Luis Federico Leloir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leloir w wieku ok. 20 lat

Luis Federico Leloir (ur. 6 września 1906 w Paryżu, zm. 3 grudnia 1987 w Buenos Aires) – argentyński lekarz i biochemik, laureat Nagrody Nobla.

Dziadkowie Leloira wyemigrowali do Argentyny z Kraju Basków. W 1906 roku jego rodzice: Federico and Hortensia Aguirre Leloir przyjechali z Buenos Aires do Francji, chcąc poddać operacji chorującego Federica. Zmarł on tam w sierpniu 1906, a Luis Federico Leloir urodził się tydzień po jego śmierci. Jako urodzony we Francji miał francuskie obywatelstwo.

Leloir powrócił do Argentyny w 1908 roku. Po osiągnięciu pełnoletności przyjął obywatelstwo argentyńskie i podjął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Buenos Aires. W 1932 roku uzyskał tytuł lekarza medycyny i rozpoczął praktykę w szpitalu klinicznym. Uznał jednak, że nie ma podejścia do pacjenta i podjął pracę naukową w Instytucie Fizjologii, w którym współpracował m.in. z późniejszym noblistą w dziedzinie fizjologii i medycyny Bernardo Houssayem. Zajmował się m.in. procesami zachodzącymi w nadnerczach oraz metabolizmem węglowodanów.

Grudzień 1970: Leloir (z lewej) ze współpracownikami świętują otrzymanie Nagrody Nobla

W 1936 roku wyjechał na roczny staż do Anglii na University of Cambridge gdzie pracował pod kierunkiem innego noblisty Fredericka Hopkinsa. Po powrocie do Argentyny zajmował się między innymi utlenianiem kwasów tłuszczowych, zachodzącym w wątrobie, a także tworzeniem się angiotensyny.

W 1943 roku poślubił Amelię Zuberbuhler, ich córka również miała na imię Amelia.

W 1948 roku Leloir wraz z grupą współpracowników rozpoczął badania nad metabolizmem galaktozy. Doprowadziły one do wyizolowania szeregu nieznanych dotąd nukleotydów cukrów m.in. glukozodifosforanu.

W 1970 otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za odkrycie nukleotydoocukrów i ich roli w syntezie węglowodanów. Był pierwszym południowoamerykańskim laureatem tej nagrody.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W latach 20. XX wieku Leloir przypuszczalnie jako pierwszy przygotował sos golf (salsa golf), podawaną do owoców morza mieszankę keczupu i majonezu w odpowiednich proporcjach. Sos był podawany na polu golfowym w Ocean Club w Mar del Plata, stąd nazwa. W późniejszych latach Leloir żartował, że gdyby wówczas opatentował sos miałby więcej pieniędzy na badania naukowe[1].

Commons in image icon.svg

Przypisy