Karl Ziegler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karl Ziegler

Karl Ziegler (ur. 26 listopada 1898 w Helsa k. Kassel, zm. 11 sierpnia 1973 w Mülheim an der Ruhr) – niemiecki chemik, laureat Nagrody Nobla z dziedziny chemii w roku 1963 za odkrycia i prace dotyczące związków metaloorganicznych i ich zastosowania jako katalizatorów polimeryzacji.

W latach 1916-1920 studiował chemię na Uniwersytecie w Marburgu.

W latach 19281936 był profesorem uniwersytetu w Heidelbergu, w latach 19361945uniwersytetu w Halle. W 19431969 był dyrektorem Max-Planck-Institut für Kohlenforschung (instytut badania węgla) w Mülheim an der Ruhr.

Prowadził badania w dziedzinie związków metaloorganicznych (głównie związki glinoorganiczne). Otrzymał tetraetyloołów, stosowany przez długi czas jako dodatek antystukowy do benzyny. W 1953 zastosował związki metaloorganiczne jako katalizatory polimeryzacji. Opracował metodę otrzymywania polietylenu niskociśnieniowego z zastosowaniem tytanoorganicznych pochodnych chlorku glinu.

W 1963 otrzymał Nagrodę Nobla (wspólnie z Giulio Natta) za innowacje w technologii polimerów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wulf von Bonin, Erich Bagge, Robert Herrlinger: Laureaci nagrody Nobla. Chemia, fizyka, medycyna. Warszawa: 1969.
  • Beata Tarnowska (red.): Nagrody Nobla, Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13393-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]