Irving Langmuir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Irving Langmuir

Irving Langmuir (ur. 31 stycznia 1881 w Nowym Jorku, zm. 16 sierpnia 1957 w Woods Hole, Massachusetts) - fizykochemik amerykański, pionier badań nad wyładowaniami elektrostatycznymi w gazach i zjawiskami powierzchniowymi.

W latach 10. i na początku lat 20., jako pierwszy na świecie, prowadził systematyczne badania monowarstw adsorpcyjnych na powierzchni cieczy, które od jego nazwiska nazywa się warstwami Langmuira[1]. Warstwy te stanowią do dziś podstawowe narzędzie do badania rozmaitych własności fizykochemicznych "pojedynczych" cząsteczek. Langmuir opracował także metodę przenoszenia takich monowarstw na podłoże stałe. Technika ta została później rozwinięta przez jego współpracowniczkę, Katharine Burr Blodgett, która opracowała metodę tworzenia wielowarstw molekularnych, nazywanych warstwami Langmuira-Blodgett[2]. W ramach badań nad monowarstwami zaproponował koncepcję podstawowej izotermy adsorpcji nazwaną później izotermą Langmuira (1916).

Oprócz tego od jego nazwiska pochodzi palnik Langmuira, który jest wysokowydajną, prostą konstrukcją palnika wodorowego stosowanego do dzisiaj powszechnie w laboratoriach do obróbki szkła. Innymi jego wynalazkiem jest pompa dyfuzyjna, za pomocą której można uzyskiwać w laboratoriach tzw. wysoką próżnię (rzędu 10-5 Tr), które również są nadal w powszechnym użyciu jako element współczesnych linii próżniowych. Udoskonalił też konstrukcję żarówki przez wprowadzenie do niej obojętnego gazu[3].

Został laureatem Nagrody Nobla w 1932.

Przypisy

  1. Langmuir and Langmuir-Blodgett Films. What and How?. [dostęp 2011-06-15].
  2. Katharine Burr Blodgett. www.invent.org. [dostęp 2011-06-15].
  3. Szczepan Szczeniowski: Fizyka doświadczalna. Wyd. III. Cz. III. Elektryczność i magnetyzm. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1972, s. 183.
Wikimedia Commons