Prymasowska Seria Biblijna. ISBN 83-7146-213-1. (pol.)
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Julia M. O'Brien: Nahum. W: The Oxford Bible Commentary. John Barton, John Muddiman (red.). New York: Oxford University Press, 2001, s. 599–601. ISBN 978-0-19-875500-5.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Alfred Läpple: Od egzegezy do katechezy: Stary Testament. Warszawa: Pax, 1985, s. 263-265. ISBN 83-211-0619-6.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Witold Tyloch: Dzieje ksiąg Starego Testamentu. Warszawa: Książka i Wiedza, 1985, s. 226-230. ISBN 83-05-11372-5.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Michał Nowodworski (red.): Encyklopedia Kościelna. T. XV. Warszawa: Drukarnia Czerwińskiego i spółki, 1883, s. 392-393.
  8. Kenneth L. Barker, Donald W. Burdick: Zondervan NIV Study Bible: New International Version. Grand Rapids, Mich.: Zondervan, 2002, s. 1405-1406. ISBN 0-310-92955-5.
  9. 9,0 9,1 9,2 Wstęp do Księgi Nahuma. W: Biblia Tysiąclecia, wyd. IV. Poznań: Pallottinum, 2003. [dostęp 2009-03-06].
  10. 10,0 10,1 Irene Nowell: Księga Nahuma. W: Katolicki komentarz biblijny. Raymond E. Brown, Joseph A. Fitzmyer, Roland E. Murphy (red. wyd. oryg.), Waldemar Chrostowski (red. wyd. pol.). Warszawa: 2001, s. 853-857. ISBN 83-7146-080-5.
  11. 11,0 11,1 11,2 Werner H. Schmidt: Wprowadzenie do Starego Testamentu. Bielsko-Biała: Augustana, 1997, s. 191–192. ISBN 83-85970-40-1.
  12. Na 3,19 w przekładach Biblii.
  13. na podstawie Läpple (1985) oraz Katolicki Komentarz Biblijny (2001)
  14. Wj 34,6-7 w przekładach Biblii.
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego, op. cit, s. 1053-1056
  16. Biblia Paulistów. Częstochowa: Edycja Świętego Pawła, 2008, s. 2061.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Paul Achtemeier (red. naukowa): Encyklopedia Biblijna. Wyd. trzecie poprawione. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Vocatio", 2004, s. 802-803, seria: Prymasowska Seria Biblijna. ISBN 83-7146-213-1. (pol.)
  2. Irene Nowell: Księga Nahuma. W: Katolicki komentarz biblijny. Raymond E. Brown, Joseph A. Fitzmyer, Roland E. Murphy (red. wyd. oryg.), Waldemar Chrostowski (red. wyd. pol.). Warszawa: 2001, s. 853-857. ISBN 83-7146-080-5.
  3. Księga Nahuma. W: Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego: komentarz katolicki i ekumeniczny na XXI wiek. Warszawa: Verbinum, 2007, s. 1053-1056. ISBN 83-7192-122-5.
  4. Witold Tyloch: Dzieje ksiąg Starego Testamentu. Warszawa: Książka i Wiedza, 1985, s. 226-230. ISBN 83-05-11372-5.
  5. Wstęp do Księgi Nahuma. W: Biblia Tysiąclecia. Wyd. IV. Poznań: Pallottinum, 2003. [dostęp 2009-03-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]