Księga Micheasza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Księga Micheasza (Mi) jest jedną z ksiąg prorockich Starego Testamentu.

Autor[edytuj | edytuj kod]

W samej księdze Micheasza bardzo mało powiedziano o jej pisarzu. Imię Micheasz oznacza Któż jest jak Jah. Prorok ten działał za panowania Jotama, Achaza i Ezechiasza (740-687 p.n.e.[1]), żył więc współcześnie z prorokami Izajaszem i Ozeaszem. Nie wiadomo, jak długo pełnił swoją służbę, ale trwała ona najwyżej 60 lat. Proroctwa o zagładzie Samarii musiał ogłosić jeszcze przed zburzeniem tego miasta w roku 722 p.n.e., a całą księgę ukończył zapewne przed upływem rządów króla Ezechiasza. Prorok Micheasz pochodził ze wsi Moreszet, leżącej w regionie Szefeli. O jego znajomości życia świadczą przykłady, jakich używał do uwypuklenia istotnych szczegółów swoich wypowiedzi.

Wśród biblistów zachodzi zgoda, że autorem głównej części rozdz. 1–3 (bez 2,12n) jest Micheasz, natomiast autorstwo pozostałej części, a zwłaszcza zapowiedzi przyszłej szczęśliwości, jest kwestią sporną[2].

Treść księgi Micheasza[edytuj | edytuj kod]

Księgę te możemy podzielić na trzy części:

  • W pierwszej (wersety 1:1 do 2:13) prorok zapowiada ukaranie Samarii i Judy przez Boga za bałwochwalstwo i potępia ludzi obmyślających zło. Pod koniec kieruje uwagę mimo niewłaściwych postępków Izraelitów na miłosierdzie Boże.
  • Druga część (3:1 do 5:15) to surowa krytyka przywódców Izraela, którzy uciskają swoich rodaków. W niej także potępia fałszywych proroków, którzy nie zapewniają rzetelnego przewodnictwa, wskutek czego lud Boży się błąka. Piętnuje władców obciążonych winą krwi.

Później prorok zmienia temat, mianowicie opisuje koniec dni, w którym zostanie przywrócone wielbienie Boga na Jego górze. Wspomina o czasach gdy nie będą już ćwiczyć do wojny, lecz każdy usiądzie pod swoją winoroślą i niczego nie będzie się obawiać. Zanim to się stanie Micheasz zapowiada Syjonowi wygnanie do Babilonu.

W tej części także czytamy o władcy Izraela - którego wyda Betlejem Efrata - i który okaże się wielki aż po krańce ziemi (Mi 5,1). Według interpretacji chrześcijańskiej mowa tu o Jezusie Chrystusie, który urodzi się w tym mieście. Pod koniec tej części prorok wspomina o asyryjskim najeźdźcy, który niedługo zostanie zmuszony do odwrotu, a kraj jego będzie spustoszony.

  • Część trzecia omawia w formie dialogu z Bogiem niezwykły proces, który Bóg ma z Izraelem. Stwórca przypomina im czego dla nich dokonał i oczekuje zgodnie z ich zawartym przymierzem by czynili zadość sprawiedliwości, miłowali życzliwość i chodzili z Bogiem. Gdyż oni za miast tego podążają za niegodziwością oraz bałwochwalstwem. Prorok ubolewa nad upadkiem moralnym swych rodaków, ale nie traci otuchy. Zapowiada karę jaką wymierzy im Bóg, ale również zapowiada wyzwolenie.

Przypisy

  1. Wg chronologii E. R. Thielego. Niektóre inne chronologie zawarte są w sekcji Królestwo Judy#Władcy.
  2. Werner H. Schmidt: Wprowadzenie do Starego Testamentu. Bielsko-Biała: Augustana, 1997, s. 188. ISBN 83-85970-40-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]