Henry Taube

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Henry Taube
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1915
Neudorf (Saskatchewan)
Imię i nazwisko przy narodzeniu Henry Taube
Data i miejsce śmierci 16 listopada 2005
Palo Alto
Zawód chemik
Narodowość kanadyjska
Tytuł profesor
Alma Mater University of Saskatchewan,
University of California, Berkeley
Małżeństwo Mary Taube
Odznaczenia
Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi dla Nauki (Brazylia)

Henry Taube (ur. 30 listopada 1915 w Neudorf w prowincji Saskatchewan, zm. 16 listopada 2005 w Palo Alto) – amerykański chemik pochodzenia kanadyjskiego, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1983 za prace nad mechanizmami reakcji chemicznych zachodzących z przeniesieniem ładunku elektrycznego, szczególnie w związkach koordynacyjnych[1].

Jego główne badania dotyczyły reakcji redoks, które występują w wielu procesach, np. fotosynteza w roślinach, procesy oddychania, procesy przemysłowe (spalanie) czy w elektrochemii. Jego prace dotyczyły w szczególności związków koordynacyjnych, gdzie jeden atom metalu jest otoczony przez pewną liczbę innych atomów lub grup funkcyjnych (tzw. ligandy).

Od 1962 był profesorem Uniwersytetu Stanforda. Członek Narodowej Akademii Nauk w Waszyngtonie. Prowadził prace z dziedziny chemii nieorganicznej.

Zajmował się badaniami struktury i stabilności solwatów (głównie tzw. hydratów). Za badania mechanizmu przenoszenia elektronów w reakcjach redoks, zwłaszcza w związkach koordynacyjnych otrzymał w 1983 Nagrodę Nobla.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]