Jaroslav Heyrovský

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jaroslav Heyrovský
Popiersie uczonego w Pradze

Jaroslav Heyrovský (ur. 20 grudnia 1890 r. – zm. 27 marca 1967 r.) – czeski chemik, laureat Nagrody Nobla z dziedziny chemii w roku 1959.

Urodził się w Pradze jako piąte dziecko w rodzinie profesora prawa rzymskiego Leopolda Heyrovskyego i Klary, z domu Hanl. Studiował chemię, fizykę i matematykę na Uniwersytecie Praskim, a także na University College w Londynie, m.in. pod kierunkiem sir Williama Ramsaya. Dyplom bakałarza otrzymał w roku 1913. Stopień doktora uzyskał w Pradze w 1918 roku i Londynie w 1921 roku. Jego dalsza praca naukowa przebiegała na Uniwersytecie Karola w Pradze, gdzie uzyskał pierwsze stanowisko naukowe w roku 1922, oraz gdzie w roku 1926 został mianowany pierwszym profesorem chemii fizycznej.

Główną domeną działalności Jaroslava Heyrovskýego była polarografia, którą jako jej twórca[1] w roku 1922 wprowadził do stosowania jako jedną z metod chemii analitycznej z zakresu analityki instrumentalnej.

27 maja 1950 roku Uniwersytet Warszawski przyznał mu tytuł doktora honoris causa[2].

Przypisy

  1. J. Heyrovsky, Electrolysis with a Dropping Mercury Cathode, Philosophical Magazine, 45 (1923), str. 303-314
  2. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]