Nycticorax olsoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nycticorax olsoni
Ashmole, Simmons, Bourne, 2003
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd paleognatyczne
Rząd pelikanowe
Rodzina czaplowate
Rodzaj Nycticorax
Gatunek Nycticorax olsoni

Nycticorax olsoniwymarły gatunek ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae). Występował na Wyspie Wniebowstąpienia na południowym Oceanie Atlantyckim.

Odkrycie gatunku[edytuj | edytuj kod]

Jest przede wszystkim znany z fragmentów kości sześciu osobników znalezionych w jaskiniach i pokładach guano na Wyspie Wniebowstąpienia. Nycticorax olsoni opisany został przez Philipa Ashmole`a, Kennetha Edwina Laurence`a Rydera Simmonsa i Williama Richmonda Postle`a Bourne`a w 2003 roku. Gatunek otrzymał swoją nazwę na cześć amerykańskiego biologa i ornitologa Storrsa Lovejoya Olsona[1].

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Opis Nycticorax olsoni znajduje się prawdopodobnie w rozdziale pt. "D'une isle nommte I'Ascention" sprawozdania z podróży André Théveta Les singularitez de la France antarctique z 1555 roku. Nawiązuje on do nielotnego ptaka, a jego opis w wolnym tłumaczeniu brzmi:[2]

"Ponadto na tej wyspie jest pewien rodzaj dużego ptaka, nazywanego Aponars; mają one niewielkie skrzydła, i dlatego nie mogą latać. Są wielkie i wysokie jak czaple, mają biały brzuch, a grzbiet czarny jak węgiel, dziób jak u kormoranów, a gdy się je zabija płaczą jak świnie."

Powszechnie wiadomo, że André Thévet nie jest w pełni wiarygodny, ponieważ niekiedy mistyfikował opowieści o zwierzętach lub innych rzeczach. Nazwa Aponars została już wcześniej zastosowana przez Jacques Cartiera , którzy używał jej do opisu alki olbrzymiej w raporcie z wyprawy po północno-zachodnim Atlantyku. Jednak na Wyspie Wniebowstąpienia nie odnaleziono kości, jak również innych śladów bytowania alki olbrzymiej. Domniemywać więc można, że Thévet rzeczywiście opisywał Nycticorax olsoni.

Wymarcie[edytuj | edytuj kod]

Nycticorax olsoni wyginął w XVI wieku, prawdopodobnie z powodu nadmiernych polowań. Wtórnym czynnikiem mogło być także wprowadzenie na wyspę ssaków, które zabijały dorosłe ptaki i niszczyły ich gniazda.

Przypisy

  1. Bourne, W. R. P., Ashmole, N. P. & Simmons K. E. L.: A new subfossil night heron and a new genus for the extinct rail from Ascension Island, central tropical Atlantic Ocean. Ardea 91, issue 1, 2003: p. 45-51
  2. Jeremy Gaskell: Who killed the Great Auk. Oxford University Press. p. 8 Online

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]