Sharon Stone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sharon Stone
Sharon Stone w Berlinie w roku 2007.
Sharon Stone w Berlinie w roku 2007.
Imię i nazwisko Sharon Vonne Stone
Data
i miejsce urodzenia
10 marca 1958
Meadville, USA
Zawód aktorka, producentka filmowa, modelka
Współmałżonek George Englund Jr.
Michael Greenburg (1984-1987)
Phil Bronstein (1998-2004)
Lata aktywności od 1980
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Sharon Stone w Wikicytatach

Sharon Vonne Stone (ur. 10 marca 1958 w Meadville w stanie Pensylwania, USA) – amerykańska aktorka, modelka i producentka. W filmie zadebiutowała w roku 1980, a szerszą popularność zdobyła w 1990 roku dzięki udziałowi w filmie science-fiction Pamięć absolutna. Status gwiazdy przyniosła jej główna rola w thrillerze Nagi instynkt w 1992 roku (za tę rolę otrzymała nominację do Złotego Globu). Jedną z najważniejszych w jej karierze była rola Ginger w filmie Kasyno z 1995 roku w reżyserii Martina Scorsese (Złoty Glob i nominacja do Oscara).

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w miasteczku Meadville w stanie Pensylwania jako drugie z czworga dzieci Joego Stone'a, robotnika, i Dorothy, gospodyni domowej (rodzeństwo: starszy brat Michael, młodszy brat Patrick, siostra Kelly).

Ze względu na wysoki iloraz inteligencji (154 IQ[1]) władze szkolnego okręgu Saegertown nalegały na przyspieszenie edukacji Sharon. Do szkoły zaczęła chodzić w wieku 5 lat. Po ukończeniu szkoły elementarnej uczyła się w liceum Saegertown (Saegertown High School). W 1973 roku, będąc jeszcze w szkole średniej, zaczęła brać udział w zajęciach na Edinboro University of Pennsylvania – wybrała tam literaturoznawstwo; później, jako drugi główny przedmiot studiów, obrała architekturę nowożytną.

Występowała w szkolnych przedstawienia teatralnych. Według Richarda Bakera, ówczesnego zastępcy dyrektora liceum w Saegertown, Na scenie od początku robiła wrażenie bardzo pewnej siebie, miała w sobie tę jakąś iskrę. Nic jednak nie wskazywało na to, że wyrośnie z niej najseksowniejsza gwiazda światowego kina. Przez myśl mi to nie przeszło[2].

Kariera modelki[edytuj | edytuj kod]

W 1975 wystartowała w okręgowym konkursie piękności i wzięła udział w wyborach "Miss Pensylwanii". Nie zajęła w nich żadnego punktowanego miejsca; jeden z jurorów zasugerował jednak, że powinna zacząć karierę modelki. W efekcie pod koniec 1976 roku została modelką Agencji Modelek Eileen Ford w Nowym Jorku.

Kariery modelki Sharon Stone nie wspominała najlepiej: Poddano mnie ścisłemu reżimowi. Nie pozwalano przynieść do mieszkania nawet butelki wody sodowej. Pić wolno mi było tylko czystą wodę, a jeść wyłącznie krakersy. Cóż, byłam tęgą wiejską dziewuchą, a one próbowały zbić ze mnie cały ten tłuszcz. (...) Nareszcie zaczęłam brać udział w pokazach; najpierw wynajęłam mieszkanie w śródmieściu Nowego Jorku, a potem przeniosłam się do Europy – w dalszym ciągu pracowałam na wybiegu. Tam, we Włoszech, tak mnie prześladowali miejscowi playboye, że w końcu zadałam sobie pytanie: Czy ja naprawdę muszę to robić? Spakowałam manatki i wróciłam do Nowego Jorku, by stanąć w długiej kolejce do filmu Woody'ego Allena[3].

Wystąpiła w kilkudziesięciu reklamówkach, m.in. Burger Kinga i Maybelline. Zarobione pieniądze inwestowała w kursy aktorskie. W 1979 roku zrezygnowała z pracy modelki i zamieszkała w Los Angeles.

Kariera filmowa[edytuj | edytuj kod]

W 1980 zadebiutowała w filmie – pojawiła się jako "piękna dziewczyna w pociągu" w filmie Wspomnienia z gwiezdnego pyłu w reżyserii Woody'ego Allena. Nie wypowiedziała ani jednego słowa, całowała tylko głównego bohatera Sandy'ego Batesa (granego przez samego Allena) przez szybę wagonu.

Rok później zagrała w Śmiertelnym błogosławieństwie Wesa Cravena. Wcieliła się w nim w postać modelki-narkomanki, którą śledzi psychopatyczny morderca. Zauważona w filmie Allena przez francuskiego reżysera Claude'a Leloucha zagrała epizodyczną rolę w jego dramacie Jedni i drudzy.

Cały czas podnosiła swoje kwalifikacje aktorskie – brała udział w Warsztatach Aktorskich Tracy Roberts i Warsztatach Improwizacji Komediowej Harveya Lembecka. Pobierała prywatne lekcje u Allana Richa.

W 1983 roku miała zagrać pierwszoplanową rolę Cathy St. Marie, pięknej żony znanego gracza baseballa, w serialu Bay City Blues, jednak plany te nie zostały zrealizowane.

Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę krytyków w filmie Różnice nie do pogodzenia (1984), gdzie zagrała początkującą gwiazdeczkę filmową, która rozbija małżeństwo głównych bohaterów. Za rolę tę Sharon Stone otrzymała sporo przychylnych recenzji; była to jej najlepiej przyjęta przez krytyków rola w latach 80. XX wieku. Sama aktorka stwierdziła później: Film wydawał mi się szalenie zabawny, a praca nad nim sprawiała prawdziwą przyjemność. Otrzymałam za tę rolę mnóstwo gratulacji i pochwał, zebrałam wspaniałe recenzje, szkoda tylko, że w tym właśnie czasie źle pokierowano moją karierę. Popełniono błędy, które kosztowały mnie wiele lat pracy w różnych parszywych filmach[4].

Po występie w filmie telewizyjnym Gra o wszystko w Las Vegas wyjechała do Zimbabwe, gdzie miano kręcić nową adaptację powieści H. Ridera Haggarda Kopalnie króla Salomona. Zdjęcia rozpoczęły się 6 stycznia 1985 roku. Od razu postanowiono nakręcić dwa filmy – obok Kopalni króla Salomona realizowano jego kontynuację zatytułowaną Allan Quatermain i zaginione miasto złota. Stone wcieliła się w postać Jasse Huston, która – szukając swojego ojca, zaginionego w Afryce profesora archeologii – wynajmuje łowcę przygód, Allana Quatermaina, granego przez Richarda Chamberlaina. Scenariusze obu filmów okazały się kiepskie; poza tym ekipa filmowa miała do czynienia z licznymi problemami: niepokojami politycznymi w Zimbabwe, nienotowanymi od dawna gwałtownymi burzami, wiszącą nad filmowcami groźbą malarii. Stone nie wspominała najlepiej okresu spędzonego w Afryce: Wiem, że zachowywałam się jak jędza. Ale gdy się weźmie pod uwagę, że straciłam rok życia w Afryce, i to tylko po to, żeby się pokazać w czymś takim jak "Kopalnie króla Salomona" i "Allan Quatermain" to chyba miałam prawo być wkurzona...[5]. Za rolę w Allanie Quatermainie... otrzymała pierwszą w swojej karierze nominację do Złotej Maliny w kategorii "najgorsza aktorka".

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych życie zawodowe Sharon Stone nie wyglądało najlepiej. Zgłosiła swoją kandydaturę do głównej roli w Fatalnym zauroczeniu, jednak nie została dopuszczona nawet do przesłuchania. Nie udało się jej zagrać ani reporterki Vicki Vale w Batmanie (rola ta przypadła Kim Basinger), ani Breathless Mahoney w Dicku Tracym (tę rolę zagrała Madonna). W 1986 wystąpiła w nietypowej dla siebie roli kompozytora i wykonawcy muzyki filmowej w Parting Glances (piosenki Obsession i Slow Down). Mimo trudności, starała się występować w możliwie największej liczbie filmów; spośród nich na uwagę zasługuje popularna komedia Akademia policyjna 4 (1987), Nico (1988, ekranowy debiut Stevena Seagala) oraz film sensacyjny Szalony Jackson (1988), którego producentem był Joel Silver (mający na koncie sukcesy m.in. Zabójczej broni i Szklanej pułapki). Po roli Casey Cantrell w Łzach w deszczu (1988) otrzymała tak zjadliwe recenzje, że wiele znanych osób nadesłało jej pocieszające listy, kwiaty i podarunki[6].

Dostrzeżona została przez krytykę i publiczność dopiero w 1990, w filmie science-fiction Pamięć absolutna, gdzie grała obok Arnolda Schwarzeneggera. Początkowo chciała odrzucić ofertę zagrania w tym filmie, jednak przekonało ją nazwisko reżysera Paula Verhoevena. W ramach przygotowań do roli Lori uczyła się taekwondo.

W lipcu 1990 roku jej zdjęcia pojawiły w Playboyu; Stone twierdziła, że zgodziła się na rozbieraną sesję jedynie ze względów finansowych. Według relacji fotografa Phillipa Dixona Miała pomysły bardziej ryzykowne od moich. Potrafiła wspiąć się na wąską drabinę w kilkunastocentymetrowych szpilkach. Poza nimi miała na sobie już tylko majteczki. Dwanaście metrów wysokości, a ona bez mrugnięcia okiem wdrapała się aż na sam szczyt! Zrobiła wszystko, bylebyśmy odnieśli sukces. Pozowała jak profesjonalistka[7].

1991 r.

W ciągu dwóch lat po sukcesie Pamięci absolutnej Sharon Stone zagrała w pięciu niskobudżetowych filmach. Prawdziwym przełomem w jej karierze stała się rola biseksualnej pisarki Catherine Tramell w Nagim instynkcie Paula Verhoevena w 1992 roku. Do historii przeszła scena przesłuchania, kiedy w tyleż zmysłowy, co wyuzdany sposób założyła nogę na nogę. Stone została doceniona przez krytykę (m.in. nominacje do Złotego Globu i Saturna), ale także okrzyknięto ją symbolem seksu (m.in. MTV przyznało jej tytuł "Najatrakcyjniejszej Kobiety Roku 1993").

Jedną z najważniejszych w jej karierze była rola Ginger w filmie Kasyno w reżyserii Martina Scorsese w 1995 roku; w 1996 za tę rolę otrzymała Złoty Glob oraz nominację do Oscara w kategorii "najlepsza aktorka".

W 1995 roku debiutowała jako producentka filmem Szybcy i martwi, w reżyserii Sama Raimiego. Zagrała w nim też rolę Ellen, chcącej zemścić się na Herodzie, granym przez Gene'a Hackmana szeryfie miasteczka Redemption. Stone za rolę w Szybkich i martwych zdobyła nominację do nagrody Saturna w kategorii "najlepsza aktorka".

Pod koniec lat 90. XX wieku Sharon Stone była dwukrotnie nominowana do Złotego Globu – po raz pierwszy w kategorii "najlepsza aktorka drugoplanowa" za rolę w Potędze przyjaźni (aka Potężnym i szlachetnym) − ekranizacji powieści Rodmana Philbricka, po raz drugi w kategorii "najlepsza aktorka w musicalu lub komedii" za rolę w Muzie Alberta Brooksa, gdzie obok Stone i samego reżysera wystąpiła Andie MacDowell.

Role we wspomnianych filmach przeplatała słabszymi występami. W 1994 roku za rolę w Sliverze otrzymała drugą w karierze nominację do Złotej Maliny; za rolę w sensacyjnym Specjaliście, w którym partnerował jej Sylvester Stallone, zdobyła aż dwie te wątpliwej jakości nagrody – w kategorii "najgorsza aktorka" (także za film Na rozstaju) i "najgorszy duet filmowy". Kolejne filmy również spotkały się z chłodnym przyjęciem krytyki; role w remake'u Widma Henri-Georges'a Clouzota zatytułowanym Diabolique, dramacie Cena nadziei w reżyserii Bruce'a Beresforda oraz thrillerze Gloria przyniosły jej następne nominacje do Złotych Malin.

W 2000 roku po raz pierwszy od dwunastu lat wystąpiła w filmie telewizyjnym; była to rola produkcja HBO zatytułowana Gdyby ściany mogły mówić 2, określana przez krytykę mianem pornograficznej[8]. Rola lesbijki Fran przyniosła jej nagrodę organizacji Human Rights Campaign, walczącej o prawa mniejszości seksualnych.

W 2004 roku wróciła do ról kinowych, występując w filmie Kobieta-Kot, który okazał się artystyczną i komercyjną porażką. Rok 2005 należał do udanych w karierze Stone. Zagrała w Broken Flowers Jima Jarmusha, zbierając za ten występ pochlebne recenzje; otrzymała także nagrodę specjalną za wkład w rozwój światowego kina na Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach.

W 2006 roku wystąpiła w oczekiwanym sequelu Nagiego instynktu. Nagi instynkt 2 nie przyniósł spodziewanych zysków (39 milionów dolarów przy budżecie w wysokości 70 milionów), został surowo oceniony przez krytyków, a Stone przyniósł drugą w karierze Złotą Malinę.

Stone angażuje się w działalność charytatywną, propaguje ideę adopcji, wspiera Ruch Obrony Praw Człowieka oraz walczy o prawa mniejszości homoseksualnych[potrzebne źródło].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Niektóre źródła – w tym serwis The Internet Movie Database[9] – podają, że jej pierwszym mężem był George Englund Jr, syn aktorki Cloris Leachman. Nie wspomina o tym małżeństwie Douglas Thompson, autor biografii Sharon Stone[10]. Strona internetowa sharonstoneforum.com wymienia jedynie dwóch mężów aktorki: Michaela Greenburga i Phila Bronsteina[11].

18 sierpnia 1984 roku w Erie Sharon Stone poślubiła Michaela Greenburga, producenta serialu MacGyver. 26 października 1986 Greenburg wyprowadził się z ich mieszkania; rozwiedli się 20 stycznia 1987.

Na początku lat 90. była związana z Dwightem Yoakamem, amerykańskim muzykiem i aktorem[12], a w latach 1993-1994 z producentem filmowym Williamem J. MacDonaldem[13].

14 lutego 1998 roku wyszła za mąż za Phila Bronsteina, wydawcę prasowego. Kolejne małżeństwo Stone zakończyło się rozwodem (29 stycznia 2004 roku).

Sharon Stone ma trzech adoptowanych synów – są nimi:

  • Ron Joseph Bronstein, urodzony i adoptowany w 2000 roku,
  • Laird Vonne Stone, urodzony i adoptowany w 2005 roku,
  • Quinn, urodzony i adoptowany w 2006 roku.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. D. Thompson, Sharon Stone, s. 25; D. Rymuza, Życie zaczyna się po czterdziestce, s. 3.
  2. Cyt. za: D. Thompson, Sharon Stone, s. 31.
  3. Cyt. za: D. Thompson, Sharon Stone, s. 33.
  4. Cyt. za: D. Thompson, Sharon Stone, s. 43.
  5. Cyt. za: D. Thompson, Sharon Stone, s. 55.
  6. D. Thompson, Sharon Stone, s. 81.
  7. Cyt. za: D. Thompson, Sharon Stone, s. 97.
  8. Ewa Kępa, Sharone Stone, Zone Europa, [1] (ostatni dostęp 30.06.2007).[martwy link]
  9. Sharon Stone, IMDb.com, http://www.imdb.com/name/nm0000232/bio Imdb.com (5.03.2007).
  10. D. Thompson, Sharon Stone, Katowice 1996.
  11. Biography, http://www.sharonstoneforum.com/biography.html (5.03.2007)
  12. Sharon Stone, IMDb.com, http://www.imdb.com/name/nm0000232/bio Imdb.com (5.03.2007); About Sharon, http://www.sharonstoneforum.com/aboutsharon.html (5.03.2007)
  13. Sharon Stone, IMDb.com, http://www.imdb.com/name/nm0000232/bio Imdb.com (24.03.2007)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kosecka B., Sharon Stone (w:) Słownik filmu pod red. R. Syski, Kraków 2005, ISBN 83-7389-981-2, s. 407.
  • Rymuza D., Życie zaczyna się po czterdziestce, "Kultura" (dodatek do Dziennika Polska-Europa-Świat), nr z dn. 23.03.2007, s. 3-4.
  • Thompson Douglas, Sharon Stone, Katowice 1996.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]