Adolf von Baeyer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Adolf von Baeyer, 1905

Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer (ur. 31 października 1835 w Berlinie, zm. 20 sierpnia 1917 w Starnberg w Bawarii) – niemiecki chemik, laureat Nagrody Nobla w roku 1905 za wkład w rozwój chemii organicznej i technologii chemicznej przez badania barwników i związków aromatycznych.

Urodził się w żydowskiej rodzinie jako syn pruskiego generała i znanego geodety Johanna Jacoba Baeyera. Początkowo studiował matematykę i fizykę na Uniwersytecie Berlińskim, a następnie chemię w Heidelbergu u Roberta Bunsena i Kekulè'go. W roku 1864 został wykładowcą w Berlińskiej Akademii Handlowej. W 1872 r. został profesorem w Strasburgu. Od 1875 r. pracował na stanowisku profesora chemii na Uniwersytecie w Monachium, jako następca Justusa von Liebiga.

W 1905 r. został laureatem Nagrody Nobla w uznaniu jego zasług w rozwoju chemii organicznej i chemicznego przemysłu, oraz za jego pracę nad organicznymi barwnikami i hydroaromatycznymi związkami chemicznymi.

Badania naukowe Baeyera dotyczyły terpenów i barwników. Przeprowadzając je odkrył eozynę, kwas barbiturowy (1863), sztuczne indygo (1870). W roku 1888 dokonał pierwszej syntezy terpenu.

Najdalej idące praktyczne skutki miało otrzymanie sztucznego błękitu indygo (1870), które stworzyło przemysł barwnikarski w Niemczech.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons