Hermann Staudinger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hermann Staudinger

Hermann Staudinger (ur. 23 marca 1881 w Wormacji, zm. 8 września 1965 we Fryburgu Bryzgowijskim) – niemiecki profesor chemii politechniki w Karlsruhe (1908-1912), Zurychu (1912-1921) i Fryburgu (od roku 1921).

Otrzymał i wyizolował jako pierwszy keteny (1905). Prowadził badania organicznych związków fosforu (m.in. reakcja Staudingera[1][2]), alifatycznych związków dwuazowych, insektycydów (od roku 1924), syntetycznych olejków aromatycznych.

Od roku 1921 zajął się badaniami fizykochemicznymi polimerów zarówno naturalnych, jak i biopolimerów. Opracował teorię roztworów związków wielkocząsteczkowych, która wyjaśniła proces tworzenia się ich koloidów.

Opracował metody analityczne i stworzył teorię wiskozymetrii – techniki umożliwiającej we względnie prosty sposób oznaczanie średnich mas cząsteczkowych polimerów.

Nagroda Nobla w zakresie chemii w roku 1953.

Reakcja Staudingera

Przypisy

  1. Staudinger, H., Meyer, J.. Über neue organische Phosphorverbindungen III. Phosphinmethylenderivate und Phosphinimine. „Helv. Chim. Acta”. 2, s. 635, 1919. doi:10.1002/hlca.19190020164. 
  2. Y. G. Gololobov. Sixty years of Staudinger reaction. „Tetrahedron”. 37, s. 437, 1981. doi:10.1016/S0040-4020(01)92417-2. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]