Showgirls

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Showgirls
Gatunek erotyczny,
dramat,
muzyczny
Data premiery Ziemia 22 września 1995 r.
Polska 12 stycznia 1996 r.
Kraj produkcji Stany Zjednoczone USA
Francja Francja
Język angielski
Czas trwania 128 min./131 min. (wersja rozszerzona)
Reżyseria Paul Verhoeven
Scenariusz Joe Eszterhas
Główne role Elizabeth Berkley,
Gina Gershon,
Kyle MacLachlan
Muzyka Rena Riffel,
David A. Stewart
Zdjęcia Jost Vacano
Scenografia Allan Cameron,
Richard C. Goddard,
William F. O'Brien
Kostiumy Ellen Mirojnick
Montaż Mark Goldblatt,
Mark Helfrich
Produkcja Charles Evans,
Alan Marshall
Wytwórnia Carolco Pictures
Chargeurs
United Artists
Vegas Productions
Budżet 45 000 000 USD

Showgirlsfilm fabularny produkcji amerykańskiej z 1995 roku, wyreżyserowany przez Paula Verhoevena. Twórcy promowali go sloganem reklamowym Najbardziej kontrowersyjny film roku jest tutaj. W głównej roli wystąpiła Elizabeth Berkley.

W Polsce film wyemitowała stacja telewizyjna Polsat.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Seksowna Nomi Malone, dziewczyna z nieciekawymi doświadczeniami, podróżuje autostopem drogą wiodącą do Las Vegas. Pragnie zapomnieć o przeszłości i kłopotach oraz chce zrobić karierę jako tancerka. Podwożący ją młody kierowca obiecuje pomóc w znalezieniu pracy, a tymczasem znika z jej walizką. Zdesperowana dziewczyna poznaje przypadkowo uczynną Molly Abrams, która udziela jej schronienia w przyczepie. Dzięki serdecznej przyjaciółce, Nomi otrzymuje pracę tancerki erotycznej w placówce o nazwie "Cheetah Club". Ambitna i utalentowana dziewczyna pragnie zostać gwiazdą wielkiej rewii w najsłynniejszym klubie w Las Vegas, "Stardust". Bezwzględny świat show-biznesu okazuje się jednak nie takim, o jakim myślała.

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Film spotkał się ze skrajnie negatywnymi ocenami krytyków. W 1996 roku podczas festiwalu filmowego Dallas-Fort Worth Film Critics Association Awards Showgirls został okrzyknięty "najgorszym filmem". Tego samego roku został laureatem siedmiu antynagród Złotej Maliny w kategoriach najgorsza aktorka, najgorsza nowa gwiazda (w obydwu kategoriach nagrodę przyznano Elizabeth Berkley), najgorszy reżyser (Verhoeven), najgorszy utwór przewodni (David A. Stewart i Terry Hall za "Walk into the Wind"), najgorszy scenariusz (Eszterhas), najgorszy film (Marshall i Evans) oraz absurdalnie w kategorii najgorszy duet ekranowy. Film nominowano także do Złotej Maliny za rolę Kyle'a MacLachlana, role dwóch aktorów i dwóch aktorek drugoplanowych oraz jako najgorszy remake lub sequel. Podczas ceremonii przyznania Złotych Malin film porażkę odniósł jeszcze w 2000 roku, gdy został mu przyznany tytuł "najgorszego filmu dekady", oraz w roku 2005, kiedy to był nominowany w kategorii najgorszy dramat dwudziestopięciolecia. Z nielicznych dobrych opinii na temat filmu, był on w 2005 roku nominowany do Golden Satellite Award za najlepsze wydanie DVD. Film przekreślił wszak karierę kinową chłodno przyjętej za swój występ Elizabeth Berkley. Ciekawostką jest, że w filmie z 1998 roku Burn Hollywood Burn, wyprodukowanym przez scenarzystę Joego Eszterhasa, pada określenie, iż film Showgirls jest "bardzo zły". Sam reżyser Paul Verhoever podchodzi do negatywnego sukcesu swojego projektu z dystansem; pojawił się nawet na ceremonii przyznania Złotych Malin i jako pierwszy z wyróżnionych odebrał swój laur.

Scena stosunku płciowego odbywanego przez bohaterów kreowanych przez Elizabeth Berkley i Kyle'a MacLachlana została uznana przez magazyn Empire za jedną z najgorszych scen erotycznych w historii kina.

Film nie odniósł sukcesu komercyjnego. Jego budżet wynosił czterdzieści pięć milionów dolarów. Po pierwszym weekendzie wyświetlania w kinach, zyski z biletów przekroczyły osiem milionów dolarów. Ogólnie w Stanach Zjednoczonych film zarobił niewiele ponad dwadzieścia mln dolarów.

W najpopularniejszej na świecie anglojęzycznej bazie filmowej The Internet Movie Database średnia filmu Showgirls na ponad 29 tysiące głosów użytkowników wynosi 4,2 punktu na 10 możliwych (stan na dzień 2 lipca 2011)[1]. Ostatecznie, pomimo skrajnego krytycyzmu, dziś film uznawany jest za kultowy.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Elizabeth Berkley w przekroju całego filmu spędziła w przybliżeniu dwadzieścia minut, czyli prawie 15% czasu trwania całego filmu, zupełnie naga.
  • Film jest zakazany w Iranie, Irlandii i Malezji.
  • Do głównej roli przymierzała się również Jenny McCarthy i była blisko jej otrzymania, lecz okazało się, że nie potrafi tańczyć.
  • Plakat do filmu jest przeróbką sławnego zdjęcia wykonanego przez słowackiego fotografa Tono Stano.[2]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]